Yıllar önce ilk okuduğumda tebessüm ettiğim "hiç fıkrasını" cemaat'in sevgili üyeleri ile paylaşmayı istedim. İnşallah kabalık etmemişimdir. Kabul buyrun inşallah...

"""Adam günün yorgunluğu üzerinde, perişan bir vaziyette İETT durağında otobüs beklemektedir. Nihayet uzun bir zaman sonra beklediği güzergahın aracı gelir ve biletini attıktan sonra arka taraflara doğru ilerlemeye başlar.

Bir-iki adım ilerisindeki çift kişilik koltuğun boş olanına doğru ilerler; tam oturacağı sırada engelleyici bir ses tonu onu durdurur:

- Buraya oturamazsın! Ben kimim biliyor musun?
- Kim olduğunuzu bilmeli miyim?
- Ben Yrd. Doç. falan kişiyim.
- Evet?
- Benim gibi kıdemli birinin yanına oturamazsın!

- Size bir soru sormak istiyorum. Siz Yrd. Doçentlik ünvanınızdan sonra ne olacaksınız?
- Doçent.
- Peki sonra?
- Şayet başımıza bir şey gelmezse Profesör.
- Daha sonra?
- Belki zor ama, Ordünaryus Profesör.
- Evet... Peki bu dereceden sonra?
- Hiiç...
- Ben şimdiden hiç'im; lütfen müsade edin yanınıza oturayım...
- !!?"

"Ya bir yol bulacağız, ya da bir yol açacağız." Anibal

...geldin bugüne..ve durdun...kendinde birşeyler değiştirmek istiyorsun...nerden başlayacağını bilmediğin için her başladığın yer, yanlış yer olduğunu seni yeni karmaşalara sürükleyerek kanıtlıyor...ve sıra sıra kısır çekişliliklerle dolanıp duruyorsun kendi ekseninde...beğenmediklerin sırtının içinde ve üstündeyken ne ileri gidebiliyorsun...ne de geri...ileriye bakıyor ve görüyorsun kendince kendi geleceğini;beğenmiyorsun...durup sendeki seni değiştirmek istiyorsun,tüm kusurlarından arındırarak...asılıyorsun yıllardır heryerine yapışan beğenmediğin şeylere...ama kök saldıkları, sarıp sarmaladıkları yerleri tek tek koparamadığın için sık sık başarısız oluyorsun ...canın sıkkın yeterince...bıkıp bırakmak emrini veriyor aklın;mantığın ayak sürüyor...ama vicdanın elvermiyor sürünmene orta yerde;durduğun yerde...
...akıl,kılavuz ister...kılavuzu seçmekte erbab olandan ders alınmalı saymalı...kitaplardan seslerden ve daha nice bir sürü sözcükten...
...dur orda...tam daima durduğun orda;dur!...sendeki bazı şeyler değişmez; bunu bil...sen değişmezlerle meşgul olup boşuna ağlıyorsun kendinle kalakaldığın her demde...sen sende değişebilecek olanları bul...ruhunun bileşenleri ve onların özellikleri değişmez mesela...aklın,nefsin,zekan iraden,hafızan...daha bir çok şey değişmez;bedeninden değiştirdiklerin olsa bile sen değişmiş yeni bedenine asla kendin diyemezsin...değişebilenler neler mesela?...inadın, sabrın, sevgin, kıskançlığın, cehâletin, düşüncelerin, inançların, gördüklerin, duydukların, öfken...
...seni sen yapan herşeyin içinde seni asıl senden alıp götüren bir çok şey var...işte onları seç ve değiştir...onları en iyi bilen insan sensin...çok konuşmaksa seni yıpratan sus...susmaksa,konuş...varoluşunla ilgili hiçbir genetik özelliğini ve bağlılığını değiştiremeyeceğine göre değiştirmen gerekenler onlar değildir;onlarla olan ilişkindir...
...en doğru olanla meşgul ol;kendine ve içine fazla bakma...ne olursa olsun sen en şerefli yaratılmışken en aşağılık varlık da olabiliyorsun...bunu hep hatrında tut;iblisten Allah'a sığın ve Allah'tan yardım iste...işte o zaman huzur nedir görürsün ve durduğun yerde ayakların sana takılıp düşürmezler seni...

Selam ve Sevgiyle
Seçkin Deniz

Muhammed Bey, bir daha okumamızı tavsiye etmenize gülümsedim. Gücenmedim emin olun;bazen yazdıklarınızın neyi yansıttığını farkedemeyebilirsiniz, sizi mâzur görebiliriz. Tavsiye ederken, acaba ben ne yapıyorum diye de düşünmeniz, düşünmemenizden iyidir. Ama isterseniz, siz yazınızı bir daha okuyunuz. Ben şöyle aktarayım,anladıklarımı,sizin cümleleirnizi kullanarak...

"Gün geldi ve her şey ama her şey yıkıldı. Bütün inancım, bütün değer atfettiklerim, bütün kutsallarım... Sudan çıkmış balığa döndüm. Nefes alamıyordun. Dinlemediğim vücudum isyan bayrağını çekmişti artık. Karşı gelemiyordum. Takatim kalmamıştı. Ona rağmen hâlâ direniyordum. Ama sonu belli bir dirençti. Yenilecektim. Hayatımda ilk defa yenilecektim. Hazmedemiyordum. Onca şeye rağmen yenilemezdim. Yenilmemeliydim"
...
"İnandığım, güvendiğim ve hiçbir yardımı dokunmayan, dokunamayan tanrımı, tanrılarımı. Her gün yıkmama rağmen bitmiyordu. Ve her gün eriyordu içim."
...
"Her şeyden kopmuştum. Hayatta tutunduğun tek bir dalım bile yoktu. Her gün kafamı duvarlara vuruyordum. Ölmek istiyordum. Hem de çok. Ama ne yapsam ölemiyordum"
...
"Bakırköy’e (Akıl hastanesi.) gittim sık sık. Orada yaşamak istedim. Madem ölemiyorum, madem akıllı da olamıyorum bari deli olayım dedim. Ama ne mümkün! Deli olmak için de fazla akıllıydım. Ama ne yalan söyleyeyim huzurlu olduğum nadir yerlerden birisi orası idi"
...
"Ahh ahh... Dedim ya bu dünyada ne akıllı olmayı becerebildim ne deli. Araftayım. Her şeyin ortasında. Ne ondan ne bundan. Zevk almıyorum hiçbir şeyden. Ne yaşamayı becerebildim ne ölmeyi. Ne akıllı olabildim ne deli. Ne çekip gidebildim ne kalmayı becerebildim. Ne kendimle olabildim ne bensiz. Yalnızım"
...
"Yaşıyorum haybeye."
...
"Ne mi istiyorum? Hiç. Sadece ve sadece hiç. Akıllı ve deli olamayan, yaşamayı ve hatta ölmeyi beceremeyen ne isteyebilir ki bu hayattan?Hiç. Sadece ve sadece hiç."

Kıymetli kardeşim. Yazdıklarınız bunlar. Anladıklarımız de bu.Sizin hiç bir şey istemediğiniz apaçık. Şahsım adına, yazıdaki görüntüden aldığım aynen yansıttığınızdır. Ve yorumum bana yansıttığınızla ilgili. Siz hiç olduğunuzu iddia etmiyorsunuz. Bir kez daha okumamızı önermenizdeki,sebebi anladınız mı siz? Bu arada, hiç'e dair algısal yansımayı da diğer yorumcu arkadaşlar için başlıkta kullandım. Bir insanın hiç olduğunu iddia etmesi,bana göre kendisini Yaratan'a karşı bir saygısızlık ifadesidir. Nihilizmin ve nihilizmden beslenen dahili harici düşüncelerin şizofrenik bir tepkisidir.

Selam ve Sevgiyle
Seçkin Deniz