Sanılanın ve Türkiye’de oynananın aksine, futbol son derece politik bir oyundur. Hem kendi içinde bir politikası vardır, hem de bizatihi politika ile yakından ilgilidir.

Hemen tüm dünyada futbol takımlarını tutuyor olmanız için “o şehirli” olmanın ötesinde fazladan bir ya da birkaç nedeniniz olmalıdır. Örneğin, İskoçyalı bir Katolikseniz ve “bağımsız İskoçya” idealine inanıyorsanız Celtic’i; Kraliçe yanlısı ve Büyük Britanya fikrine meyilli bir Protestansınız Rangers’ı tutarsınız. İspanya’da Katalan olmak Barcelona’yı tutmanızı; İtalya’da neo-nazi olmanız SS Lazio’ya sempati duymanızı zorunlu kılar. Örnekler çok. Dağılmadan önceki Yugoslavya’da Hajduk Split Hırvatları, Kızıl Yıldız Sırpları, Sarejevo Boşnakları kodlardı.

Tüm bunları niçin anlatıyorum. Türkiye’de, adına daha çok “ortaoyunu” diyebileceğimiz futbol, bu anlamdaki aidiyetlerden sıyrılmış, bir çeşit “medya yönlendiriciliği” ile belirlenen son derece sığ bir şeydir. İçi boştur. Sadece şampiyon olan takımların var olduğu bir sistemdir Türkiye’nin futbol sistemi. Ama bu, futbolun, dünyanın geri kalanındaki algısını ortadan kaldırmaz. Maradona dünya kupasında oynamıyor diye başkentleri Dhaka’yı yakmaya kalkan Bangladeşliler sadece Maradona çok büyük bir futbolcu olduğu için yapmamışlardı bu eylemi. Maradona, dünyanın ezilenleri için bir sembol-isim haline gelmişti o dönemde. Asıl sebep buydu.

Şimdi, bir sembol-isim olmaya doğru giden bir futbolcu daha var. Barcelona’nın quick-strikeri (bitirici forveti) Kamerunlu Samuel Eto’o.

14 yaşından beri İspanyol birinci ligi La Liga’da futbol oynayan Eto’o, aynı zamanda Kamerun milli takımının da yıldız oyuncusu. Şutları süper. Hızı ve baskı yapma kalitesi harika. Bitirici vuruşları görülmeye değer. Ama, Eto’o’yu yazıma konu etme sebebim başka.

Eto’o, son zamanlarda İspanya’da gelişen ırkçı yaklaşımların hedef tahtası haline gelmiş durumda. Özellikle Real Madrid ve Real Zaragoza gibi Frankocu İspanyolların ağırlıklı olarak tuttuğu takımlarla Barça arasında oynanan maçlarda su yüzüne çıkıyor bu durum. Binlerce taraftar, Eto’o sahaya çıkınca maymun gibi sesler çıkarmaya başlıyor.

Son örnek, Zaragoza-Barça maçında yaşandı. Zaragozalı aptallar, Eto’o’nun sinirini maç boyunca maymun sesleri çıkararak yıpratmaya çalıştı. Eto’o, sahayı terk etmek istedi. Takım arkadaşları zorla engel oldular. Eto’o, golünü attıktan sonra takımın yıldız oyuncusu Ronaldinho’nun Eto’o’ya uzun uzun sarılması ise müthiş bir dayanışma simgesi olarak görülmeye değerdi.

Aslında, Eto’o’ya yapılanlar nezdinde, Batı’da epeydir neşv-ü nema bulan “kendi kumaşından olmayana tahammülsüzlük” durumu bir kez daha net şekilde görüldü.

Batı, paranoyak bir ruh haliyle “kendisinden olmayana” saldırıyor. Fransa’da, Danimarka’da, Avustralya’da Müslümanlara yapılan çirkinliklerden sonra şimdi de “beyaz-zenci” ayrımı vizyonda. Bundan sonrası “boyu 1.70’in altında olanlarla 1.70’in üstünde olanlar” ayrımına kadar gider.

Batı medeniyeti yakında toplama kampları kurarsa, fırınlardaki ateşleri harlarsa hiç şaşırmayalım.

Hepimiz zenciyiz. Hepimiz Müslüman’ız. Hepimiz başörtülüyüz. Durum şimdilik bu. Şimdilik dua makamındayız. Şimdilik, büyük bir sabırla, oyun sırasının bize gelmesini bekliyoruz. Sıra bize gelmeli ki, bu aptallar sürüsü, bizden yeniden adaleti, insan ayırmamayı, doğruluğu ve şık çalımları öğrensin!