Ey güneş!
Hem âyan edensin hem gözleri kamaştıran
Sabahın şarkısında salındığım okyanussun
cumartesi avcıları avlayan

Ey yalnızlık denen bıçak !
güneşin neşesini terk edip sırtında durduğum!
Ya azat et beni yada saplanıp,tutsak.

Biliyorum sen ancak bir duygusun
Kör olduğumda kabarır
gördügümde durulursun

Sevinçten acıyı, acıdan sevinci damıtan
körlüğüm kadardır güzelken çirkin olan
İyi o ki, İbrahim'e serin ateş
Kötü o ki çatallanmış bir yalan

Acı duyacağın şeye sevinmendir gündüzün karanlığı
Ve sevineceğin şeye üzüldüğündür gündüzü gece kılan
Karanlık ki inci barındıran kabuk
Işık ki göz kamaştıran sanrı.
Ne karanlık çok koyu
Ne ışık ki aydınlık

Ey! ölümün suskulu bahçesine teşne olmuş kıyılarım
Ey! Aklımın zarını örseleyen düşünceler
Sükutun kekre meyvelerinde kaybettiklerimi aramaya geldim
Ey! ışıktan kamaşan gözlerim, bu kuyu mu benim evim

Bir dehliz ki; aydınlığı kuşanmış esrarengiz karanlık
Ürkütürken cezbeden alaca bir ıssızlık
Allah'ım! Burası nedir böyle
Hem soğuk hem karışık.

Gecenin parlayan yıldızı seslendi;

" Haydi artık aşağı in
Burası senin zihnin "