Toplumun elindeki insan kendisi midir? Her şeyiyle bir başkasına benzediği, duyguları ve idealleriyle pişti olduğu yaşamın dayatması içerisinde hangi insan sahicidir? Yaşamamıza fırsat vermeyen dışımızdaki baskılar karşısındaki güçsüzlüğümüz, mecburiyetlerimiz, bize sunulanlar arasındaki gidiş gelişlerimiz ve arzuladığımız yaşamın kanırtıcılığı içinde kaçamaklarımızdan başka bize ait şeylerdir var mıdır hayatta? Hiçbir şeyi kendimizce hesap edemezken, varlığımızı kolaycasına kendisine bırakmamızı öğütleyen hayat ötesini korkularla doldururken; sabır değil midir bize yardımcı ve dayanak olan?

Yaşama meşakkati içerisindeki yalvarmalarımız ve bize yalvarmaya mecbur olanlar arasındaki bağ, hangi insanı kalbindeki dünyaya götürebilir? Aileden başlayan yüklemeler ve yaşlandıkça omuzlarımıza vurulan ağırlıklar ve sorumlusu olduğumuz gerçeklikler hangi birimize kendimiz için nefes aldırıyor?

Tek başına yaşamayı bize öğretemeyen doğamız ve yüreğimizdeki sevgiler nefretle dirilirken; yarınların olmayacak hayallere dönüşmesi ve algılamalarımızın karşısındaki çaresizliğimiz ve sevmediğimiz suretlerle yan yanalık, sevmeliyiz diyen ilahi söylemlere ne kadar yakınlaştırabilir? İnancılarımız ve toplumun inançları arasındaki gizli zıtlaşma ve yasakların ruhlarımız üzerindeki paranoyası uzak diyarlara ait göçlerimizi ne kadar gerçek yapabilir? Başkalarının gördüğü ve doğruladığı insan olurken, ruhlarımızdaki gerçeği ağzımızdan kaçırmanın korkusu ve mahcubiyetiyle ölüm tek sahiciliğimiz değil midir?

Bizleri bekleyen evlerimizdeki suskunluklardan izlediğimiz hayatımız ağlamaklı çehresiyle vicdanlarımızı acıtırken ve kendimizden kopartan sürüklenişlerle ne kadar bir şeyler isteyebilme hakkını kendimize gösterebiliriz? Bizden olanların yüzlerinin gülmesi adına yok saydığımız sevgililerin hatırası secdelerimizde dua olurken; düştüğümüz kuyuların aydınlığı kahredici seslerle karanlığa dönüşürken, zindanlardaki katlanıcılık, istemediğimiz baskılar altında köleliklerimize gönderilen sevgiler yüzlerimizi güldürebilir mi?

Yaşamanın feda etmek olduğunun öğretilmesi ile adam olmanın içine sıkışan insanlığımız ne zaman ortaya çıkabilir ki? Vitrine edilmiş bir hayal olan yaşam ve onun tutkulu akışı içerisinde bizi saran kışkırtıcı bedenler tenlerimizdeki ateşi alevlerken, yüreklerimizle bağlı olduğumuz ve bizden sıcaklık dilenen ve yolumuzu gözleyen canlar karşısında hangi insan çekip gidebilecek cesareti gösterebilir?

Gerçeklerimizle yüzleşirken uçup giden hayallerimizden ve içimizdeki dalışlardan bizi çıkartan dışarıdaki dünyanın seslenişleri değil midir? Her sesleniş ve her tavır bileklerimize vurulan kelepçe ve götürüldüğümüz yerdeki hapsedilişken hangi sevgiyi hak edeceğimizi düşünebiliriz? Aşkların sahtekarlığı ve bizleri büyüleyen duygu dolu kadınların bizden uzak gözleri ve ayrılık acılarımız bizleri çılgınlıklara zorlayabilir mi?

‘Bir zihnin ve kalbin varsa, yalnız birini göster. İkisini de mahkum ederler, ikisini de gösterirsen’ diyen Hölderlin varlığımızdaki kayboluşu şiirselleştirirken; yapabileceklerimiz kalmış mıdır ki şu yaşamda? Kim yenilmemiştir zayıflıklarına? Çocukça saflıklarımızı ellerine alanlar bizlere geri vermeye razı mıdırlar acaba? Her hayat Truman Show olmuşken sahici dediğimiz şeyler ve yüreklerimizde havalandırdığımız uçurtmalar totaliter dinlerin bu dünyada ki yalancı cennetleri değil midir? İçimizdeki İsa’nın acıları katlanır kılması ve kurtarıcıyla olan muhabbetimiz hayatın son roundunda da sürebilir mi?

Ruhlarımızın açlığı ve yoksulluğu ile hangi sorunları çözebiliriz? Bizlere düşen disiplinlere ve kaderimize itaatken cesaretin sahici anlamlar yüklediğimiz imanlarımızda yokluğu hangi ütopyalara inandırabilir? Sahiciliğini kaybetmiş benlerin rüyası olan dünya nefes alışlarımızın cehennemi olurken dürüstüm demek kimin hakkı..?