Uzun bir merhabadır hayat ama sadece. Gitmek içindir olsa olsa bu kıvrımlar yüzünden yüzüme. Fısıltısı var şimdi rüzgarlarına sallandığım şehrin, gitmek içindir bütün emirler, unutma. Yerleşik hayat denen şeye hiç alışamadım ki, sor bana-gücenmem- kaç defa denedin? Kendimi ikna
etmeyi düşünmediğimi anla! Gözlerindeki yerime bir ağacı, bir eli, bir evi, bir taşı, bir duvarı yerleştir, sıkıştırma beni. Kapalı kapılar ardında anahtar elimde olsa dahi ne mahkum çilesinde ne gardiyan havasında bırak beni. Gözlerinde yerleşip maviye oradan katmak istedimse de sabahı, artık bir önemi yok, yollar unutma ki gitmek içindir ve ben sana çoğu zaman yalanla karışık gülümsedim. Kendime bakınca gözlerinde, düşlerimin bir ölüm aracı olarak kullanılabileceğini düşündüm. Cinayetler kapalı ortamların rengini verir gözlerime. Çünkü her tarafımla yapışıkken toprağa, birden unutmak da neden kendimi gözlerinde?

Hiçbir ayna göstermesin beni sana. Benden bir dua. Yaşamak duası ellerimde. Anlatırım desem de bilmediklerimi bulaştıramam hala çocuk yüreğine. Kendimi duymamak için ses tellerimi bağışlıyorum göçmen bir dilsiz kuşa. Alıp sesimi götürsün sıcak ülkelere. Isıtsın ve yaksın. Anlasın ki konuşmak acıdır oysa çoğu zaman. Uzunluğunun yoktur önemi yakarken, yakılırken ölmüş olmak içinse bütün telaşım, bu seslerde niye?

Olmamalı bıraktığım parmak uçlarım. Ya silmeliyim ya kesmeli. Giyip izsiz parmaklarımı bütün izlerimi silmek için gerisin geri yürümeliyim, ayaklarımda karlar. Bir filmden almıştım bunu, kimse bilmiyor sanırım.

Rüzgara vermek saçlarımı, yazılan çizilen gibi dans etmese de, rüzgara vermek saçlarımı. Kestirip atarım belki, perukçunun biri bulup satabilir sonra. Beni kimse tanıyamayacak saçlarımdan. Karıştı bütün saçmalıklara. Çünkü yok saçlarım. Gözlerimi unutturma bana bilmem
neredeler. Çılgınlık bu, çıldırıyorum ama. Ümitli olamazsın, çıldırıyorum. Kesmeliydin sende , hem ağlamayı da. Her vakitte hep daralıyor vakitler. Kum saatini yana yatır, başı kıbleye dönük.

Sınıfların mutluluğu, sokağın mutluluğu, çocukların ki... hep korkarak mı açmalı insan bütün hediye paketlerini. Bu başlık altında patlamamış mıydı yüzlerce hayat? Korkarım hediyeden. Tanımı yapılmamışken mutluluğun, anlamsız kahkahalar var yüzümde. Derimi soysam toprak çıkar! Derimi soysam ne çıkar ki ?

"insan en çok da bakarken vurulur" demişti, kısa kes göz atmayı. Kabayım, itirafımdır. Çünkü hala tütün kokmakta yaralarım. En çok uzun zamanlar telaşa düşürür insanı. İzafiyet miydi? Sıcak fırınlar, aşklar... ölümü gizlemek için ortamı ısıtan palavralar!

Bir sefere mahsus ölümü klonlayan hayatın, ceset torbalarını taşıma görevinde insan. Elleri boş, yürekleri boş... yürümek bir torba taşımaktır klonlanmış hayatta. Sen neredesin burada? "bu ne yaman çelişki anne?". Yaşamak, torbalar, torbaların içinde yaşamlar. Yok bir parmak izim sessizce cinayetlerde. Güneş değince yere serilen yüzler kadar geçici bir yerleşme, toprağa. Sakın toprağıma yerleşme! Toprağa yerleşme! Toprakla yerleş! Birleş onunla! Hani tenimiz kurşunlarla
uyumlu olduğu kadar değil midir toprakla? Sen kapa gözlerini; çünkü güneş battı.

Bir katil olmadığını da kim söyledi. Kim söyleyebilir bıçağının, silahının, kırbacının, zehirli oklarının olmadığını? Tuttuğun şeyi unutuyorsun, kalemini saklamaya çalışsan da siyah mürekkebe, saplandığı yerden alamıyorsun. Yazıyı sen bulmadın ki...

"eğer sözün faydası yoksa söyleme" (Mevlana) öldürmek ödüllendirmek olsa da beni, çevirmeliyim bu nehrin yatağını, gerekirse dinamitle! Gölgem zaten yok ki...

"konuştuğuma çok kere pişman oldum. Fakat sustuğuma asla"(Publis Syrus). Birisi daha işte ve belki de ben bir katilim! Kelimeler parmak uçları olmayan katiller.

"herkes suya kandı balıktan başka"(Mevlana)

"bırak yarım kalsın şiirler
değil midir onlar hep yanımda kalan
parmaklarımı astım
gözlerimi astım
yüreğimi rüzgarlara saldım
bırak yarım kalsın merhabamız
değil midir hep ağzımda kalan"