Yazınız benim için bir farklılıktı. Uslûp akıcı, mevzû beni aşan bir konu olmasına rağmen, tecessüsümü mucib olup, yorumlardan dahi farklı bir okuma hazzı duyarak, hisse kapıp, bulduğum, biribirine zıt, lâkin hepsi de tam bir samimiyet ve dürüstlük eseri hasbî ifadelerle bezeli her birisi beni bayağı meşgul etti...

Leyhte veya aleyhte herhangi bir şahsî fikir ileri süremeyeceğim, zirâ, asra merdiven dayayan ömrümün bu son basamağında hissiyât olarak, tamamen gençlik heyecanına dayalı bir alâka kesifliğinde mevzûa girebilmem ne zamanım ne kapasitem itibariyle mümkün! Ama, yine de benim için yepyeni olan; çocuklarımın, torunlarımın hayatının çerçevesine dair, husûsen alâkamı celbeden, bu hususta bilgilenme cihetiyle de kendimi yenilediğim bir kazancım oldu...

Bütün günlerinizin, gençlik heyecanlarının şuurla kullanıldığı güzelliklerle dolu dulu geçmesi dileklerimle selâm ve sevgiler...

Yazıyı fena halde üstüme alındığımı belirterek;

Ben AK Parti'yi popüler olduğu için eleştirmiyorum; İttihad-ı İslam ülkümüze hizmet eden dış politika hamlelerini bir kenarda tutarak, ekonomik saçmalıklarından, yolsuzluk iddialarından, kaba-saba tavırlarından, mütedeyyin insanların gözlerinin içine baka baka yalan söylemelerinden dolayı eleştiriyorum.

Ben Samanyolu TV'nin dizilerini popüler oldukları için eleştirmiyorum; insan aklının almayacağı kadar parayla ve insan aklının almayacağı kadar birarada bulunan "kafalı" çocuklarla bu kadar sığ, bu kadar kötü, bu kadar yapmacık şeyler ortaya çıkardıkları için eleştiriyorum.

Ben cemaat.com'u popüler olduğu için eleştirmiyorum; kullanıcıları arasında yer alan şairlerin acımasız, affetmez, uzlaşmaz tavırlarından dolayı eleştiriyorum.

Ben Kızılay Meydanı'nı popüler olduğu için eleştirmiyorum; hadsiz kalabalığı, kan donduran karmaşası, lüzumsuz trafiği için eleştiriyorum.

Ve devamen;

İHH'nın popüler oluşu, sırf bu özelliği nedeniyle benim ona herhangi bir eleştiri yöneltmeme sebep olmuyor.

Subcomandante Marcos'un popüler oluşu, sırf bu özelliği nedeniyle benim ona herhangi bir eleştiri yöneltmeme sebep olmuyor.

Dublörün Dilemması'nın popüler oluşu, sırf bu özelliği nedeniyle benim ona herhangi bir eleştiri yöneltmeme sebep olmuyor.

Nihayet;

facebook'tan tiksinmek için gerek ve yeter şartları sıraladığım hacmen büyük yazımın hiçbir yerinde onun popülaritesine değinmedim. Şayet böyle bir izlenim doğmuşsa, bu, yazılanlardan ziyade, insanı bir makina düzeneğiymişçesine değerlendiren şu "pozitif" bilimin çuvalladığı yerde bulunduğumuzdandır.

"X şöyle yaparsa bunun nedeni A'dır" önermesiyle yola çıkacaksak, facebook dahil hiçbir "tartışmalı" paltformu eleştirmememiz gerekiyor demektir. Öyle ya, nasılsa her şeyin sebebi "pozitif" kitaplarda yazıyor. İnsan çözülmüş, bitmiş.

Evet, evet... İnsan bitmiş.

(Hanidir, yazıma gelen yorumlarda beklediğim bu reaksiyonun başlıbaşına bir yazıyla cemaat ortamına salınması beni ziyadesiyle memnun etti. İkinci adım olarak "facebook iyi bir şeydir, çünkü..." açılımını yapacak bir yazı daha beklediğimi hatırlatarak ve bombanınsa "ya facebook'tasın, ya da değilsin" mealli bir metinle patlayacağını umarak Sümeyye Şenocak'a teşekkürlerimi iletiyorum.)

feysbuk'u ilk duyduğumda teknomarketimsi bir yer sanmıştım; içinde herşey var filan denilince:) yenice üyeyim. ama basından takib ettiğim kadarı ve birazcık kurcalamamla az çok aşinalığım oldu. üç tane grup dahi kurdum ayağımın tozuyla:) bir tane de başka bir gruptan adminlik verdiler. emperyal hislerim kabardı böyle olunca;) hedefim feysbuk'un tamamı filan:!

msn, feysbuk..vs. aslında korkanlar, olaya çekingen yaklaşanlar da haklı, karşı kadıköy de haklı! hani eskinin yumurta yarışına benziyor; ağzında bir kaşık, onun içinde çiğ yumurta, rakiblerini ekarte edip finale ulaşman lazım. yumurtanın kırılmaması zor biraz:)

buna benziyor işte. eğer kendinden eminsen, gerekli önlemleri aldıysan, zamanını kontrol edebiliyorsan bir de sağlam adımlarla khayr yolunda kullanabiliyorsan sorun yok.

feysbuk için konuşursak ilk tanıma aşamasında cidden vakit alıcı bir şeydi benim için. gruplara üye ol, aplikler ekle, şunu yap bunu yap... haliyle sıkıldım sonra. öncelikle basındaki yazılara göre güvenlik ayarlarımı düzenledim. her önüne gelen benim sayfamı açamayacaktı mesela. sonra girdiğim bazı gruplardan çıktım. lazım olanları bıraktım. sonra da aplikleri/uygulamaların çoğunu kaldırdım. zamanımı dengeli kullanmam gerekliydi. giriş çıkışlarımda fazla oyalanmamaya gayret ettim. emektub gibi önemli mesaj var mı yok mu onu kontrol edip çıkmaya çalıştım mesela. sonra khayr için naısl kullanılır onun yoluna baktım. mesela lise mezunları grubumda budist ve ateist arkadaşlar var, nasıl ulaşırım diye düşünüyorum:)

benim feysbukk maceram budur işte. diğer arkadaşların şikayet ettiği konulara da katılıyorum tabi. özellikle -sokak ağzıyla- karı-kız ayaklarının ve geyik muhabbetinin çok olduğu bir ortam. belki biz unumuzu eleyip ipe serdiğimizden olsa gerek o yollara tevessül etmedik ama feysbuk’un bu yönde bir büyük bataklık kimine göre de maden olduğunu anlamamak safdillik olur yani.

dikkat edilesi bir alan elbet. ama tümüyle herşeyi ona yıkacağımız bir şey değil. fotoğrafını koymazsın, güvenlik önlemini alırsın -ki kurduğun gruplarda da aynı şekilde istediğin kişiyi üye olarak almama imkanı ya da her önüne gelenin mesaj yazmama tercihi var-. ama en önemlisi kalbî güvenliğini had safhaya çıkarırsın.

sevmek, sevmemek ya da tiksinmek gibi duygulara uzağım feysbuk için. sonuçta bu dünyanın bir parçası, belki miniği. içinde dünyada olan herşeyden bulabilmek mümkün yani. nasıl ki kendin dünya hayatında daha steril ortamlarda kalıyorsun, burada da aynısını yapabilirsin.

şahsi bilgiler ise eğer gerçekten ulaşmak isteyen birileri varsa bunu zaten bir şekilde yapıyorlar. tüm mezun olduğumuz okulların bir dosyasını zaten üniversiteye kayıt esnasında kendi elimizle verdik mesela:) ya da telefon rehberinde adımız ve açık adresimiz var. yani o kadar da septik olmanın bir anlamı yok. gerekli tedbirleri aldıktan sonra dikkatli adım attıktan sonra ha cemaat ha feysbuk ha da başkaca forum!

yalnız son paragraftaki düşünce benim de kabul göstereceğim bir bakış açısı değil. markalara elbette dikkat. özellikle gıda için azami dikkat! nereye destek olduğumuz kadar ne yediğimiz de önemli.

özür... uzattık yine...
_____________________________________
Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...

Facebook'tan tiksinmiyorum, nefret de etmiyorum. Bunlar önemli duygular, bence paldır küldür harcanmamalı. Bir müslüman nefret edecekse küfürden ve onun insana yaptırdıklarından nefret edebilir. Bunu tam anlamıyla başarmak kamil bir iman gerektirse de en azından bu yolda olmak; nefret, öfke gibi mühim duyguları boşa harcamamaya çalışmak lazım diye düşünüyorum.

Bunu belirttikten sonra; Facebook'a bir kez girdim, şöyle bir gezindim, sonra da üyeliğimi iptal ettim. Alexa'ya göre dünyada ve hayret, Türkiye'de en çok girilen sitelerden biri olmuş. Türkiye'de google.com.tr'den sonra ikinci sırada. Bu kadarını beklemiyordum doğrusu. Şaşırdım.

İnsanların çoğunun ilkokul arkadaşlarını bulmak, yeni arkadaşlar edinmek gibi dertlerle bu siteye girdiğini sanmıyorum. Buna birazdan döneceğim. İlkokul arkadaşını hâlâ seviyorsa onu bulmak için gerekli donanıma zaten daha öncede sahipti(r) bir Facebookçu. Facebook'a ihtiyacı yoktur. İlkokul arkadaşının bilgisi ayağına kadar geldikten sonra "Aaa, sen de mi burdasın." demek çok değersiz. Bu şaşkınlık/sevinç parladığı gibi söner. Biri bana böyle derse hiç sevinmem. Tiksinç olan bu olabilir mesela. Yeni arkadaşlar edinme meselesine gelince, Facebook'un bu anlamda getirdiği yeni bir şey yok. Sohbet odaları, forumlar, bloglar aynı işlevi yıllardır gör(eme)mekteler. Yalnız gözlemleyebildiğim kadarıyla Facebook daha janjanlı, daha moda, daha bir fenomenal vs... Beraber gülüp ağlamadan, anı paylaşmadan, zorluklara katlanmadan, kısacası beraber ortak bir tarih yazmadan kurulan internet çağı (kelimenin tam anlamıyla) sanal arkadaşlıklarından başka nedir Facebook'un ve türevlerinin insana sunabileceği? Böyle bir arkadaşlık insana ne sağlar/ne kaybettirir? Yanlış anlaşılmasın. İnternet üzerinden yeni arkadaşlıklar, dostluklar, hatta evlilikler kurulamayacağı kanaatinde değilim. İnternetin bu amaçla kullanılması iyi de olur. Burada önemli olan, kurulan bu ilişkilerin internet vasıtasıyla başlamasıdır, internette kalması değil. İnsanlar arkadaşlıklarını/dostluklarını sürdürmek için interneti kullanmıyorlar, hep internette kalıyorlar. Fakat yine belirtmem lazım ki bu tarz bloglarda fikirleri paylaşmayı da çok önemsiyorum. Yalnız adı üstünde bu sadece fikirleri paylaşmaktır, arkadaş olmak değil. İnternet üzerinden kimseyle bir gofreti ikiye bölüp yemişliğimiz yok :).

Facebook'un bu kadar popüler olmasını; insanın yapacak bir şeyi olmamasına, vaktini geçirmek istemesine ve yalnızlığının acısını kendisini popüler sosyal alanlarda göstererek bastırmasına bağlıyorum. Bana kalırsa, tipik bir popüler olanı önemli zannetme ve ona yönelme meselesi. Geçer.