Sanırım Şule Hanım'ın bu ikinci yazısı. Yazının satırları arasında yer alan kışkırtıcılık oldukça içten. Agresif, provokatif, kendisini ele veren ve içten.. içe vuruş, içten vuruş. Kelimelerinden kendisine ördüğü ağın altından çığlık atan bir hanım. Ama çözüldükçe kelimeler dilinden gerçek açığa vuruyor gibi kendisini. Son yazısını bir öncekinden daha çok ilgiyle bekleyeceğim bir yazar. İyi ki cemaatte sule demirtas diye bir yazar var. Ve iyi ki yazmaya devam edecek. Çünkü yazmazsa olmayacak.

Mukaddes kitabın "inandım de ve dosdoğru ol" beyanına kulak vermek, ya da birkonuşuppirkonuşangillerden olan bir ağbimin bir haham vâizinden iktibas ettiği "güneşin altında hiçbir kazanç yokmuş. cümlesi rüzgarı kovalamaktan ibaretmiş" cümlesini dikkate almak, yüreğimin gebertircesine atmasına sebebiyet veren dertlerimden bir süreliğine sıyrılmamı ve hatta çoğu kez istiğna etmemi sağlardı.

Tavsiyem o ki Sevgili Şule, dış hayatta yaşamakta olduğunuz kaosların sizde bıraktığı izlerin, ve dahi iç dünyanızda vücuda gelmekte olan dalgalanmalarınızın, ölümle son bulup en nihayetinde suya yazılmış birer yazı hükmüne geçeceğini tefekkür edin. Bu bir sükunet kaynağıdır, emin olun.

Öte yandan, bundan bir önceki yazın gibi teşbihler ve telmihlerle ördüğün cümlelerin bu sefer de aklı bir süreliğine yoruyor ama son bi söz daha aktarıp, yazın hakkındaki arz-ı kanaatime son vereyim. Konfiçyüs der ki : Süslü cümleler erdemle bağdaşmaz.

Hörmetler hacım.

bir kez daha görülüyor ki müslüman kimliğiyle yazı yazan kadınlar müslüman kimliğiyle yazı yazan erkeklerin gadrine uğramaya mahkum.. sadece erkekler sayıklayabilir, sadece erkekler iç'e dalabilirler. öyle mi? bize düşen evde oturmaktır, sohbet toplantılarında tefsir okumak, dışarıda ve içimizde olan biteni sorgulamadan, sizin verdiğiniz kadarını yaşamaktır. öyle mi? şule güzel demiş; "beğenmeyen okumasın" ekliyorum; siz de kendinizi sorgulasanız biraz.. nedir bu hazımsızlığınız?

Öncelikle şunu belirteyim ki ben yazıyı pek anlamadım.
Anlamadım çünkü içinde geçen terimler, kişiler, göndermeler bana birşey ifade etmedi.Bir derdim mi var kardeşim? Var diyelim. Ben bunu nasıl anlatsam-kime anlatsam acaba, sadece bir kısım insana mı yoksa herkese mi? Bence herkese olsun....
Valla yazı yazan büyük bir çoğunluk(sadece bu siteyle sınırlamamak gerekir-yazan büyük bir çoğunluk) sadece belli bir kesime(bu kesim kimi zaman bilmem ne okuyan-bilmem ne seven ya da bilmemne.....) hitap edecek şekilde yazıyor.Burda demek istediğim "şöyle yaz, böyle yaz" değil. Hepimize yaz. Anlatmak istediklerini "anlattıkların" da anlasın "anlatmakistemediklerin" de(anlatmak istemiyorum kardeşim anlamasınlar diyorsun-tamam bence sende haklısın ama o zaman halka açık yerlerde volta atma).(bundan sonrası nasihat )
Kendi başlattığınız ayrımın sorumlusu olarak da karşı tarafı suçlamayın.Rahat olun.Alttan alın.Anlayışlı olun.Olmak istediğinizle görüntünüz uyum içinde olsun,altı şişhane üstü tophane olmasın.Kendinize yapılmasını istemediğinizi de başkasına yapmayın....

Sevgili gümrah,

Meseleyi, niyetimi, cevapları, hâsılı bütün bu tartışmayı "kadın-erkek" boyutunda ele almak gülünç durmuş. "nasihat verme düşkünü" sıfatından sonra "düşünen kadın düşmanı" sıfatını da kazanmış olmamı hayretler içinde seyrediyor, ve meseleye vâkıf olduktan sonra bir kez daha cevap yazmanı "tavsiye ediyorum"!!

Sevgili yeryüzü,

serçe, peşine düşen atmaca olmasa daha iyi uçamazdı. herşey tenkidle başlar. tenkid tetikleyici bir kuvvettir. hepimizin tenkide ihtiyacı vardır. beğenmiyor olduğumuz yazıyı eleştirmiyor ve beğendiğimiz yazıların altına takdir cümleleri "yapıştırıyorsak", nasıl gelişebiliriz ki? "beğenmeyen okumaz" parolası, irfan dünyasını adımlamak isteyen bir kimseye, "dünyada böyle insanlar da mı var" dedirtecek kadar yersiz bir parola. öte yandan bir kez daha "öğreten adam" vasfıyla bendenizi muvassaf kıldığınız için şükranlarımı sunarım!!!..

Sevgili Erva,

Neden insanları yanlış bilgilendiriyorsun ki? neden benim şuleye yönelttiğim eleştiriyle, uzlet hakanın(=bünyamin bey) bana yönelttiği eleştiriyi aynı kefeye koyacak kadar gaflete düşüyorsun ki? şimdi bakalım uzlet, benim "bir manyağın senfonisi" isimli yazıma nasıl bir yorum getirmiş :

"Cümleler tek başına güzel ama yazınızın genelinden bir şey anlayamadım celalmirza."

görüldüğü gibi cümlelerimin tek başına anlaşılır olduğunu söylüyor, ki ben de zaten yazdığım cümleden benim anladığımla okuyan kimsenin anladığının aynı olması için azami düzeyde özen gösterir, ve gerekirse uzun tamlamalar kullanırım. uzlet, benim her yazımda var olan bazı dağınıklıklara nazar etmiş ve anlamamış olduğu da bu olmuş. fakat sen, şuleye yönelttiğim itham(!)'la, uzletin bana yönelttiği eleştiriyi benzer görüp beni tutarsızlıkla itham edecek kadar âşikar olandan yüz çevirmişsin. el insaf!

öte yandan sitenin tekdüze olduğuna dair kanaatlerimin, şu anki meseleyle ne alakası olduğunu bilen varsa söylesin, zira ben Erva'nın "tekdüzelik" meselesini mevzubahis etmesini, başka niyetlerle bağdaştırıyorum. esasında yukardaki yorumda bana suizan edilmesinden şikayet eden ben, bu kadar aşikar bir saldırının arkasında iyi niyet arayıp da bulacak kadar erdemli(!) bir insan da değilim. yani akıllı bir müslüman gibi, öküzün altında buzağı aramak yerine, Erva'nın bu tekdüzelik meselesini güncelleştirmesini, gülünç ve de yersiz ve de saldırgan buluyorum.

aslında tartışmayı bitirmiştim, ama dediğim gibi, değiştiremeyeceğim şeyleri tebessümle karşılama olgunluğuna erişememenin bahtsızlığı içinde birkaç cevap yazma gereksinimi duydum.

hörmetler.

Üstad Necip fazıl Kısakürek'in "Başmakalelerim" adlı kitabından:

"Bir yerde, kesik bir baş bulmuşlar, acaba kime ait? Muhtarlık odasında bir camekana koyup, başı teşhir etmişler. Gelene sormuşlar, gidene sormuşlar, hiç tanıyan yok,

Nihayet adamın biri, tanır gibi olmuş; "aburlabutlar mahallesinden Hasib oğlu Nesib'e aittir" demiş.

Gitmişler, Aburlabutlar mahallesine... Hasib oğlu Nesib'i bulmuşlar, yakapaça getirmişler, kesik başın karşısına geçirmişler ve sormuşlar;

- Bu baş senin mi???

Hasip oğlu Nesip; gözleri faltaşı gibi açık, korkunç bir saffet ve tabiilikle haykırmış!

-Vallahi benim başım değil !

............................

Değil elbet, o kesik baş ne senin ne de benim, bakmadığımız sürece, inadına tanımadığımız sürece hiçkimsenin olarak kalacak o kesik baş.

Kesik başı boşver şimdi; ona sahiplenmek sorunun halledilmesi anlamına gelir. Halledilmiş bir sorunun kime ne faydası olur. Artık üzerine fikir üretemeyeceksin, üzerinden geçinemeyeceksin,üzerine binaen konuşamayacaksın, yazamayacaksın. Bir soruna sahip olmanın dayanılmaz hafifliğinden kurtulmuş olacaksın, ortalık bulanmayacak, bulanık suda balık tutulamayacak, Hem borsanın iniş ve çıkışları neyler sorun olmadan!

Ve sorunların içimize işleyen, yüzleşipte çözemediğimiz sıkıntısı var bir de. Sorun içimize işledikçe ve yıprattıkça, "acaba ben de bu sorunun oluşmasında , büyümesinde katkı sahibimiyim" düşüncesi de biryandan hasıl olmaya başlıyor . Lakin, kendini mahkum edemiyor insan! Dışarıyla yüzleşmek kolay; toplum dersin, sistem dersin, duyarsız insanlar dersin, dış mihrak dersin, hasıl-ı kelam atarsın suçun topunu birden, bunlardan herhangi birinin üstüne, yırtarsın soruna suç ortağı olmaktan.

Eğer dışardaysan; "kesik başın" sahibi sen değilsindir.elalem ne der sonra!
Ama vicdanındaysan şayet; içindeysen, kendinle yüzleşmekteysen, ya "kesik başın" sahibisin. yada "kesik başın" kime ait olduğunu biliyorsun.

İşte sorunumuz! Ne "kesik başa" sahip çıktık, nede bildiğimiz halde filancanın olduğunu söyledik. Dışardaydık çünkü, vicdanı evde bırakmıştık ve "elalemin ne diyeceğinin" derdindeydik.

Ama dile geldi "kesik baş"! hiç hesapta yokken; tanıdı bedenini, görmüş üstelik hem yanıbaşını hem de yandaşını, üslubu yenilenmiş, daha donanımlı şimdi. Ve artık tanınmak gibi bir kaygısı yok, sahiplenilmek gibi bir beklentisi yok. Özgüveni de yerinde, Allah esirgesin!

Galiba haklı da; yaşamak için ölmek gerekmiş!
...................................

Öteki:- Pardon, emre kardeş! Ben; "kesik baş", sorun, vicdan vs. tam çözemedim durumu. Bakele! yoksa sen, kimin olduğunu yada kim olduğunu, çözdün mü bu "kesik başın" !

Emre:- şşşştt ! öteki sessiz ol! ortalık toz duman zaten. Ben ancak bu kadar demek isteyebildim, diyemedim bile!. Şşşştt !

dualarla kalalım

“Bilin ki insanlar kadar din var…”

Bir’in tevazuu çok’un gururdur…/sözünü hamur eyleyip gönül oklavamla açmaya çalışırken okudum yazınızı. Söylediğiniz, insan’ın harîs oluşuna da vurguydu; mürecceb olmağa atılan her adımda içeceği aşk meyinin “din” de sonsuzluğa karşılık geleceğine de…

Denizin dibindeki kuma dokunmanın; ya da Ay’â titreyen dizlerle ayak basmanın son olmadığını; ve tüm bu düşünceler hâsıl olurken matruşka misali, kameranın yönünü monitöre dönmesiyle oluşan uçsuz aynı’lığın arasında nasıl’ı sorgulayan bir insanı hatırlattı
“İç’e Bakış” yazınız.

Yorgun havsalamda bir söz her daim yanar durur:
“Kuruntunun içine girmeyen şeyler geçersiz olduğuna göre,
kuruntu da geçersizdir.
Zira kuruntunun kendisi de kuruntunun içine girmez…”
Âh diyerek…

Ve gönül, şevkinizden cesaret aldı ve yazınızın deprem üssü olarak gördüğü ikinci cümleyi “Gözlüğüme değil, gözlerime bakın..”diye okudu. İyi ki de okudu. Buna ihtiyacı vardı.

Esselâm.