Klasik bir soruyla başlayalım ; Tiyatroya ilkokul ikinci sınıfta başlamışsınız, bu kadar erken bir yaşta sizi tiyatroya kim itti?

Kimin iteklediğini bilmiyorum ama Muammer Karaca benim dayım. Öğretmenim bunu biliyor olmalı ki genlerimde tiyatro yeteneği olduğu düşüncesiyle bizi Bilgehan diye bir arkadaşla kardeşlik, arkadaşlık üzerine iki kişilik bir oyunda oynattı.Şişli’de 19 Mayıs ilkokulunda okudum. Hatta okulda tiyatro sahnesi yoktu. Yemek masalarının üzerine halılar koyup öyle sahne hazırlamışlardı... Böyle başladı diyebilirim.

Tiyatrocu olmayan Ulvi kimdir?

Bazen sahnede 37 yaşındayım diye espri yapıyorum. İnsanlar inanıyor tabi. Oysa ben 37 yıldır sahnedeyim demek istiyorum. Bu yüzden tiyatro dışında bir hayatı düşünemiyorum.. Tabii bu dışarıda da rol yapıyorum demek değil. Ben dışarıda rol yapanlardan hem çok korkar hem de nefret ederim. Korkulmalı da zaten. Onlar dışarıda dürüst rolü yaparlar, namuslu bürokrat rolu yaparlar, lider rolü yaparlar. Ben tiyatro dışında okurum, fotoğraf çekerim, internette huysuzluk yaparım.. Fikirlerimi ve onaylamadıklarımı korkmadan yazarım. Çünkü edilmeyen laftan daha çok korkarım. Beni okuyan ya da izleyenlerin gözünde nasıl göründüğüm beni ilgilendirir ama, çok da kaptırmam kendimi bu duruma. Çünkü bu ülkede yaşıyorsanız, benim yaşıma geldiğiniz de görüceksiniz ki millet ne der diye hareket ederseniz, çok sıradan, yararsız ve tatsız,tuzsuz bir adam oluverirsiniz.

37 yıldır yüzlerce oyun oynamışsınızdır. Bunların içinde sizi en çok heyecanlandıran oyun hangisi?

“Başkasının Ölümü” oyunu, beni en çok etkileyen oyundur. İlk kez 1989 yılında, ikinci kez de 1997 yılında oynadık. Önümüzdeki sene tekrar sahnelemeyi istiyoruz. Ölüm üzerine bir oyun. İran’lı meşhur bir yönetmenin yazdığı, sonra bizim İbrahim Sadri'nin kötü yola düşmeden önce üzerinde çalıştığı bir oyun. Önce Hasan Avcı oynamıştı, sonrasında İbrahim Sadri ve en son da Akın Güneş oynadı. Ben bu oyunda bir komutanı oynuyordum.

Peki insanlar sizi en çok hangi rolünüzle tanıdı? Gerçek hayatla, oyuncuyu birbirinden ayıramayan bir toplum muyuz sizce?

Evet maalesef bizim seyircimiz ayıramıyor. Bu aslında medyanın böyle pompalıyor oluşundan da kaynaklanıyor.
“Cumhur Hoca” bu anlamda en çok tanındığım rol. İşler o kadar vahim durumda ki, öğlen beni gören insanlar, -Hocam okul yok mu? ne iş? diye soruyorlar. Bunların çok önemi yok ama en önemli yanlış insanların kalemi, besteleri, sesi güzel insanları da gerçekte iyi insanlarmış gibi görüyor olması. Oysa benim iyi aile rolünü oynayan ama özel hayatında çok ahlaksız tanıdıklarım var. İnsanlar oyunculuğu iş gibi kabul etmiyorlar. Oysa mühendislik, avukatlık gibi bu da bir iş. Yani benim mesleğim oyunculuk, hayatta da oynayan biri değilim.

Sizi eleştiren insanların eleştirilerine nasıl cevap verirsiniz?

Birileri benim hakkımda kötü düşünüyor ve söylüyorsa, bu benim işime gelir. Gıybete girer bu çünkü. Yoksa benim kendi amellerimle cennete girmem zor. İte kaka cennete sokacaklar beni. Yalnız önemli olan şu, onlar kabul etse de etmese de, ben bu dairenin içindeyim. Ben dışarıdan onlara laf atmıyorum, içerden onlara feryat ediyorum. 1991-92 yılları arasında hep karşı tarafa saldıran oyunlar oynardım. Sonra düşünüp kendimize dönmemiz gerektiğine karar verdim. İşte o zaman tatsızlıklar çıkmaya başladı. Ama bana bir cemaate bağlı olmadığım için bir şey diyemiyorlar. Geçenler de cemaat.com’da bir yazımdan sonra sen git eski arkadaşlarına dön dediler bana. Bu ne demek sen tekrar eski cahiliye dönemine dön demek. Bunu söylemek günahtır ve kimsenin böyle bir şey söylemeye hakkı yok, ne bana ne de bir başkasına. Ben haksızlığa tahammül edemiyorum. Yalnızca bana yapılan haksızlıklara değil, kime yapılırsa yapılsın itiraz ediyorum. Mazlum-Der’i kurarken de bu prensiple yola çıktık. Zulme rıza gösteren zalimin ta kendisidir

37 yıldır tiyatro yapıyorsunuz ama son 20 yılında hayat görüşünüzü değiştirdiniz. Bu süreçte tiyatro ile uğraşma konusunda tereddütleriniz oldu mu?

1984 yılında Ferhan Şensoyla "Şahları da Vururlar"ı oynuyorduk. Belki bu oyununda etkisi olmuştur, İran devrim marşları çalardı oyunda. O dönem ilk iş olarak tiyatroyu bıraktım. Bir yandan namaz kılmak , oruç tutmak, müslüman gibi yaşamak , bir yandan sahneye çıkmak doğru gelmedi bana. İlk konuştuğum müslüman İsmet Özel'dir. Çok çekingen biri olmama rağmen iki kitabını imzalatmak bahanesiyle yanına gittim. Ona İslami tiyatro olur mu ? diye sordum. O da İslami tiyatro olmaz! Ama müslümanların yaptığı tiyatro olur, diye çok hoş bir yanıt verdi bana . Sonrasında Kıbrıslı doktor bir arkadaşım ve İbrahim Sabri Eren bana tiyatro yapmayı teklif ettiler. Benim şüphelerim var bu konuda deyip hocam olan rahmetli Ahmet Sarıoğlu'na gittim. O hem ilahiyat hem de hukuk mezunuydu. Çok kültürlü biriydi,sordum. O da tiyatroyu sevmesine rağmen olaya hiç böyle bakmadığını buna cevap vermek için kitapları karıştırması gerektiğini söyledi. Bana cevap vermeye ömrü vefa etmedi ama o dönem beni götürdüğü tefsir ve hadis dersleri, istikamet çizmem konusunda bana çok yardımcı oldu.

Tiyatro oyuncusu özgür müdür, ya da özgürlüğün sınırı nedir?

Benim sınırım belli, bildiğim kadarıyla islamın sınırları. Ben müslüman olduğum için müslüman sanatçıya ekstra bir özgürlük olması gerektiği kanısında değilim. Sanatçı, özgür olacaksa bu kendinden olmalı. Ama toplumun sanatçıyı göz önüne koyduğu duruma bakarsak, bu sanatçı sanatını yapsın da; ahlaksızlık da yapabilir, uyuşturucu da kullanabilir, bunlar normaldir anlamına gelmiyor. Ben böyle olmaması gerektiğini düşünüyorum.

Sahne de özgür müdür?

Her oyuncunun öncelikle kendine karşı dürüst olması gerekir! Oyuncu kendini bilmeli; eksikleri, güçlü tarafları, artıları nelerdir. Ancak o zaman özgür olabilir. Kendini tanıyacaksın, yeni bir insan giydiriyorsun üzerine çünkü. Alçak bir insanı oynayacaksan, içindeki alçağı bulacak, büyütecek bir biçime sokacaksınız. Hırsız rolü için de bu böyle. Ama eğer siz sadece bir oyuncuysanız ve para için oynuyorsanız, işte o zaman sizin için meslek hastalıkları başlıyor demektir. Yani kendinizi bir şey sanmaya başlarsınız, sanat azdıran bir şeydir. Sanat doğayı bozmaktır, resim yaparken bile ağacı başka bir şekle sokmaktır. Tiyatro ve sinema yaparken de zamanı daraltıp, yeni insanlar ortaya çıkartıp, onları çarpıştırmak bir anlamda bozmaktır. Kötü anlamda değil bu ama doğal insan davranışları dışında olduğu için hastalanmaya yakın bir şeydir. Seyirci alkışlar, azdırır. Sanatçı, özgür olmak istiyorsa seyirciye kulak verecek ama kulak asmayacak! Ancak böyle yaparsa özgür olabilir. Yapamazsa biz ona esnaf diyoruz. Çünkü seyirci ne istiyorsa sahneye onu koyar. Üç beş sene sahneye çıkmış biri seyirci neye güler, neye hüzünlenir, neye ağlar, çok iyi bilir. Bileceksin ama yapmayacaksın, yoksa seyirci seni alkışlarıyla kandırır.

Bir yanda; Ömer Bali, Aliye Uzunatağan, Ali Poyrazoğlu gibi usta tiyatrocular 3 haftalık eğitimlerle Türkiye’ye yıldız kazandırmak adına medyada görev yapıyor. Diğer yanda Müjdat Gezen, Savaş Dinçel, Mustafa ve Mehmet Ali Alabora, Anadolu yollarına çıkıp genç yetenekleri arıyorlar. Bu faaliyetler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Bu söylediğiniz şeyler popüler şeyler, yazık çocuklara hiçbir şey olamayacaklar. Sanatçıların bu yaptıkları da ayıp. Aralarında arkadaşlarım da var aslında ama bunun yanında Savaş Dinçel ve Müjdat Gezen'nin yaptıkları güzel şeyler. Müjdat Gezen Sanat Merkezi, benim konservatuardan daha çok tavsiye edeceğim bir yer. Müjdat Gezen her şeyi kendi çabalarıyla yaptı. Bizim tiyatrocularımız geleneksel ve yerli olan şeylerden nefret ederler. Bunların başında da Yıldız Kenter gelir. Ama bizim belediyelerimiz Yıldız Kenter'i şenliklere davet ederler, beni davet etmezler.

Ütopik bir islami hayatta sinemanın da tiyatronun da olmamasını tercih ettiğinizi, eğer illa olacaksa İran sinemasının örnek alınabileceğini ifade etmişsiniz. Bunu biraz açar mısınız? Niçin Amerikan, İspanyon ve İngiliz sineması değil de İran sineması?

Çünkü dünya, Hollywood'a karşı filmlerini bile Hollywood biçiminden bağımsız yapamıyor. Bunu tek başaransa, İran Sineması'dır. İran'lı sinema sanatçıları, sanatı yapılması gerektiği gibi ve muhalif olarak yapıyorlar. Bizimkiler İran sinemasının örneklerini görseler hayret ederler, yönetenler sinir krizi geçirirler. Arada tek tük yasaklananlar oluyorsa da öyle bir sinema dili bulmuşlar ki, incitmeden her şeyi söylüyorlar.

Bizde sinema ve tiyatronun gelişmemiş oluşunu neye bağlıyorsunuz? Muhafazakar olan halkımızda böyle bir tiyatro geleneği var mı?

Başta öyleymiş, özellikle tiyatro konusunda. Ama halkın bu konudaki sağduyusuna katılıyorum. Cumhuriyet döneminde balolar ve tiyatro, şehirli halka ait bir şey olarak tanınmış. Hatta o dönem de Reşat Nuri İslam’a saldıran iki oyun yazdığı için Paris büyük elçisi yapılmış. Normaldir yani halkın uzak kalması.

Sosyal içerikli ve mesajlı oyunların seyircisi azaldı mı? Bir dönem Levent Kırca, Nejat Uygur tarzı güldürürken mesaj veren oyunlar revaçta idi. Şimdi Cem Yılmaz, Şahan gibi salt güldürmeyi amaçlayan kişiler izleniyor.

Onlar oyun değil, bir nevi meddahlık ama daha çok stand-up. Stand-up'ın da en iyisi bence Cem Yılmaz. Ben dahil hepimiz meddahlık yapıyoruz ama mecburen stand-up deniyor, talep görsün diye. Meddahlık deseler kimse gelmeyecek çünkü. Ben tek kişilik oyunları sevmiyorum, imkansızlıktan ve seyirci ile iletişimimi koparmamak için oynuyorum ama tek kişilik oyunların oyun olanları da var önümüzdeki yıl oynamayı planladığım böyle bir oyun. "Bir Deli'nin Hatıra Defteri". Bir konusu ve başı sonu olan bir oyun. Belki Türkiye'nin tek ilk kişilik oyunu değil ama en meşhur oyunu. Stand-up, Amerika'da içki içilen yerlerde saat 12'den sonra insanların 15 dakika yaptığı gevezeliğin adı. Yani Türkiye'de yapılanlar gibi değil. Biz de bu işi en iyi yapan Cem Yılmaz. Çünkü kendine has yapıyor. Evet gevezelik yapıyor ama herkesin hergün gördüğü ama üzerinde durmadığı şeyleri abartarak keyifle anlatıyor. Umarım o da sağlığına dikkat eder, çünkü son zamanlarda körelmeye başladı gibi geliyor bana.

Tiyatro dışında (Tv, Kitap, Radyo) gibi bir çok alan da faaliyetleriniz var. Bunlar “Ulvi Alacakaptan” adını farklı alanlarda da duyurmak adına yaptığınız şeyler mi? Yoksa tiyatro için finans stratejileri mi?

Yazmak benim için yan ürün olarak ortaya çıktı. Çok öfkeleniyor, çok doluyorum. Hiç olmazsa kağıda döküyorum, o zaman başkaları üzülsün. Yiğit halkımızın batırıldığı veya dürtüldüğü zaman harekete geçeceği kanısındayım. Bazıları böyle okşaya okşaya yazsınlar, onun faydalı olacağını sanmıyorum ben biraz batırmaktan yanayım, sivri ucum ondan yani özellikle yapıyorum , yoksa harekete geçmezler. Bir de şu, ben yazdım mı kardeşim yazdım, ister kabul et ister etme, ben işimi yapmışım demektir. Ondan sonrası beni ilgilendirmez, çok hoş bir şey değil ama Türkiye'de gündelik yazı yazmak, gündemi yazmak çok acıklı bir şey. Hiç bir tecrübe olmuyor, hiç bir şeyini görmüyoruz.

Bir röportajında Haluk Bilginer, "Tiyatrocu kendini teşhir etmekten hoşlanır. Teşhircilik bir hastalık tabii; Ama bunu tiyatro'da yaptığın zaman doğru bir şekilde kanalize etmiş oluyorsun duygunu. Sahneye çıkan her insanda teşhircilik vardır" demişti, siz buna katılıyor musunuz?

Yüzde yüz doğru söylüyor, zaten en beğendiğim oyuncudur. Ben Dostlar Tiyatrosun'da senelerce çalıştım, biz 10 saat tiyatro yapıyorsak, 60 saat toplantı yapıyorduk. Eleştiri toplantıları, özeleştiri toplantıları yapardık. Bir gün nedir oyunculuk, niye biz sahneye çıktık diye sorduk. Genco Erkal, Mehmet Akan, Şevket Altuğ filan. Ve samimi olarak konuştuğumuz zaman şu çıktı ortaya. Biz sevgi ihtiyacı olan insanlarız, sevilmek, beğenilmek istiyoruz o yüzden sahneye çıkıyoruz. Ancak biz bu isteğimizi bu eksikliğimizi, sevgi ihtiyacımızı şimdi halkımıza doğru, iyi, güzel bildiğimiz şeyleri öğretmek için kullanacağız. Ama bilelim ki esas iten şey budur. Bunu itiraf ettiğiniz zaman, kendinizi tanıdığınız zaman, o zaman dürüst olabilirsiniz. Sonra biz tiyatro'ya sınavla öğrenci aldığımız zaman hep bu soruyu sorduk niye tiyatro yapmak istiyorsun? Halkıma gerçekleri anlatmak için diyen insanı kesinlikle almadım, yalan çünkü doğru değil. Dur bakalım sen daha nesin, yani kime ne anlatıyorsun. Ne yani biz sahneden ders mi vereceğiz insanlara, buna karşıyım. Biz sadece onların biraz düşünmelerini sağlamak için yapıyoruz bu işi.

Sanatçının bu dünya ile bir hesabı olmalıdır. Asi ve Yalnız tarafları vardır. Görünen gerçeği değiştirmeye uğraşmaya çalışır değil mi? Siz ne kadar yalnızsınız?

Aykırı olması gereklilik gibi duruyor. Aslında sokaktaki bir sürü insanla aynı yere bakıyor, aynı mekanlar da yaşıyor, aynı eğitimi alıyor olsanız da sanatçılar farklı bakıyor her şeye; Aykırılık bu nokta da gerekli. Yalnız kalabilirsin ama buna katlanman gerekiyor!

Televizyonun tiyatroya olan ilgisine nasıl bakıyorsunuz?

Televizyonun tiyatroya etkisi çok az. Bence tiyatroya talebin azalmasının en önemli ve ilk nedeni Amerikan sineması. Seyirci 10 milyon verip sinemeya gidiyor bu şekilde kendini global dünyanın bir parçasıymış gibi düşünüyor. İkinci neden; aslında Türk tiyatrosunu besleyen kaynaklar olan ortaöğretimlerin oks, lgs gibi sınav sistemi kurbanı olması. üçüncüsü; Televizyon. Ve Dördüncüsü de; tiyatroların özgün bir şeyler yapamıyor olması. Bu sebeplerin hepsi birleşince Türk Tiyatrosu seyircisi
azaldı.

Biz bir kaç oyun duyduk ama bir de sizin ağzınızdan duysak , yeni projeler nelerdir?

"Dazlak İstanbul'da" diye tek kişilik bir oyun projemiz var. Bir Türk mahallesini kundaklamaya çalışan Alman'ın, Alman mahkemesi tarafından dört hafta İstanbul'da mecburi ikamete mahkum edilmesini konu alan, 68 kuşağından bir solcunun ve çevirmen olan Ali'nin de katıldığı, 3 kişinin arsında geçen tek kişilik bir oyun. Töre üzerine Mehmet Emin Kazcı'nın bir oyunu ve bir de başkasının ölümü ile ilgili projelerimiz var. İnşallah hepsini oynamayı istiyoruz ama en az iki oyunu oynamayı planlıyoruz. Yalnız "Dazlak İstanbul'da" oyununu mutlaka yapmak isterim.

Ne zaman sergilenebilecek bu oyun?

Yılbaşında düşünüyoruz.

Peki şuanda Birlik sahnesinde izleyebileceğimiz bir oyun var mı?

Şu sıralar "Ulvimtrak" isminde tek kişilik gösterimi seyredebilirsiniz. İsminden çocuk oyunuymuş gibi anlaşılsa da, çocuklar için değil.

Katkılarından dolayı başta Yusuf Armağan olmak üzere Melike Işıklar ve Muhammet Bozkurt’a teşekkür ediyorum.