Suyun pınardan içildiği,
ekmeğin tarladan biçildiği yere gidiyorum..
Sen ne dersen de!
içimdeki huzurla gidiyorum,
yavaş ve asude..

İşte..
gördüğün gibi!
arabam oldukça eski,
ve tekerlerim eğridir
ne ki; yoldayım hâlâ
yol tekerden berîdir

Bak dinle evlat!
şehir dediğin tamam!
büyük mü büyük..
lakin şimdilerde bir dünya dolusu yük..
Şu eşek gibi taksan arkana, taşıyamazsın,
bereketi bul ki; o seni taşısın

mavi gökyüzünde beyaz bulutların raks ettiği mevkiden
gri sis kümelerinin aynı isimle anıldığı yere doğru..
yani koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi dendiği gibi aynı
ve sadece köyden şehre çıkılamadığı için değil
en azından şimdilik, büyük bir tevafukla ve laf olsun diye de değil..
sözün özü, köyden şehre inerken çıkıyor karşıma.

O, dünyalığa dair nazarını simgeleyen eğreti arabasının üzerinde sabit
siyah beyaz bir zamana ait
ama saf
ama davetkar bakışlar fırlatırken ama
hayatın devam ettiğini ünleyen bir söz çarpıyor kulağıma.
Oysa ben.. evet evet! hem de fluluğun tavan yaptığı bu zamanda
hemen her şeye rağmen ve halihazırda
direnmek istiyorum akıp gitmekte olana.

Yarına dair umutlarımızın kurlara endenkslendiği şehirlerde
kaş yaparken gözlerimizi çıkaran
bazen gürültüsüyle uğuldayarak uyaran
ve yine bazen sinsi ve sessiz
yönü ise çoğu kere belirsiz
iştahı aşikar ve gizli dalgaların içine düştüğümüz halde
içinde olduğumuzu zannettiğimize..
durmasa da dur diyebilmeyi istiyorum

Hayır, hayır!
içinde ve akıntıya karşı ‘olmazı’ değil.
Bir gayretle sıyrılıp karaya çıkmayı
akıntının tersine yürümeyi..
hatta ‘hayat akıp gidiyor’ gibi bilindik
ve tam da bu sebeple inciten itirazlar sebebiyle
karşı koyamadığım dalgaların kıyısında oturarak,
tek kelam etmeden susmayı yeğlemeliyim.

Kınayanın kınamasına bakmadan itiraf ediyorum işte!
Gönül çok şey ister ama
reyim şu takadan yana.

Sırtını şehre..
ayarı kaçmasına rağmen adına hâlâ medeniyet denen bereketsizlik otağına
yani akıntıya karşı dönmüş
şu zihni arı,
burnu egzoz dumanı,
kulağı gürültüden azade,
asfalt ve betonun şerrinden toprağa sığınmış adamın durduğu yeri istiyorum.

Derdimin, sabahları horoz ötüşleriyle uyanmak olduğunu sanmayın sadece
tıkanan ciğerlerimi temiz hava ile doldurmak da değil
Lazım olduğu kadarını duymayı
ruhumu canlı tutan bedenim için lazım olduğu kadarını kazanıp
lazım olduğu kadarını harcamayı istiyorum
Süpermarketlerden azade reklamsız bir hayatı lazım olduğu kadar stres istiyorum kısaca
İnsanı insanca istiyorum, insanı insanca!

Taşradan medeniyet olur mu demeyin bana!
akıntıya medeniyet diyorlar şimdi
azgınaysa medenî!
Şimdi bir daha düşünüp söyleyin bakalım
Kim ne yapsın asudelikten edeni

Ağır yaşamaktır talep ettiğim
hayatı ıskalamadan,
farkında olarak ve yavaşça sindirmeliyim
‘Bir lokma, bir hırka’ değil derdim
bereketin ve fıtratın olduğu yeri istiyorum sadece
yoksa ne diye şehre sırtımı döneyim

Tanımadığınız birine gönül rahatlığıyla selam edememekten mustarip değil misiniz!
Hani insandık hepimiz
İşte bunun için ’hayat akıp gidiyor’ diyenlere artık sırtımı dönüyorum
çünkü akıp gitmesi gerekenin
yakıp geçmemesi gerektiğini biliyorum

Ve Tanrım, senden!
yalnız senden diliyorum

Bize direnmek için güç ver..