"Gökyüzünün düşü maviydi,
Yeryüzünün düşü yeşil,
İnsanın düşü beyazdı
Karalara boyandı..."

Cümleler daha bir sessizleşince ve anlaşılmayı zamana bırakınca,yüreğimi avucumda tutamaz oldum. "Sabret biraz" desem de hep sana doğru koşuyordu ve ben ondan ayrı düşüyordum. Akla sığınıyordum ama akıl beni hiç anlamıyordu. Çözdüğü düğümleri beğenmeyip daha bir kalın düğümlüyordum. Çözemesin istiyordum; aklım, yüreğim yanına gelip onun elini tutmadıkça çözemesin hiç bir düğümü.

İçimin seslerini sana duyurma telaşım bittiğinde,yaşama hevesimin bittiğini görüyordum. Her gün kendimi bir uçuruma bırakıyordum ve ertesi sabah yeniden uyandığımda, düştüğümü ama yine iki ayağımın üstüne düştüğümü görüyordum. Baharıma kelebekleri tutup getirmek için çırpınıyor ama tırtıllardan kaçıyordum.

Anlamanı bekledim. Ve an geldi susmayı tercih ettim. Ben bekledikçe, zaman yüreğimi daha derin kanatmaya devam etti. Acımı haykırmak istedim. Sonra fısıltıyı tercih ettim. Fısıldadım; eriyorum diye. Fısıldadım, duy diye. Biliyordum çünkü, ben fısıldamasam, sormayacaktın neler hissetiğimi. Fısıldadım, ama yine anlamadın.

Konuştu benimle rüyamda bir derviş. "Sevmek" dedi "Sevmek, koşullara mı bağlanmalıymış? Sen hangi çağı aştın da geldin bu çetrefilli çağa? Hangi yalanlarla doldu kulağın, doğrulara yer kalmayacak kadar? Sen, sevgiyle buldum bütün kilitli kapıların anahtarını derken, hangi sevgiden bahsediyordun?"

Sahi, "Hangi sevgi?". "Biliyorum, bu da geçecek başka birine alışacağım." diyen bir sevgi mi? Sahi sevgi dediğimiz şeyi koşullara bağlayan kimdi? Vay be hangi kapıyı açtım da böyle boşluğa (yokluğa) karıştı benim kalbim? Hangi doğruyu küçümsedim, hangi yalanı benimsedim? Kim bilir.. Ama sevmek için yaşadım.

Ben göğe baktıkça huzur buluyorsam, gece olunca, ay da yeter, yıldızlar da yeter yol almama.

Ey evren! Biliyorum ruhum sana sığamadığı için genişleyip duruyorsun. Biliyorum, ben nedenini nasılını bildikçe sen beni daha çok seviyorsun.

Ey gece! Ruhuma seni örtüyorum.
Ve ey güneş! Umutlarımı yine sana bağlıyorum.
Ah dünya ! Söyler misin bizde bizden gizli yaşayan kim? Korkuyorum ya içimizdeki gri, bulutları da boyarsa bir gün? Sence neden sadece herşey planladığımız gibi gitmediğinde anlıyoruz hayatı?

"Karalara boyandım. Anlamanı bekledim. Sevmek için hala buradayım. Bundan sonra ne desem anlatmaya yetmeyecek."