“Bir ikindi vaktindeyim ya rabbi… kerahet’e az kaldı”

güneş gruba koşmakta… ben sana yüreğim acıyarak gelmekteyim…
koskoca dünyada bir başınayım.. bastığım yer kadarım… ayak izim kadar bir vatan layık görüyorum kendime…ve dizlerimin çözülen bağlarını bağlayamıyorum..

bir Kadir gecesi arifesindeyim… Kadir’e üç mü, beş mi, bir mi kaldı bilmiyorum, sana dua dua yaklaşmak istemekteyim ya rabbi… ama bu nasıl olmalı bilmemekteyim…

bir çığlık atsam yanaklarımı doldura doldura.. kim sağır olurdu; insanlar mı?.. yollar ve ağaçlar mı?.. ülkem ve bayrağım mı?.. bir çığlık atsaydım şu an kulağımı patlatırcasına… kim dilbaz kesilirdi; annem mi? dünyam, evim ve yorganım mı?...oysa bir çığlık atmam gerekmekteydi yığınların arasından boynunda emziğiyle çıkan o bebeği gördüğümden beri… susan bu dili ve dudağı dişlerimin çarkında ezmem gerekmekteydi… şimdi çığlık çığlık yalvarıyorum;

kalbi aklında erimiş merhametsizler dünyaya hükümran…. Yaşıyorlar, geziyorlar, yüksekten bakıyorlar.. gülü koklamadan daha bir izmarit gibi çizmeleriyle eziyorlar.. temeli olmayan saraylarında zevk içinde eriyorlar… dağıtamadık ve dağıldık ya rabbi…
beni keşke fakr içinde yaşayan bir velinin, nem kokulu kiliminin kenarında bir ip saçağı eyleseydin Allahım… o zaman dağılmak fıtratımdan olabilirdi belki…

girdiler asyaya.. adanmışlığı ezerek… arkalarında o kafir, o zelil kokuyu yayarak, taş üstünde taş bırakmadan girdiler… çiğnediler önce avuçlarımızı… kırıldı kollarımız, unufak ettiler bakışlarımızı.. girdiler perişanlığı başlarına bağlayıp, yırttıkları edep perdelerini boyunlarına dolayıp girdiler… durduramadık ve durduk ya rabbi..

beni keşke asyanın çöllerinde miski amber kokuları saçarak gezen seyyidlerin dualarının dokunduğu bir eşya parçası eyleseydin Allahım… o zaman durmak fıtratımdan olabilirdi belki…

arkalarından deniz coşuyormuş gibi koştular üstümüze.. yaktılar viran eylediler hanelerimizi, telef ettiler yeşerttiğimiz ümitlerimizi, vurdular tam alnından daha yirmisine basmamış gençlerimizi…bağırdılar ağızlarından rezilliklerini saçarak, şarkılar bestelediler dünya saltanatlarına… ölünmeyecek sandılar , toprağın altını hesaba katmadılar, çürümüş kemikleri sorguladılar kim diriltecekmiş diye?.. her kemiği savurdular güvercinlerin üstüne.. uçuramadık kuşları ve karardık ya rabbi…
keşke beni ilahi muhafızlıkla şereflenmiş ak güvercinlerin sevinç ve itaatle mesrur gözlerinden süzülen bir huzur huzmesi eyleseydin Allahım ve kalıp yayılsaydım o çağın gecelerine .. o zaman kararmak fıtratımdan olabilirdi belki…

ya onlar gitsin, ya dünya onlara kalsın biz gidelim… yada böyle devrilen mücahitler görmeyelim… yere düşen sancaklarla bizler de düşmeyelim… biliyorum saplıyorlar her gün bıçaklarını tevhid kokan sarmaşıklara.. sarmaşıklar dağılmakta, sarmaşıklar düşmekte.. gülleriyle birlikte… güldüremedik gülleri ve ağladık ya rabbi…
keşke beni ümide uzanan bir sarmaşık gülü eyleseydin Allahım.. o gülün yaprağında titreyen bir çiğ damlasında cezbeye gelmiş bir derviş gibi, selevatlarla gözyaşı dökerek seni haykıran bir yaratılmış eyleseydin… o zaman ağlamak fıtratımdan olabilirdi belki…

alnımdaki ter, nil gibi dövünüp çöller sulayamaz
yüreğim Bosna da kurşunlandı, aşk ile hıçkıramaz
dilim boğum boğum oldu, bülbül gibi haykıramaz..

gönül sayfam bomboş, harekesiz dilsiz kelimelerim
gözlerim zemheride ayaz yedi, döküldü kirpiklerim
ateşi aşk aldı ruhumu, yanıp kül oldu emeklerim..

keşke beni aşkınla ağlayan kuyu siyahı bir göze atılmış, Yusuf eyleseydin rabbim..
keşke beni gönül evini durmaksızın onaran, bir dostunun kalbine İbrahim eyleseydin..
keşke beni resulünün adını duyduğunda bir kelebek gibi titreyen her aşığın, kalbine bir mecnun eyleseydin rabbim…
keşke beni “ben” eyleyerek, mühlet verdiklerinden eylemeseydin…

ve çığlığı boğazına takılıp kalan şu ben’in;
ayaklarını ve ellerini sana adamasını..
kulaklarını ve gözlerini sana açmasını..
yüzünü ve avuçlarını yollarında kanatmasını nasip et Allahım!

O zaman “kulluğum” fıtratımdan olabilir belki
O zaman kulluğum “fıtratım”dan olabilir belki …