Her medeniyet hicretle başlar. Var olanın ötesindeki bir zamanı ve anlamları üretmek için olanın karşısında olması gerekene inanarak, hayır der. Herkese ve her şeye…Hicrete inanan ve onun yolculuğundaki adımların zorluklarına göğüs geren, mazlumların seslerinin çağırdığı adaletle yol alan insan, zamanın bütün evetlerini hayıra çevirmek için kutsal yolculuğuna çıkar. Çölün ortasından bütün zamanlara meydan okur. İnancının ne getireceğini düşünmeden, inandığı doğruyu varlığının yasası yaparak...

İslam Peygamberi bütün mahlukata seslenir, insanlara, cinlere… Köle Bilal’dan zengin Mugire’ye, Ebul Hikem’den Ebu Talib’e, Mekke’ye, Taif’e, Medine’ye, Şam’a, İran’a, Roma’ya... Putlarının yıkılacağını, düzenlerinin sona ereceğini dilinden dökülen vahiylerle haber verir; Allah’ın iktidarının Musa’nın eliyle nasıl kurulduysa, Nemrut’un İbrahim’in eliyle nasıl yıkıldıysa... Görünen tanrıların içindeki hilelerini bozacağını, tek Allah olan, yerin ve göğün sahibinin iktidarının artık gelmekte olduğunu, dünyanın yalancı tanrılara tahammül edecek kadar gücünün kalmadığını söyler: La ilahe illallah.

İnsan hicret eder: Taşların soğukluğundan, Lat, Menat ve Uzza’nın çekiçlenmiş bakışlarından, Hubel’in duyarsızlığından… Can canına dönmek ister. Tek Allah’a… Taşlaşmayan, duaları karşılıksız bırakmayan, yaşatan, düşündüren ve öldüren Allah’a yolculuğa çıkar. Kafasındaki bütün korkulardan kurtularak arkasını döner. Bütün iktidarlara, mallara, putların varlığıyla güzelleşen kadınlara ve şaraplara hayır diyerek, düşünemediği, ipinin sağlam olduğuna inandığı bir varlığa koşar…Allahümme Lebbeyk…

O, Ahad’dır… Şekillenmez, şekillendirir. Yaratılmaz, yaratır. Yemez, yedirir. Yarattığına görününce paramparça olur ve O’nu görmek isteyen baygın düşer, secdeye varır. Yarattıklarının hiç birine benzemez. Ve insan, hicret eder. Yaratılmış tanrıların düzeninden yaratan Tanrı’ya…

Köle Bilal, kervanın başına geçer. Allah’u ekber. Koyun çobanı Mesut, putların aydını, o düzenin hocası Ebul Hikem’e, Cehil diye bağırır… Putların cahilisin sen. Allah eşsizdir. Koyun çobanı Mesut Allah’ın intikamını alır. Yasir, annesini babasını kaybedecek kadar inanır. La Menat, la Uzza, la Lat , la Cehil… Katillerden korkmadan yüzünü Allah’a çevirir.

Bir kargaşa, bir meydan okuyuş, bir devrim dirilmeye başlar. Dünyadaki bütün dünyalara bir sesleniş, bir çığlık yükselir. Görünene inananlardan görünmeyene inanan bir hicret başlar. Kendi çağlarından kopanlar başka bir çağın gerçeğine yol alırlar. Yeni bir ses, yeni bir başlangıç ve yeni insanlar… İran, Yunan, Hint yönünü çöle çevirir. Putların üstünden konuşan ve onların sahteliğini vurgulayan deliller insanların kalplerine iner. Oku! Yaratan Rabbi’nin adıyla!...

İbrahim’in, Musa’nın, İsa’nın takipçisi Muhammedi Zişan bütün putları kırmaya başlar. Kendisine inanan köleler, yetimler, kadınlar, yaşlılar, mallarının iktidarında gözü olmayan inananlarla; tanrılarla anlaşmadan, onların düzenine girmeden, onların yanında olmadan, karşılarında tamda karşılarında durarak özgürleşir, özgürleştirir insanları… Bütün yasalardan ve yasa koyuculardan korkmadan, onlara inanmadan inancına hicret ederek…

Skolastik ve Karanlıklar çağı… Putların gölgelediği bir çağ… Kilise ve tanrının oğulda biçimlenmesi... Aklın ve insanın yalanladığı, putlarla birlikte ölümlülerin resmedilmediği ve günahın cezasını her an çektiren bir bilinç… Dinin adamları ve din adamlarının zulmüyle inleyen bir halk… Adalet: Özgürlük, akıl, paylaşım… Karınları aç insanların, dünyaya meydan okuması… Ayağındaki zincirlerin bilinciyle, tanrının adamlarına, tanrının adıyla ve aç karınlarının doyması adına meydan okurlar. Yasaklanan zevklerin zevkine inanarak, inkar ettikleri tanrıların yerine kendilerini koyarak...

Galilei dünyayı döndürür. Kopernik evrenin merkezindeki tanrıyı güneşle kovar. Aydınlık, karanlık kiliseye meydan okur. Para, oğul edinen tanrının elinden, oğul yapan tanrıya geçer. Engizisyon, günahın cazibesine günahkarların karşı koyuşu… Putlar, kullarının istekleriyle dikilmekten vazgeçmek istemez…

Aklın soğuk ışığı, kilise ve maskesini parçalar. Ayrıcalık ve Tanrının Krallığı’nı ve onunla meşrulaşan yasakların perdesini düşürür. Doğa kendiliğinden dönen ve Tanrı’nın varlığının tam karşısında yer alan bir gerçekliğe dönüşür. Aydınlanan insan inanır, canı pahasına… Yaşamının daha da kötüye gidebileceğini düşünmeden, hicret eder.

Modern insan, Tanrı’nın ve adamlarının olmadığı zamanları düşler. Dekart, inanan insana şüphe ettirir. Newton, dünyayı tanrısız döndürür. Bacon, tanrıya metafizik yanılgıyla bakar. Hume, Habeşlilerin tanrısıyla Yunanlıların tanrılarını kilisenin İsa’sıyla eşitler. Akıl ve bilim Freudcu bilinçaltıyla bütün zamanlara kilise üzerinden meydan okur. Hapishanelerdeki açların, hayvanlarla parçalanan insanların sesi olur. Soğuk dünyanın insanları, kilisenin tanrılarına hayır der. İnançlarını giyotinlerdeki düşen başlarıyla gösterirler bütün dünyaya, bütün zamanlara…

Ve insan kilisenin dünyasından, ressamların çizdiği çıplak dünyaya, günahın dünyasına yolculuğa çıkar. Hayır! der… Tanrıların yeri mabetlerdir. Mabetler aklın karanlığıdır. Kilisenin ve tanrısının tam karşısına geçer. Hicretin şenliği, günleri, ayları, yılları değiştirir. Parayı tanrının kesesinden çalar ve çarşılarda dolaşıma sokar. İnsan tanrı olur.

İşçiler ve eşitlik… Manifesto… Bütün dünyanın işçileri birleşin. Çocuklar, kadınlar, işsizler, emeklerini kaptıran köleler... Kendilerini kandıran dine, dindarlara, paranın ve tanrının adıyla güne başlayan kentlilere meydan okur. Hicret etmek istemez. Anlamlar yaratmak istemez. Küçük dünyalarında patronlarının ateşiyle ısınmak, varolmak yeter. Maddenin gücüne daha bir tapar işçiler. Bilime daha bir inanırlar. Hicret eden ve kiliseden kaçan insanın kervanına yamalanırlar. Aç ve açıkta olmanın sefilliğiyle, tenlerinin hazzına inanarak, bütün dünyaya seslenirler: Eşitlik! Özgürlük!... Ayaklarındaki zincirlerin maddesine taparak onu parayla değiştirirler. Deha Marks’ı ve hayal ettiği güzel geleceği, toplu görüşmelerde satarlar.

Savaşlar… Dinlilerin dinsizlerle, dinsizlerin dinsizlerle çatışması… Paranın parayla dansı… Maddenin, tanrı içkinliğiyle bütün yaşamı şekillendirmesi… Musevi’nin, İsevi’nin ve Muhammed’in dininin modern tasavvurlarla tanımlanırken, insanın insanla savaşında görülmedik putperestliklerin yeni yüzleriyle insanların maskelerini oluşturması… İşte bu çağ… Anlamların yitirildiği, maddenin ruhtan, ruhun maddeden farklılaşmadığı, haç yolculuklarının, hicretlerin maddenin dolaşımına kurban edildiği bir zaman.

“Her haberin gerçekleşeceği bir zaman vardır. Yakında bilirsiniz” ( En’am 67)