Benim çocukluğum…
Diye başlayan masallar karalasam defterime
Soğusam yalın ayak ve dikenler üstünde
Kara kışta unutsam yine kendimi
Yine ellerimi versem kurtulamasam gecelerimden
Bir masal anlatsam çocukça;
Kimseye diyemediğim şeylerimi anlatsam
Öyle saf, öyle masum, katıksız...
Bir şarkı söylesem eskimiş notalarla
Bir şarkı söylesem aynı çocuk; aynı odada
Bana bir masal anlatılsa hiç duymadığım
Anlatılmamış bir masal; geç kalınmışlık bu desem sonra
Sonra yuvadan uçan kuşlar misali
Hiçbir zaman hiçbir yerde, zamana ve mekâna
Sığdırmadığım çocukluluğumu
Usulca bıraksam bir merdiven boşluğuna
Yitik bir çocuk olsam; çocukça ama safça
Bana bir şarkının çocukluğumda olan tadını
Bilmediğim bir nota, bilinmeyen bir nota üzerinden
Sessizce anlat ellerin ilk defa dokunuyormuş gibi olsun
Sonra sus! bana bir şarkı anlat
Masalca; yaslan bana, masal olsun şarkımız
Benim çocukluğum;
Eften püften sebeplerden
Ayrılma zamanıydı hayallerden
Geceleri saklama zamanıydı
Bilmezlik bilmeceleri üzerine,yorgan döşek altına
Ama saftık,ama çocuk…
Benim çocukluğum(u)...
Film karelerinden kesmiş gibiyim
Ellerime dokunamadığım anları
Tutunamadığım!
Uyanacağım; belki sonra hatırlarım
Eski bir an'dı, ne kadar da benzer
Saklamadan ellerimi ve gözlerimi
Hatırlamadan kesinti hayalleri
Bir masal anlatsam
Evvel zaman içinde