şimdi şöyle başlamak gerek; bir ağıt yakıyorum, eskiyor bu benim
hiçliğe bakarak kabaran sustalı gövdem, bu benim durup durup
iki de bir arsız yüzlere, köşe kapmacalara hırlayan bu gövdem
bütün ikindilerden bütün kucağıma dökülerek can veren sözlerden
iyiliğin küllerinden sanki yeniden boy vermek, bir ölüm ağrısından.

ama sıramı beklersem belki bir plaket verilir bana da, bir maske
herkes beni alkışlar, alkışlanınca bir güvercin sürüsü dolar tabutlara
ben alkışlanınca basarım hiçbir yerim acımadan göğün mezarlarına
böyle kin dolu bir heybeyle, böyle kir dolu bir defterle kalakalmak
sahi nasıldır böyle kalakalmak işlek bir mahşerin ortasında: elinde bir şiirle.

ben bilmem bunları, çünkü derimin üzerinden hızla akan güneşe bakarım
bakarım, gözlerim kamaşır bir suskunluğa yakışırım: şaşırırım sahi ne güzel
heybetli bir sükûnet, derim; böylece dağılır önümdeki muhafazakâr körlük!
tarihe bakarım, bakınca anlarım bu amcalar neden bıçaklıyor birbirini
neden kurnalarını kırıyorlar çeşmelerin, neden kurşun atıyorlar şafağa?

ben sıramı beklemem, gelmeyecek telefonları, gelmeyecek kahramanları
kimse gelmez hem, aldatılır adil bir dağıtımla herkes: yüzleri şöyle sapsarı
acırım kendime kime ne başkasının münafıklığından, başkasının müşrikliğinden
gelirse bir melek gelir sererim dinmeyen bir aşkla ellerimi göğün sofrasına
açılır dudaklarım bir kovana, açılınca bir ırmak verilir: yüzüm ıslak mı ıslak.