Simdi sen evde falansindir. Yanagina elin dayali sıkılmaktasindir. Ya da gazeteyi almis tersyüz etmektesindir sıkıntiyla. Haklisin. Evet
haklisin:
Gitmeli buralardan. Gitmeli!
Denizin betonlar içine sıkıstirilmadigi yerlere gitmeli. Gökyüzünün sokak araliklarina bölünmedigi, "Kesintisiz Gökyüzü Diyarlarina" gitmeli. Küçük bir çantayla, her seyi evde unutarak, kisa dönemli mülksüzleserek, hafifleyerek denize inmeli.

Sabaha karsi bir gün bir arabaya atlayip, hizla yola çikmali. Dag yollarinda çesmelerde durup sulari dirseklerden akitmali, boynu islatmali, islak islak rüzgârda durmali. Ilk kir kahvesi, bir
yolculuk sürprizi olarak, civarin en güzel kahvaltisini hazirlayan yer olmali. Domates günesi kizil yansitirken, salataliklar insanin içini genisleten kokusuyla kitirdarken tepenizdeki agaçtan yapraklar düsmeli tahta masaya.

Sehrin naylonlu ekmeklerinden degil, kol içi gibi
beyaz ve yumusak ekmeklerden getirmeli bir yasli, güleç kadin durmadan. Yumurtanin sarisi gün batiminin seker rengi gibi aniden ortaya çikivermeli. Cemal Süreya'nin dedigi gibi:
"Kahvaltinin mutlulukla bir ilgisi olmali."

***
Sonra kekikli yollardan, dikenlerin üzerinde circir
böceklerinin uyuklatan seslerinden geçmeli. Tuhaf tabelalara,
komik kamyon arkasi yazilarina gülünmeli. Gevsek gevsek yol alinmali. Yol su gibi akmali,sehir üstünüzden basinizdan su gibi... Akita akita iyice temizlenince beyaz boyali bir
pansiyona varmali. Sabun kokmali çarsaflar.
Her seyi öylece birakip, plansiz programsiz denize

"cup!" diye
dalmali.
Cup!
Denizin altina bakmali. Denizin dibinde güler misiniz siz?

Baliklar yanaginizdan geçince, yosunlar ayaklarinizi
gidiklayinca veya akliniza simdi sehirde olmadiginiz, tam burada oldugunuz gelince...
Gülümseyin. Sanki denizin dibinde yasiyormussunuz gibi oluyor, nedense. Bir de söyle tam dipteyken yüzünüzü suyun yüzüne döndürmeli. Denizin dibinden günese baktiniz mi hiç siz? Insan gümüsbaligi gibi oluyor, nedense.
Pansiyon sahibi zeytinyagli iç bakla yapmali. Sarmisakli yogurdun üzerine, nese olsun diye iki damla zeytinyagi dökmeli.

çam kokmali içiniz; orman gibi bir sey olmalisiniz. Eski bir radyo açik olmali.

Müzeyyen Senar
"Kapildim
gidiyorum bahtimin rüzgârina" sarkisini söylemeli.

Bütün sevdiginiz sarkilar art arda gelmeli, ayikken asla anlatamayacaginiz o büyük coskulu hüzün basmali gögsünüze. Iki satir bir yere not almak gelmeli içinizden. Sanki peçeteye bir seyler karalarsaniz bugünü hep elinizde tutabilecekmissiniz gibi. öyle tuhaf bir sey yani.

Yataga tüy gibi düsmelisin sonra. Uyudugunu bilmemelisin. Rüyana
baliklar girmemeli; sen rüyanda kendini bir balik olarak görmelisin. Ertesi gün daha kim bilir neler yapacaksin? Uyurken sanki bu yüzden
acele edersin. Uyandiginda ise bir an durursun kalkmadan önce,
denizin sesini dinlersin.
"Buradayim" dersin, "Tam burada!" öyle kendi kendine gülersin.Yaa!