Bugün dersten kaçtık! Hem de öyle bizim tayfa falan değil-ki yoktur kendileri-; sazı alanın ardına düşüp, bugün onun yüzüne burukluğu yerleştirdik durumu bile kurtarmayan vaziyetlerde.

Ne yapıyoruz? Nasıl yapmalıyız? Nasıl olur? Halinden sorulmaya hazırlanan asi sorularımızın boynunun bükük kaldığı bir andı. Öylesine bir kaçıştı, serbestliğe doğru atılan mahkum adımlarla. Bilirsiniz büyük sınıfların o teneffüssüz halinde yaşamayı ve bilirsiniz Hammurabi’nin 13. kanunu yazmayı. Sınıf kurallarını… Atmış kişisinizdir ve herkesi tanımasanız dahi tanırmış gibi kaçarsınız farklılıkların olmadığı sınıflardan. Hiçbiriniz sormazsınız onu, yüzünün solmuş arka plan rengini. Kendi canınızın sıkılmışlığı, bezmişliği, bedbahtlığıdır başkasının canını yakan, düşünmezsiniz. Gidişiniz/kaçışınız zevk vericidir aklınıza hiçbir kitap ve soru getirmemeye muktedir olursanız yada en kötü ihtimalle enselenme korkusu diyelim adına.

Bunun gibiydi işte; art niyetli bir başkaldırış. Bilmem ki tanıdık gelir mi bu ayak sesleri size? Nereye gittiğimizi bilmiyorduk; çünkü bu planlı bir operasyon değildi. Anlaşılan bizi sayıların tenhasından alacak bir loşluk arıyorduk kendimize. Hiç kimsede olmayan bir vicdan azabıyla yürüyorum, saklamaya çalıştığım defterimden notlar düşüyor yollarıma:

-“Ne yapıyorsun?!”
…
…
…

Sabah yeli henüz esmeye başlamış ve gece en karanlık saltanatını sürüyor gözlerimde. Yüreğime kement atmış rüyalar,saatleri geri alma telaşında ellerim. Sabaha çalan bir ses inceden “haydi” diyor haydi ama! Bu ses insanı mezardan kaldırır; “haydi” ama! Duyuyorum karşıki evden yükselen bu sesi. Kıpırdayan ben değilim bu çöküntü ruh halinde, ellerim biraz daha sıkılıyor.

- Hiçbir şey duymadın mı?
- Hatırlamıyorum.
- Ben de ama; sanki…
…
…
…

Sesini duymayalı bu cadde karlarını ve yeşilini attı üzerinden. Üstelik bu şehir yani girdiği her mücadelede yine senin olan bu şehir, tarihe bir adım daha gömüldü. Suları biraz daha acı ve insanları daha bir hızlı sayar oldu adımlarını. Sevgili dostum; geleceğin zamanı bir başucu kitabi gibi başımın tenhasına astım. Bu sefer geleceksin değil mi, bu sefer sahiden geleceksin!

Bu kanunlar insanı insandan, insanlardan kaçırıyor; aklım kaçıyor, şafak kaçıyor. Aşk dediğin mesai saatlerinden sonra başlıyor. Bu ne curcunadır? Bu ne bir solukluk hayatın hesabı/hesaplığı.

Toplanıp gitmiştik işte, güya elimizde resmiyete dökülmüş kutsal hayat baloncukları?! Biz kaçmayı bu sıralara serpiştirdikçe; oturan her göz dışarılara dalacak ve nerede olursa olsun gençliğinin eğilimleri üzerinden bir tel çekip kendine merkez yaptığı hayata verecek ellerini!

“Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez”(Seneca)

Hedefi olmayan gemiye şimdi rüzgar değil kaçışlar yardım ediyor. O vakit kaçmayı bilen her birine her yol mubah sayılıyor.

İnsafsızlığa, insansızlığa, bombalara, uçaklara, kurşunlara, katliamlara ve işkencelere ve dayatmalara… insanlık hali diye bakmaya başlamasın mı bizim sınıflarımız hoyrat gülüşler ardında. Bugün dersten kaçtık, yüzümün vicdanıma kondurduğu onca batman ağırlıktan sonra! Bu sabah yine bir ses duydum; ne gariptir, kımıldayan yine ben değildim! Çok oldu mektuplar adres değişikliğinden döneli, üzerlerinde bomba yüklü uçaklarla! Yarın bombaların düştüğü yerleri sileceğiz haritamızdan/belki.
…
…
…

Bu sabah yine bir ses duydum.

“ Bu dünya hayatı yalnızca bir oyun ve (eğlence türünden) tutkulu bir oyalanmadır. Gerçekten ahiret yurdu ise; asıl hayat odur. Bir bilselerdi.”(Rum suresi/30)

Bugün dersten kaçtık:

-Affet Allah’ım!...