''Sinir uçları Gordion düğümüne dönmüş bir zamanın çocuklarıyız. Ne bir düğümü çözebiliyor ne de kesip atabiliyoruz. ‘duyarsızlık’ yeni bir duyu olarak yapışmış ruhlarımıza. Küçük acılara ancak büyük acıları yok etmesi karşılığında tahammül edebiliyor, akupunktur iğnelerinin saplanmasına ağrılarımızı dindirmesi şartıyla razı oluyoruz. Halbuki bizim uyuşmaya değil, ağrıya ihtiyacımız var, körelen sinir uçlarımızı yeniden bilemeye. Karanlığın bu kadar yoğun olduğu yerde gözlerini nereye koyacağını bilemeyen şair, parmak uçlarını baston yaparak ritmik tıkırtılar arasında her şeye yeniden dokunmak, keşfetmek, yeniden tanımlamak istedi belki de. Hem nasıl daralmasın ki nefes; ipek böcekleri kaynar kazanlara atılırken, ölü evlerinde defler çalarken, eski rüyalarını yeniden görürken ölüler… hiç kimsenin bilmediğini herkes bilirken, nasıl daralmasın nefes!'' A. ALİ URAL

Bu sözlerin sahibini neden bu kadar sevdiğimi düşündüğümde galiba birçok neden sıralayabilirim. 'Körün Parmak Uçları'na dokunmayı başarabildiği için mi; 'resimde görünmeyen'i kulaklarımıza fısıldadığı için mi, yoksa uyuşan her bir yanımıza ağrı duymayı öğrettiği için mi!

'Resimde Görünmeyen' ve 'Kuduz Aşı'sından sonra yeni kitabını sabırsızlıkla bekliyordum teşekkürler.
selamlar.