Nurulhak Saatçioğlu'nu toprağa verdik;

Cami avlusuna girince susuyoruz aniden.. ölüm konuşacak çünkü. En gür sada, tüm diğerlerini olduğu gibi bastırıyor sesimizi. Her daim aramızda kol gezen, çığlıklarını duymamak için bazen kulaklarımızı tıkadığımız beyaz renkli karanlığın içinde buluyoruz kendimizi. Tüm heybetine rağmen görmezlikten gelmeye çalıştığımızın kuşatmasına izin veriyoruz bu defa. Mükemmel belagate sahip bu bedensiz hatibin dizlerinin dibine çökünce anlıyoruz unutulmaya yüz tutan ne kadar değer varsa. Yanına gidince oluyor hepsi, giderken olduğu gibi oluyor. Tüm tonların onunkinin yanında donuk ve tüm ışıkların sönük kaldığını fark ediyoruz bir daha. Ne kadar konuşursanız konuşun sustururum sizi diye meydan okuyor.. ve nereye saklanırsanız bulurum diyor. Dize geliyoruz bu muhteşem heybet karşısında. Cüsselerin en heybetlisi ona ait ve sözlerin en manalı olanı onun suskusunda mündemiç çünkü. Hatırlanışı ise anılışı ile tezat teşkil edecek kadar taaccübe şayan.

Ölümden bahsederken yüreği ile birlikte titriyor, cemaate seslenen hatibin (*) kulaklarımıza aşina gelen kadife sesi. ‘Her andır ölen kaybettiğimiz hücrelerimiz gibi’ hitabına, ‘hayat mıdır kuşatan bizi, ölüm müdür kol gezen aramızda’ mısraı ile mukabele ederken biz de titriyoruz. Ve bir daha anlıyoruz ki, ölümü yakın hissettikçe dirilip uzaklaştıkça öldüğümüzü. Tüm yolların çıkmaz oluşu onun varlığı sebebiyle. O halde kaçabilecekmiş gibi davranmak niye!

Hatip; ‘on beş günlük Umre’de on beş kelime etmedi. Biz anlattık o dinledi. Şimdi ise o anlatıyor biz dinliyoruz’ deyince canlanıyor ve kendine özgü lisanıyla anlatıyor mevta; saygılı olanı bağrına basan müşfik bir anadır ölüm. Onu yok saymadan yaşayanı sonsuz variyetine mirasçı eden bir baba. Üç günlük gölgelik uğruna unutanı unutandır. ‘Yaşasın başörtüsü direnişimiz’ sloganları atan gurubun en önüne geçerek ölümün nasıl olup da diri kıldığını anlatıyor bize sonra. Ona zindanları reva görenlere rağmen bu defa el üstünde tutuluyor. Düğünü olduğu için tabutunun üzerine salmışlar tülbentini.. yanında da Filistin puşisi.

Ölmedi ki ölünce hatırladık onu diyelim. Biz onu hiç unutmamıştık. İnşallah ölüm de unutmayacak.

(*) Mustafa İslamoğlu