" Hayat senin , kuralları sen koy "
(Doritos Panço)

" Yakînen iman edenler için Allah'dan daha
güzel hüküm koyan kim " (K.K)

" Hayat senin, kuralları kendin koy ". Kuralları sen koy ve doymak bilmez arzularının peşinde kahrol. Kuralları sen koy ve elinden geldiğince sömür diğerlerini. Paylaşmayı bırak çoğaltmaya bak. Biriniz biriktirirken diğeriniz gebersin açlıktan.. Hayatı çekilmez hale getirmek için kuralları sen koymalısın. Tanrı kendi işine baksın, tarımar etmek için Dünya'yı bize bıraksın.

Böyle söylüyorlar ama kurallarını onların koyduğu bir Dünya'nın figüranlığını yaptırıyorlar bize. Biz oynadıkça kazananlar hep onlar oluyorlar. İki ucu pis bir değnek uzatıyorlar bize. Kendi kendimize tapınmamızı istiyor görünüp onlara secde etmemizi arzu ediyorlar aslında. Tanrıya meydan okumak için bizi kullanıyorlar. Merhametli parmaklarının dağıttı adaletine karşı savaş veren Şeytan'ı temsil ediyorlar. Tanrı'nın olduğu yerde barınamıyorlar çünkü, hayatlarımızdan ellerini çekmesini umit ediyorlar. Bu hayat bizim derken, bahşedeni hatırlamak istemiyorlar.

Bunun için tüketmeyi emrediyorlar bize. Biz ise tükettikçe tükendiğimizi dahi göremiyoruz. İhtiyaçlarımız arttıkça insanlığımızdan kalma bir yanımıza daha saldırıyoruz. Kendi kendini kemirdiğini fark edemeyen kör bir yamyama dönüşüyor hayat bizi. Modern hayat kazandıkça kaybeden hep biz oluyoruz. Varlığın içinde yokluk çeken ahmaklar gibiyiz. Kendine ait ne varsa kaybedeceği belli olan bir kumarbazın hayat hikayesini canlandırıyoruz sanki. Kaybettikçe daha fazla saldırarak tüketiyoruz kendimizi.

Hayatımıza modernlik girince biz çıkmak zorunda kalıyoruz.. Modernlik kuşattıkça insanlık da çıkıyor hayatımızdan. Hepimizin tüketimini karşılayamayınca bir kısmımız dışarıda kalıyoruz. Modernleştikçe fazlalaşıyor sokak adamlarımız, köprü altı çocuklarımız. Tinercilerle beraber tüketiyoruz hayatı. Onlar tiner biz ise tüketim sarhoşu olarak sendeliyoruz sokaklarda. Oburluktan hastalanırken açlıktan ölen diğer kısmımızla yok olan hep biz oluyoruz.

Tüketmek için çalıyor ve çok tüketmek için çok çalıştıkça daha fazla tükeniyoruz. Hayatın hızına yetişmek için kendi yok oluşumuzun peşinden koşuyor gibiyiz. Kendi ölümüze yetişmek için hızlı adımlar atarken hayatı ıskaladağımızı göremeyecek kadar meşgulüz. Oysa tükettikçe azalmıyor isteklerimiz ve hep daha fazlasını arzu ediyoruz. Tatmin olmak için birbirimizi dişledikçe, daha iyi yaşamak adına cehennemden medet uman vampirlere dönüşüyoruz. Kendi cehennemimizi kendi ellerimizle imar ediyoruz. Teknoloji ilerledikçe biz geriliyoruz. Otomobil sayısı arttıkça çekilmez oluyor trafiğimiz. Kanal sayıları fazlalaştıkça azalıyor aile muhabbetlerimiz. Yeni ev aletleri üretildikçe evlenmekten korkuyor gençlerimiz. Allah aşkına ne yapıyoruz biz !

" Bizden bize felaket getiren ilerlemeyi alınız,
yanılgılarımızı ve erdemsizliklerimizi (kusurlarımızı) alınız,
ve bizden insan olarak kendi gücümüzle yaptığımız eserleri bizden alınız,
göreceksiniz her şey iyi olacaktır "
(Rousseau)

Soru; Modern hayat bize kendimiz olmayı telkin edip kuralları da kendimizin koymasını salık veriyor. İşte artık tüm ait oluşlara rest çekerek tam bir birey olduk ! . Modern hayatın " kendin olmak " dediği olgu bizi kendimize getirdi mi pekala? Yada şöyle sormak gerekirse, kedimiz olunca kendimize gelebildik mi?
Ne olup ne bitti? Nasıl olmak, nasıl davranmak gerekir?. Yahu işte! bir bilgi, enformasyon, iletişim ve tüketim bombardımanının sağanağı altında son sürat hayatlar yaşamaya başladık. Cemaatler, Kurumlar ve dahi ailelere ait oluşumuzdan tamamen yada kısmen sıyrıldı bir çoğumuz, pekala şimdi nasılız. Beğeniyor muyuz halimizi ? Metin yukarıda, sorular da burada, ufkunuzda genişletin ve yazın işte. İster kuşbakışı, ister din merkezli yaklaşın. Korkmayın yaklaşmaktan, yaklaşın ama diğer alternatifleri de düşünerek adaletli olmaya çalışın lütfen. Konunun merkezinden çok uzaklaşmasına müsaade etmeden ve kısır döngülerin içine sürüklenmeden.
Saygı ve muhabbetlerimle