Hüman insan demek. Hümanizm de İslamiyetin “Ölülerinizi hayırla yad ediniz” gerçeğinin Batılı tefekkürdeki asil ifadesidir. Sakın inanmayın, böyle bir şey yok. Bu fikir, benim bu düşünceye uydurduğum bir kılıftır. Keşke dediğimiz gibi olsa. Nedir o zaman hümanizm?

Koskoca bir aldatmacadır. Hümanizm, ilahî inancın önüne çıkarılan bir puttur. Hümanizm, insanlık sevgisi demekmiş. Şöyle diyor Cemil Meriç:

“Hümanizm de bir mücerrede bağlanıştır, ama yaşayan bir mücerrede, yaşayacak olan bir mücerrede. Hiç değilse, dünyanın mahdut bir bölgesi için belli bir gerçeği aksettirir: Hıristiyan hümanizmi gibi. Hıristiyan hümanizmi, Hıristiyanların Hıristiyanlara karşı duydukları yakınlıktır.”

Sanırım bir nebze olsun hümanizmin mahiyetine nüfuz ettik. Öyle dedikleri gibi şirin mi şirin bir efkârın yansıması değil. Yok, efendim Yunus hümanistmiş, vay efendim Mevlânâ da asırlar ötesinden hümanist görüşler sunuyormuş. Gülerim ben buna aziz okuyucu. Ne yani Mevlânâ Hazretlerinin insana duyduğu sevginin kökeninde ne olduğunu söyleme yetkisi, bu hümanist efendilere mi düşmüş! Yunus’un “Yaratılanı severiz/ Yaratan’dan ötürü” ifadesi, hümanizm yokken Yunus, insancı (onlara göre) değil miydi?

Başlıktaki sorunun cevabını verelim artık. Hayır, hümanizm bir tanrı değil. Kurtulduk mu? Maalesef. Sıkı durun. O, bir din. Kim diyor bunu? İslamın terakkiye, yani ilerlemeye-gelişmeye engel olduğunu söyleyen Ernest Renan.

HÜMANİZM YENİ BİR DİN Mİ?

Ernest Renan denilen zat-ı erdür kişi şöyle zırvalamış:
“Yürekten inanıyorum ki geleceğin dini katıksız bir hümanizm olacaktır, yani insanın bütününe saygı; hayat ahlakî bir değer taşıyacak, kutsileştirilecek, yüceltilecek. Yarının başlıca kanunu güzelim insanlığa özen göstermek. Belli bir şekle bürünmeyecek bu inanç, hizipler ve tarikatlar gibi kimseye kapalı olmayacak. Akıldan başka kılavuz tanımayan, gizli remizleri, tapınakları, rahipleri bulunmayan, kiliseler dışı dünyada gönlünce yaşayan geniş ve hür ilim... İşte insanlığı kanatlandıracak biricik inanç.”

Buna ne demeli? Aynen şöyle derim: Hey yavrum be! Koçum Ernest. Ağzını yesinler senin.

Takdir edersiniz ki insan, ruh ve cesetten oluşmuştur. Cesedi doyuran midedir, peki ya aklı? Aklın ekmek arası tavuk dönerle doyurulduğunu ben duymadım da görmedim de. O zaman nedir aklı ve ruhu doygunluğa ulaştıran şey? Tabii ki din olgusu.

Akıl ve ruhun barışık olduğu mefhum imandır. Peki, imanını kaybeden akıl ne yapar? Kaybettiği şeyin yerine başka bir şey arar.

İçinde yaşamakla müşerref olduğumuz çağın insanı, imanını kaybetmiştir. Efendim hayırlı olsun. Kendilerine bir din de bulmuşlardır. O da hayırlı olsun. Nedir bu din? Hümanizm. Nokta-i nazar: insan. Muhabbet fıtratını değiştirmiş. İbadet hedefini şaşırmış. İnsan, insanın kıblesi olmuş. Dört başı mamur bir tanımla da henüz tanışamamış bu kelime.

Cemil Meriç okumalarımda ilginç noktaları yakaladım. Mesela Kemal Tahir, hümanizm için şöyle demiş:
“Hümanizm, dünyanın en namussuz sömürüsü olan burjuva sömürüsünü örtbas etmek için ileri sürülmüş bir duman perdesidir.”

Evet, hümanizm Allah’ı inkâr edenlerin ortaya çıkardığı bir at gözlüğüdür. Bunu takanlar güya Allah’ı, insanın yarattığına hükmediyorlar.
Tabiatta Yaratıcı yokmuş.
Yaratıcı yoksa ibadet de yok.
İbadet yoksa doğal olarak kulluk da yok.
İlginç olan şu ki: Tek olana kulluk yapmayan bu aklı kısa insan türü, kendi gibi olana kulluk yapıyor. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu?

Hümanizm, Yaratıcı’dan kaçan ve merkeze insanı alan bir görüş. Peki, günümüz insanı olarak böyle bir görüşten kaçmak mümkün mü? Tabii ki. Bunu inananlar için söylüyoruz. İnanmayanlara görüşlerinde sebat diliyoruz.

Adresimiz şu: “Fefirru ilallah” Yani Allah’a kaçınız. Başka kaçabileceğimiz bir yer var mı?
Ne yani Olimpos’a mı kaçalım!