Üzerimizi çevreleyen gökyüzünün ve ayak bastığımız yeryüzünün perdelediği bir oyun için atandık bu dünyaya, her birimiz..
Ebedi vuslat tiyatrosu oyuncuları olarak, dünyada turnedeyiz... (!)
Hayat; kurgulanmamış mizansenler gereği yüzüne geçirdiği binbir çeşit maskesiyle saklandığı köşe başlarından karşımıza çıkıp da, "ceee"
deyiverdiğinde anlayabiliyoruz ancak gerçek rollerimizi..

Oyun zor..
Alkışlanmak da var sonunda, huzurdan tard edilmek de..
Dileğimiz odur ki; estetik bi oyun çıkarıp razı edelim oyun sahibini..
Sahnede tökezlediğimiz de oluyor çoğu zaman ama,
Suflor aramaya ne hacet..
"Kitabını oku"(*) demişya zaten oyunun ve dahi her şeyin sahibi..
Yetmez mi..?

Şimdi
kapayıp gözlerimi (b)ölümleri izliyorum.sezerek hislerini.
kaç kere daha kaçarak oyunlardan.

Şimdi
açılan tüm perdeler yığınla üzerime devrilerek
merhaba ey oyuncusu hayatımın
merhaba diyor birileri! merhaba doğan güneş, merhaba aşk
merhaba başka çaresi kalmayan ömrüm
merhaba!

birinci (b)ölümle:

hayata (b)akışım gittikçe ıslanıyor.hiçkimseye "sevdiğim" diyemeden kapanacak perdeler.Dahası dur demek bile istemiyorum kimseye."itiraf et,kurtul" diye haykırıyor yabancısı olmadığımız kalemler...
sahneye çıksam, başrolde bile değilim.

daha dur! ıslanmadı kirpiklerim...işte bu yüzden karamsarım

ikinci (b)ölümle: "yine yenildim"...

son (b)ölümle: kapatın perdeleri ölesim var.

işte bu yüzden sürüyorum lalü aşkını dilime.

sorma! hiçkimsem değilsin.

dilime sürüyorum lâl-ü akşını od'un
yanıyor gökyüzü içim(iz)de
derviş sabrı isteyen ayrılık,
beni sen yapıyor her geçen günde
...

"Otuzuncuharf"