İnsanlar gittikçe magazine alışıyorlar. Farkındadırlar ya da değildirler. Gerçek olan şu ki, bizim de insanımız artık magazinsel düşünebiliyor sadece.

Dücane Bey buluşmasından sonra cemaat.com sayfalarında yapılan durum değerlendirmelerinde iki nokta dikkat çekiyor. Bunlardan birincisi, buluşmanın ilan edilen saatten yaklaşık 1,5 saat gecikmeyle gerçekleşmesi, ikincisi ise Dücane Bey’in ve salondaki birkaç kişinin sigara yakması. Buyrun... Elbette ki gecikme hadisesi yanlış bir hadisedir. Ama bunun bir izahı da vardır elbette. Merak edip de Yusuf Armağan’a soranlarda son derece mecburi bir gerekçeyle karşılaştılar zaten. Kendisi de bu tatsız vaziyetten ötürü gergindir, üzgündür. Sigara konusunda ise söyleyecek söz bulamıyorum. Affedin beni...

Şimdi cemaat.com daki yorumları okuyanlar zannedecekler ki; Dücane Cündioğlu buluşması 1,5 saat gecikmeyle başladı. Dücane Bey’de gelip sigarasını ardı ardına yaktı ve gitti. Başka? Daha ne olsun ki... Bu kadar işte. Magazine konu olabilecek malzeme sadece bundan ibaret. Aslında başka malzemeler de var ama sanırım bunların dile gelmesi için şu an cemaat.com konjonktürü müsait değil. Mesela Dücane Bey’in kaşkolu. O ne kaşkoldu be.. gibi bir cümleden yola çıkabilirdi elbette birileri. Ve ötekiler de bu malzemeden gündemi oluşturabilirlerdi pekala. Sahi Yakup Akbay beyefendinin dünya tatlısı çocuğunu da atlamayalım. Dücane Bey ile bir hanımefendi arasında geçen Almanca diyalog ve bir beyefendinin kitabın ilk sayfasındaki İngilizce metni çevirme gayretinden nasıl bahsedilmez? Kıvırcık Tiyanşan’ın gözlükleri de pek bir enteresandı be. Yusuf Armağan’ı ne bozdu ama üstad gördünüz mü? Yusuf Armağan tam gençlerin aymazlığından dem vuracakken Dücane üstad gençleri savundu. Oh oldu iyi oldu.

Konuşalım gidelim. Ortamı anlatmış oluruz. Evet aynen bu. Ortamı anlatırız. Sivaslı Ayşegül abla ile Büşra abla, Ankara’dan Kevser Banû, Antalya’dan Cemal Bey hayıflanır durur.

Ama bir tane Allah’ın kulu da çıkıp şunları söylemiyor.

Dücane Cündioğlu’nun bırakın son kitabını hemen hiçbir kitabını okumaksızın orada bulunanların adedi aşağıda muhallebi yiyenlerden daha fazlaydı.

Dücane Cündioğlu’nun niye kalkıp da Cemil Meriç ile ilgili çalışma yaptığını hemen hiç kimse merak etmedi.

Dücane Cündioğlu’nun Osmanlı ve Düşünce, Osmanlı ve Geometri, Osmanlı ve Fizik gibi başlıklarla zaman zaman bahsettiği hususlarda aslında ne demek istediğini hiç soran olmadı.

Dücane Cündioğlu’nun fikri yapısını öğrenebilmek kaygısına yönelik hiçbir girişimde bulunulmadı.

Dücane Bey’in bundan sonraki süreçte neler yapacağına dair bir merak da gezinmedi muhallebicinin VIP salonunda.

Dücane Cündioğlu o kadar şey anlattı, ilimden bahsetti, aldatılmamaktan söz etti, yazma eserler gündeme geldi, Osmanlıca bilmeyenler konuşuldu, talebelik müessesesi gündeme geldi vs. vs. vs. Ama neticede kaç kişi Allah’dan ilim diledi? Kaç kişi talebelik talep etti? Kaç kişi geçmişindeki aldanışlarını, aldatılışlarını görerek bundan sonra aldatılmamak için neler yapması gerektiğine dair kafa yordu?

Bazı sesler duyar gibiyim. Herkes bunları yapmak zorunda mı? Herkes Dücane Bey’in fikri yapısıyla ilgilenmek zorunda mı? Bize ne Cemil Meriç’i niçin yazmışlığından falan... O halde kardeşim ne işiniz vardı bu buluşmada? Hayatınıza anlamlı bir katkı yapmayacak idiyseniz eğer ne işiniz vardı o salonda?

Sahi bir insan ne için gelir ki bu buluşmaya?

Ortam olsun, muhabbet olsun, dinleriz bi güzel. Kız arkadaşımıza, nişanlımıza hava atarız arkadaşlarla birlikte, Dücane Bey ile buluştuk diye. Orada tanıştığımız cümlelerinden yola çıkarak, Dücane Abi’nin nasıl bir ilim adamı olduğunu anlatmak için.

Hayatta konu mankeni olarak yer almaya talip olamazsınız arkadaşlar. Sistemin bizi yozlaştırmak için önümüze serdiği pırıltılı ama içeriksiz hayatlara razı olamayız. Konjonktürel yönelendirmelerde yığınsal davranışlar sergileme hakkımız yok. Hayatımızı anlamsızlaştırmaya dair hiçbir yanlışın içerisinde olamayız.

İşte bu açıdan anlamlıydı Dücane Cündioğlu buluşması. Bu bir fırsattı. Neredeyse bir hafta geçmesine rağmen üzerinden hala bir fırsat. Hala üzerinde konuşuyoruz. Karşımızda arkadaşça bulunabilen kaç kişi bulabiliriz şunun şurasında? Karşımıza çıkıp da bize ilmi hatırlatan...? Her insan iyi cümleler kurabilir. Mühim olan bu iyi cümleleri çektiğinizde arkadan yalın bir duvarla karşılaşmamaktır. Mühim olan bu iyi cümlelerin arkasından başkaca iyi cümlelerle karşılaşmaktır.

Ey nesil! –dikkat Giresun’un ilçesinden bahsetmiyoruz burada- Yüzünü tarihine dön. Geleneklerini anla.. gelene eklen. Kadim olan tekaddüm edendir unutma. Kadim olan ilerleyen bir şeydir. Kadim olanı ihmal etme. İlme talip ol.. İlim iste Rabbinden. İlim ağırdır, fedakarlık ister, bedel ister... Ama korkma ilim talep et.. Talib ol.. Talebe ol.

Bütün bunların üstüne hepsinin üstüne...

Hamit kardeşim buluşmanın satırbaşlarını aktarmış. Dücane Bey'in -Allah uzun ömür versin- vefatından evvel ya da sonra monografisi için çalışacak birileri için önemlidir bu. Ranuna -sanırım- Hanım, alabildiği notlardan aktarmış. Her ikisine de şükranlarımızı sunuyoruz.

Yaptığımız işlerin neye denk düştüğünü dert edinmemiz gerekir. Boşa harcanan zamanın bizi ötede Rabbimize şikayet edeceğini biliyoruz. Biz şu an zamanı nasıl değerlendiriyorsak, zaman da bizi öyle değerlendirecek öte alemde.

Nefis muhasebesi, hiç peşimizi bırakmadığımız bir şey olmalı. Güzel bir iş yaptıktan sonra, nefsimizde enaniyet yoklaması yapmak; yahut güzel bir iş yapmayınca buna nefsimizde nelerin engel olduğunu düşünmek... Her durumumuza bir muhasebe denk düşer. Çünkü sürekli imtihan hâlindeyiz. Nefis muhasebesi yaparak kendimize kötünün içinde yer almadığı bir alan temin edebiliriz. Çok bilgi birikimi olmayan, ama kalbi dupduru insanlar vardır. Yaptıkları muhasebe onları doğrunun alanında tutmuştur.

Dücane Cündioğlu etkinliği söyleşisi için de kendimize sormamız gerek sorular var elbet. Jerfi QazaQ'ın yorumunu bu yüzden çok önemli buluyorum. Kevser Banu'nun yorumu da önemli.

Kitapları okuduk yazılar yazıldı. Yazılar yazıldı Cemil Meriç hakkında; ama pek fikir fırtınası gerçekleşmedi. Ben merakla bekledim, cemaat.com okurlarının Cemil Meriç ve eserleri hakkındaki fikirlerini. Ne bileyim, Devletin Derinlerinde birikenler Cemil Meriç'in de yakınlarında birikir diye düşündüm en azından. Ama o zemin oluşmasına rağmen yeterli fikir teatisi olmadı. Olsun'du! Hayırlısı olsun. Ama sanki bu ilgisizlik D. Cündioğlu buluşmasına da nitelik(!) olarak yansıdı. Hayır kesinlikle verimsiz bir buluşma oldu demiyorum; ama Dücane Cündioğlu gibi bir yazardan gerektiği gibi istifade edemedik diyorum. Cündioğlu da daha eserin okunmamışlığından bir şeyler anlayarak ona göre konuşmasını kurdu. 70'lerde 80'lerde 90'ler çekilen siyasi numaralardan bahsetti, günümüzdeki kimi maksatları da onun dikkat çektiği şeylerle irtibatlandırabiliyorduk. Siyasi tavır açısından da önemli şeyler söyledi Cündioğlu. Bunlardan elbette istifade ettik; ama tam bir Cemil Meriç fırtınası olmadı. Yani konuştuk da konuşamadık. Cemil Meriç'i pek konuşamadık. Bundan sonraki Cemil Meriç okumalarımız için işaretler aradık, bulduk da; ama daha ayrıntıya girebilseydik Cemil Meriç ve ona dair, ondan hareketle okumalarımız için daha dolgun bir perspektif yakalayacaktık. Çünkü Cemil Meriç'i doğru anlamak günümüzdeki kimi çabaların da arkasını görmek açısından önemli. Ben, Cemil Meriç'in düşüncenin gökkuşağı olmadığını; ama değişmez sabitelerinin olduğunu söyleyen Cündioğlu'na, C. Meriç'in düşüncedeki o sabitelerinin neler olduğunu sormak istedim, malum çelişkileri az biri değildi C. Meriç, soruyu tamamlayamasam da -biraz acele anlaşılsam da- cevap aldım. Bunların etrafında sormak istediğim bazı şeyler de vardı; ama fazla çenebazlık yapıp başkalarının daha önemli endişelerini ihlal etmeyeyim dedim. D. Cündioğlu, Meriç'in burada tecessüsüne dikkate çekti. Sonra biz pek soru sormadık o da doğruyu yaparak genel-önemli şeylerden bahsetti. Önemli işaretlemeler yaptı. D. Cündioğlu'nu dinledikçe daha titiz olmakla, daha dikkatli olmakla, daha sıkı okumakla aşılandım adeta. Allah razı olsun üstattan. Biz ona dağınık gittik; ama o bize derli topluydu.

Velhasıl güzel bir buluşma oldu, etkinlik oldu diyecektim az daha..
Bazı cemaaat.com okurlarıyla tanıştık, değerli insanları gördük. Her şeyden ders aldık inşaAllah.

Anladığım kadarıyla Jerfi -sanırım- Bey, çoğumuzdan daha yatkın magazine. Tdk'nın tanımlarına bakılırsa aslı itibariyle kötü bir şey de değil magazin.

"1 . Halkın çoğunluğunu ilgilendirecek, çeşitli konulardan söz eden, bol resimli yayın.
2 . Genellikle sanat, eğlence ve spor dünyasında tanınmış kişilerle ilgili haber ve yorum. "

Hem detayları hem de asli unsurları aynı anda takip edebilmenizi gazeteciliğinize borçlu olmalısınız. Bazı hususlar için "soran olmadı, merak edilmedi" türünden serzenişlerde bulunmuşsunuz. Belki siz sorsaydınız, gerisi gelirdi, kim bilir.

Soru sormak da bir meziyet takdir edersiniz. Dilimizin ucuna gelen, ama toparlayıp da soramadığımız sorular olduğuna emin olun. Acemiydik fazlasıyla.

Ali Düz'ün dediği gibi, Biz Cündioğlu'na dağınık gittik, ama o bizi toparladı.

Demek istediğim, belki planlanan minvalde ilerlemedi söyleşi, ama ilerlediği minvalden de çok istifade ettik biz. "Rabbi zidni ilmen ve irfanen" duamızı eksik eylemedik o günden beri.

Şu da var, bir daha bu türden bir söyleşiye iştirak etmeye karar verdiğimde daha hazırlıklı, daha donanımlı, daha planlı geleceğime söz veriyorum. Belki o zaman Kevser Hanım'ın istediği türden bir rapor da hazırlayabilirim. Bunu da en çok ben isterim.

Aysun, bu kadar kitabı ne zaman, nasıl okuduklarına ben de akıl sır erdiremiyorum. Dahası 6-7 dil birden nasıl okunur, yazılır, anlaşılır, aklım almıyor. Rabbi zidni ilmen ve irfanen!