Gordion, bugünkü Polatlı yakınlarında Frikya Krallığının başkenti idi. Dünyanın her yerinden gelenlerin çözemediği düğümü ile ünlüydü. M.Ö. 333 yılında Büyük İskender geldi, düğümü görmek istedi, baktı, inceledi. Sonra kılıcını çekip bir vuruşta düğümü parçaladı, "İşte çözüldü!" dedi.

ABD dostunu düşmanını İran’la belirliyor

Uluslar arası siyaset kavramlarından Gordion Düğümü’nü gündeme getirişim boşuna değil. 21. Yüzyıl dünyası, İran meselesinin nasıl sonuçlanacağına göre şekillenecektir, diyorum. Bu cümlemizi, bu tespitimizi kimi okuyucularım abartı sayabilir. Fakat gerçek şu ki günümüz dünyasının Gordion Düğümü İran’dır.

Düğümü ABD kılıçla çözmeden Türkiye oluşturacağı stratejik ittifakla çözebilir mi?

21. yüzyılın hiç değilse ilk yarısında cihan devleti durumunu koruyacak olan Amerika, mevcut devletlere, İran konusunda yanında mı, karşısında mı bulunduğuna bakıp öyle muamele ediyor.

Tarafsızlığa bakmıyor, tarafsızlığı karşısına geçmekle bir tutuyor.
Hattâ tarafsızları bertaraf edip önünü açmak istiyor.

Böyle baktıklarının başında hiç şüphesiz Türkiye geliyor. Zira bu coğrafyada Türkiye’nin jeostratejik durumu, askerî gücü ve yüzünün Batı uygarlığına dönük duruşu, başka hiç, ama hiçbir devlette yoktur.

ABD İran’ın sınırdaş komşusu

Dünya egemeni ABD 21. yüzyılın hemen başında İran’ın çevresinde dolaşmaya başladı ve artık kuşatmış durumda: ABD, İran’ın sınırdaşı, komşusudur şimdi. Batıda Irak, doğuda Afganistan vasıtasıyla İran’ın iki taraftan burnunun dibindedir.

Bu coğrafyayı bırakan Amerika, dünya petrolünün üçte ikisinin kontrolünü İran’a terk eder.

İran, Türkiye dahil, bütün Orta Doğu’da petrollü ve atomlu bir hegemonya kurar ki, zaten Tahran’da devlet politikası budur.
Türkiye için İran’ın yanında olmak veya olmamak hayati bir önem taşıyor bu yüzden.

Soru şu: Türkiye ile İran bölgenin egemenliğini adil bir şekilde paylaşamazlar mı? İran gerçekten elde edeceği hükümranlığı Türkiye ile paylaşmak istemiyor mu? Yoksa dünya güçleri ve işbirlikçi medya böyle mi gösteriyor? Türkiye - İran ilişkilerini yüksek sesle konuşmak gerekiyor bu yüzden.

Bütün bir dünyada Müslüman aydınları acilen Türkiye-İran ilişkilerini konuşmaya, bu iki kardeş ülkeyi anlaştırıp, hatta Mısır ve Pakistan’ı da aralarına katıp ABD karşısına bir uluslar arası İslami güç dikmeye çağırıyorum.

SENTO niçin yıkıldı şimdi daha iyi anlıyoruz. Bölgede Türkiye’nin öncülüğünde İran, Mısır ve Pakistan’ın da katılacağı NATO’ya müadil askeri bir pakt acilen kurulmalı.

Genelde tüm aydınlar, özelde Müslüman aydın ABD’nin yaptıklarını doğru kavramak, dünyanın geleceğini belirleyecek gelişmeleri doğru okumak ve sorunlara çözüm üretmek zorundadırlar. Aydın sorumluluğu bunu gerektirmez mi?

İran fobisi yenilmeli

Dünya güçleri, Türkiye’yi iki arada, sıkışık bir konumda tutmak istiyor: Ya İran’ın hegemonyası, ya da ABD hegemonyası.. Bu iki güce teslimiyetten başka çare olmadığı söyleniyor sürekli.

“İran kaybedeceğine göre, Türkiye ABD yanında yer almalı..” deniyor. Medya rasyonel politika adına Türkiye’yi ABD’ye teslim olmaya çağırıyor sürekli. Halkımız, çocuk yerine konulup İran umacı gösteriliyor. Türkiye’de medya tarafından bir İran fobisi yaygınlaştırılmaya çalışılıyor.

Türkiye’de İran hegemonyasını Amerika hegemonyasına tercih edenler bulunduğu her fırsatta dile getiriliyor. Bölgede Sünni-Şii çatışması sürekli körükleniyor. İrtica, bugüne kadar egemen güçlerin iç dengeleri korumak için giriştikleri bir sindirme operasyonuydu; artık uluslar arası bir kumpas.

İmam Humeyni’nin öncülüğünde İran’da İslam devrimi dikildiğinden beri Türkiye’de elbette İran rejiminin radikalliğine de, Amerika’ya haddini bildireceği ümidine de hayran olanlarımız var. Bu temayülün yayılması, beni de endişelendirir.

Acaba Türkiye’nin ABD hegemonyasının dışında önünde bulduğu tek seçenek gerçekten İran hegemonyasına girmek mi dersiniz? Bir başka ifadeyle Türkiye ile İran hegemonya ilişkisi dışında bir buluşma zemini oluşturamazlar mı?

Türkiye ile İran insanlık adına, arkalarındaki büyük İslam milleti adına, eşit, bağımsız ve barışcı bir ilişkiyi gerçekleştiremezler mi? Bölgedeki iki büyük güç olarak Ortadoğu’ya egemenliği paylaşamazlar mı? Dünya güçlerinin mezhep farklılığını istismarına bir son veremezler mi? Bence bu mümkün.

İran’a dönmek, el sıkışmak ve bir anlaşmaya varmak, neden İran’ın hegemonyasına girmek olsun; İran fobisiyle harcanacak bir fırsat olmamalı bu.

Günümüz koşullarında Türkiye ile stratejik ortaklık kurmak İran için de, bölgedeki diğer İslam ülkeleri için de hayati bir önem taşıyor. Bunu görmemezlikten gelemeyiz.

Batıya yürüyüş durmaz

Türkiye – İran stratejik ortaklığı, sürekli Türk devletinin bin yıllık Batı’ya yürüyüşünü durduracak mahiyette bulunuyor.

Türkiye’nin bin yıldır Doğu’ya yönelmek gibi bir hataya düşmediği vurgulanıyor. “Bugün de böylesine bir temayülün hayatiyeti yok, üstelik Türkiye’ye buhranlı günler yaşatabilir..” deniliyor..

Deniliyor ki ABD ile ilişkileri stratejik müttefikliğe aykırı bir Türkiye, Avrupa Birliği’nden saygı görmez. İran’la stratejik müttefikliğe giren Türkiye ABD’yi karşısına alınca Batı’yı da karşısına alır: “Fransa Cumhurbaşkanı, tâ Erivan’a, sınırımızın hemen öte tarafına gidip bize hakarete kalkışır. 200 yıl bağımsızlığını savunduğumuz Polonya’nın meclisinden antitürk kararlar çıkar. Türk âleminin kuzeydoğusunda, Kazakistan’da işçilerimiz tecavüze uğrayabilir.” Doğrusu bu masal, ancak çocukları uyutur bu saatte.

Türkiye’nin komşularıyla iyi ilişkiler kurması ve bölgede egemen güç olması Batı’nın istemediği bir durum olsa da, razı olamayacağı bir konum hiç değildir.

Türkiye Doğu’da arkasını sağlama alıp Batı’ya daha güçlü yürüyebilir ve kazanımlarını bölge halklarıyla paylaşabilir.

Türkiye, Batı’ya doğru yürüyüşünden vazgeçmez. Çünkü dünyanın politik merkezidir Batı. Hesaplaşma Batı’dadır.

Dünya sisteminin merkezine doğru yürüyen bir güç olarak Türkiye, büyük İslam dünyasının ve diğer Asya ülkelerinin desteğini de alabilir pekala. Bu aynı zamanda dünyanın yeniden adaletle inşası olabilir..

Dünya denklemine yerleşmek

Dünya, yeni bir denge bulmak, 21. yüzyılı oluşturup şekillendirmek için sarsılıyor. Bu gerçeğe nüfuz edemeyen dış politika, başarısız kalır, izleyen devletlerin başına dert açar. Türkiye, dünyada oluşan yeni iktidar denklemde yerini almalıdır. 20. yüzyıldaki gibi denklem dışı kalmamalıdır.

Dünyanın öteki ucundaki Fransa, Güney Kıbrıs Rum Kesimi’nde niçin üs açmaya çalışıyor? Ermenistan’da niçin bir üs açmaya çalışıyor? Adamlar petrol için dünyanın bir ucundan kalkıp geliyor, hayali projelere ter döküyor ve Türkiye bölgedeki bütün olup bitenleri seyrediyor?

Türkiye’deki çatışma, Türkiye’nin “dünya iktidar denkleminde yer almasını isteyen güçler” ile “onu denklemin dışında tutmak isteyen güçler” arasındadır..

ABD bölgeden kovulabilir mi? Kovulur..

Bunu tek başına Türkiye yapabilir mi? İran yapabilir mi? Yapamazlar.

İşbirliği mümkün mü? Mümkün. Her şeyi kaybetmektense paylaşmak gerekmez mi?

Türkiye ile İran’ın ve bölgedeki diğer ülkelerin bir stratejik ittifak yolu bulmaları gerekmiyor mu? Gerekiyor..

O zaman İslam Konferansı Örgütü niçin uyuyor.. Başka zeminler oluşturulamaz mı?

Aydın görev başına..