Başörtüsü Meselesi

Şayet partilerimizi koruma adına ilkelerimizden, iddialarımızdan ve taleplerimizden vazgeçeceksek, niye siyaset yapıyoruz? Kendi kimliğimizle ve politikalarımızla şayet var olamıyorsak, bu durumda partiler Meclis’te ne yapıyor? Başörtüsü meselesi, sadece başörtüsü meselesi midir? Sanmıyorum. Yasak, Türkiye’deki tevhid ve şirk mücadelesinin ya da başka bir ifadeyle, Kemalist kimlik ile İslami kimlik arasındaki mücadelenin somutlaşan alanıdır. Dolayısıyla başörtüsü yasağı üzerinden sembolleşen iktidar mücadelesinde kimin hangi iddia ile var olduğu önemlidir.

Partizanlık Meselesi

AK Parti ve sendikaya yönelik eleştiriler “partizanlıkla” etiketlendirilerek değersizleştirilmek istenmiş. İlk olarak ifade edeyim ki, ne yazarın ne de benim herhangi bir parti ile hiçbir ilişkim var. İkinci olarak eleştiri ve itiraz hakkımızı kullandığımızda bu neden bir partiye mal edilmek zorunda olsun? Nasıl bir yaklaşım bu? Siz bu savunmacılığı partizanlık olsun diye mi yapıyorsunuz? O zaman biz de şöyle mi demeliyiz: “Sanırım, Eğitim-bir-sen'in şimdi birlikte hareket ettiği partinin propagandalarından kaynaklanan bir sorun var.” Mesele bu kadar basite indirgenerek tartışılabilir mi? Sivil ve muhalif bir zeminden hareketle, kendi düşüncelerimizle konuşma imkânımız yok mu?

Aidat Meselesi

Aidatların devlet tarafından ödenmesi bir hareket için utanç vesilesi olmalıdır. Ahmet Gündoğdu’ya şunu sormuştum: “Şayet sendikaya üye olan bir öğretmen, bütçesinden bir 5 ytl bağışlayamıyorsa böyle bir üyeliğin ne anlamı olabilir? İnsan üye olduğu bir yapıyı yaşatmak için bu kadar az bir fedakarlığı dahi yapamıyorsa ileride başka bir fedakarlığı nasıl yapabilir?” Mesele budur. Deniyor ki, “siz üye olun, nasılsa parası sizden kesilmeyecek.” Devlete bu kadar bağımlı hale getirilen sendikalar, eğitim emekçilerinin ve öğrencilerinin hakkını devlete karşı ne kadar savunabilir? Evet, hükümetler “aidatları ödemem” diyemez belki bu saatten sonra ama meselenin özü bu değil ki! Mesele, sivil kalabilmekte! Belki bu örnek bile tek başına sendikaların neden sivilleşemediğini göstermesi açısından önemli. Bu yüzden Memur-Sen’in meydanlara çıkıp “sivil anayasa” demesi sahici gelmiyor. Sivil talepler ancak sivil bir hareket yada da örgüt/organizasyon tarafından özgürce savunulabilir.

Şayet bir üye, bağlı olduğu sendikaya 5 lira 10 lira parayı gönüllü bağışlayamayacak kadar sendikaya sahiplenmemişse, benim için böylesine ucuz bir üyeliğin hiçbir değeri yoktur.

“KESK ya da Eğitim-Sen de böyle diyor” şeklindeki savunmanın anlamı nedir? Sırf onlar da bu görüşü savundu diye, doğru olduğuna inandığımız şeyi söylemekten vaz mı geçelim? Kendi görüşümüzü söylemek, neden KESK’in ipiyle kuyuya inmek olsun? Nedir bu 80 dönemi klasik sağ-sol yaklaşımı? Tesettür meselesinde de benzer bir yaklaşım vardı. Ne yani, arkadaşımız bağımsız düşünebiliyor mu? Siz her sözünüzü birilerine angaje olarak mı söylüyorsunuz? Sağlam dediğiniz ipe sarılacak kadar güveniniz yok mu? Size hangi ipe sarılacağınızı hep başkalarımı söylüyor?

Çıkar Meselesi

“Tabii serzenişlerimizin arkasında "çıkar için girenler yüzünden benim ve benim gibi düşünenlerin kişisel çıkarları zedelendi" anlayışı varsa hiç konuşmayalım.”

Bu tür bir yaklaşımın iftiradan ne farkı var? Tanımadığınız, bilmediğiniz bir kişi hakkında böyle bir hükmü hangi delile dayanarak veriyorsunuz? Yoksa siz zanna mı uyuyorsunuz? Öyleyse bilin ki bu hiç adil bir yaklaşım değil. Bu utanç verici yaklaşım konusunda şunu söyleyip bitireyim: Kişi kendisi nasılsa, başkasını da öyle görürmüş, ama doğru ama yanlış…