Beş, altı sene kadar evvel. Belki yedi, belki sekiz. On da olsa şaşırmam. Ne çıkar ki bundan. Bilemem ayrıntının bu kadarını. Tarihler benim için teferruattır ve isimler. Yer falan yani. Dalgın adamım velhasıl. Söylerler işitmem, bakarım görmem ! ta ki görülecek surete, işitilecek sese tevafuk edene dek. Onu da siz görmezsiniz belki. Böbürleniyor diye kızmayın bana. Neyse onu söylüyorum ! İş bölümü yapmak denilen şey de bu olsa gerek. Her şeyin görünüp bilinmesi için böylesi münasipmiş besbelli. Bu halimden dolayı istedikleri kadar hafife alıp makaraya sarsınlar, umurumda değil. Üzerime düşeni yapıyor muyum? Yapıyorum. Herkes vazifesini bilecek, gerisine çıkarmayacak sesini. Uzunca bir süre önce diğer boyutu tercih ettim ben. Akıllılar ile delilerin durduğu yerin tam ortasındayım belki. Yada bura ile ora/öte arasında bir yerde işte. İsteyince gidemezsin oralara. Buraları da içime sindiremeyince dalgın denilen türden biri olup çıktım velhasıl. Maveraya öykünürken aralarda takılıp kalmışım heral. Homoseksüelleri bile kabul etti toplum. Zaman ve mekan boyutunda nerede durduğu belli olmayan beni de kabul ediverse ne çıkar.. Sait'in yüzünden belki. Kim mi bu Sait? Söyleyemem. Herkesin sırları vardır ve yine herkese anlatılmaz öyle her şey. Biz herkes miyiz demeyin !. Öykümü size okutacağımiçin ne zannediyorsunuz kendinizi. Öykünün içinde bahsederim belki. Bazı sözlerim size ağır geliyor olabilir. Adama bak, neredeyse bizi sigaya çekecek diye düşünebilirsiniz. Eee az önce söyledim, sizin durduğunuz yerde duranlardan değilim diye. Hazırlıklı olmanız gerekirdi bu tür vaziyetlere. Ne yapmanız gerektiğini hep ben mi söyleyeceğim size hem. Vaziyeti kolaçan edip pozisyona göre gardınızı almanız sizin vazifeniz. Her zaman uyaramam sizi hem.

Nerede kalmıştık. Beş, altı sene kadar evvel. Belki yedi, belki de sekiz. Ne çıkar ki bundan demiş ve araya laf karıştırmıştık. Yine gidemiyoruz bu vakte, daha anlatacaklarım var size. Bazıları maziden bahsederken hafızası ile övünmek için " Sene 1978, aylardan mayıs, kasabaya inmiştik " gibi tarihî ayrıntılara dair verileri gözünüzün içine sokarak başlar söze. Hatta günlerden Cumartesi, saat şu civarlardadır falan. Bunlar genelde sözlerinin dinlenmesinden hoşlanan ve hep kendi konuşsun isteyen bencil insanlardır. Sizden daha zeki olduklarının ispatıdır bu tür verilere karşı olan nüfusları. Anlatmaya yönelik liyakatlerini ifşa etmek için masum görünen sinsi eylemlerdir aslında. " Sen sabah kahvaltısında yediklerini hatırlayamazken, ben sana on sene öncesinin detaylarından bahsedebiliyorum " zavallı adam demenin Ali Cengiz'cesidir bu. Bu tür ayrıntılara karşı olan ilgisizliğim yada hafıza zayıflığımdan ötürü ezilmişlik psikolojisi ile abartıyor olma ihtimalimi de göz ardı etmemek gerekebilir elbet. Zira bu hususta çok ezdiler beni. Hazır yazdıklarımı okuyan birilerini bulmuşken içimi döküvereyim istedim. Pek de haksız sayılmam nitekim! Kasabaya indiğin tarihi gününe kadar vermek de neyin nesi. Yolda giderken yanından geçtiğin küçük kızın bakışlarındaki anlamdan bahsedebilir misin peki. Koyunları, kuzuları, kuşların nasıl öttüğünü hatırlasana. Köyün tek delisinin sık sık tekrarlayarak ağzından düşürmediği o cümle ile ne demek istediğini hiçbir zaman düşünmediğinden bahsedebilir misin bize. Geç bunları geç. Sene bilmem kaçmış, aylardan şuymuş. Dün ehliyetimi kaybettim ben. Evveli gün de anahtarımı. Ne var bunda! Sen insanlığını, imgeleri, hayatın anlamını kaybetmeye yüz tutmuşken ben tarihi, anahtarımı, ehliyetimi kaybetmişsem ne olmuş. Sakın beni mukayeseli üstünlük zırvasını uyguluyor olmakla suçlamayın. Evet uyguladım, bu gerçek. Peki benim hakikatim sizin gerçeğinizi alt etmedi mi! Ne derseniz deyin, altın gol bu. Dün ayları karıştırmıştım, bu gün de yılı. Hakkı batıla karıştırmadım ya. Sadece yılları. Yılları karıştırmakla bir halt karıştırmış olmaz insan. Öte tarafta " hangi yıldayız " diye sormayacaklar elbet. Rabbin kim? İnsan olarak gittin de niye dört ayaklı geldin vs..

Ehliyetimi kaybettiğimi söylemiştim. Bu gün soluğu Bağcılar'da aldım tabi. Yenisini isteyeceğiz ya. Kim bilir kaç kere gittiğim için ne nerdedir, önce nereye baş vurulur bilirim. Tecrübeli olmam hasebi ile şekil şemal hafızamda.. Seninle mi uğraşacaklar, ehliyetine sahip ol diyebilirsiniz. Otuz milyonu ben veriyorum ama. Bir ehliyet çıkarmaya tam otuz milyon lira. Dördüncü, beşinci gidişim olmuştur. Varın bütçeye katkımı hesap edin. Altı, yedi de çıksa şaşırmam. Huneyn'i okuduğumdan beri sayıları önemsemiyorum, daha önce söylemiştim bunu. Siz de artık aklınızda tutsanız iyi olur. Aynı şeyleri tekrarlayıp durmak hem sizin hem de benim hoş bir durum değil... Benim ehliyet on sekiz senelik. Kaybetmeyeyim diye on sekiz sene onu düşüneceğime, dört beş kez kaybedip yenisini çıkarmak daha zahmetsiz hem. Sizi ikna etmek mecburiyetinde de değilim ayrıca. Geçelim efendim. Zayi kısmından gerekli formları alıp başladım doldurmaya. Sıra tarih kısmına gelince aniden duraksadım. Günleri zaten bilmem, ayları da uzun süredir karıştırırdım ama sıra yıllara gelmemişti henüz. Düşün, düşün ! tık yok, hatırlayamıyorum yılı. 2004 mü 2005 mi diye debelenirken 2005 ağır bastı lakin resmi evrak emin olmak gerek. Yanımdaki delikanlıya hangi yılda olduğumuzu sordum. Sağ olsun, mahçup etmeden söyledi. Henüz 2004'deymişiz meğer. Tutturamadığım için üzüldüm tabi. Ben sizden bir sene öndeyim demektir bu diyerek kendime moral vermeyi de ihmal etmedim. Siz 2004'ü yaşıyorken ben 2005'deyim. Hesap bu kadar basit. İhtiyarlara sorarlar " Amca-teyze, yaş kaç. " On sekiz evladım. Gönlüm genç benim, İnsan hissettiği yaştadır " falan. Benim durumumda böyle bir şey işte. Bir de gerici derler utanmadan. Heeeey! 2005'te yaşıyorum ben. Öyle hissediyorum ! hangi gericilikten bahsediyorsun sen.

Nerede kalmıştık! Beş altı sene kadar evvel. Belki yedi, belki de sekiz. Bu nasıl öykü, bir türlü başlayamadık demeyin. Isınmaya çalıştığımı söylemiş miydim size. İlk öykü denemem bu. Aslında ilk ağızdan çok özel ve ciddi şeyler anlatacağım. Ama kendi üslubumca ama kendi usulümce bir giriş olsun istedim. Aslında istemeden, kendiliğinden yani doğaçlama olarak böyle oldu demek daha doğru olur. Her yiğidin bir yoğurt yeyişi varmış. Bizimki de böyle işte. Belki de çoğu yaşanmış ve ciddi nitelikteki bir öyküyü ilk defa böylesi özgün bir başlangıç formatı ile ben sunacağım size. Özgün olmak maksadını güderek böyle yaptığımı düşünmeyesiniz. Hafife aldığımı da. Öyküye ve anlatacaklarıma duyduğum saygı yüreğimin en derinlerinde. Neden böyle yazdığımı ve öyküye girişi geciktirdiğimi ben de bilmiyorum.

Beş altı sene kadar evvel. Belki yedi, belki sekiz. Haber gelmişti. Nereden yada nasıl bilemiyorum. Sadece haberin geldiğini hatırlıyorum. Önemli olan bir şey varsa, o da Yılmaz'ın sağ salim dönüyor oluşuydu