Sözlerin bedende ağırlık yaptığında yazılır bütün öyküler. Öykünün gücünü alıp arkamıza, asıla giden yolda yürüyebilmek. Asıla giden yol: Yazıdaki öykünün bittiği yerde gerçek öykünün başladığı yol. Yürüyebildiğimiz kadar varız bu yolda. Sözün lanetine uğramadıksa ve baktığımızda ardımıza, gömleğimiz hep arkadan yırtıksa; işte o zaman tüm sehpalar bize vuslat, bütün ateşler gül bahçesi olur böyle öykülerde. Şimdi ise henüz yolun başı, yazıdaki öykünün başladığı an.

Genç adam elindeki çaydan bir yudum daha aldıktan sonra bardağı sertçe sıktı avuçlarının arasında. Ve usulca masaya geri bıraktı. Seyrek ve dağınık saçları gözlerinin önüne düştüğünde sanki bir zindanın parmaklıklarını andırıyordu. Katran karası bir zindanda tek başına ve sırılsıklam… Rutubet kokusu geldi burnuna. Paslı parmaklıkların ötesinde bir ışık arıyordu kendince. Gördüğü tek şey karanlık olmasına rağmen. Hapislik, bazen müebbet, bazen bir saniye; bazen zindan, bazen de bir çift göz. İkisinde de acı, ikisinde de karanlık ve nihayet ikisinde de tutsak bir hürriyetin korkusu. Masadaki sessizlik devam ediyordu. Fırtına öncesi sessizlik...

Kız, etrafına pek belli etmemesine rağmen mutluluktan adeta uçuyordu. Kapkara gözleri ilk defa bu kadar aydınlıktı kızın. Sevdiği erkek karşısında ve yüreği tam ortadaydı. Al da git diyordu adeta. Bir söz söyle bana geleyim, bir gül yine geleyim ya da sadece bak bana; gözlerimle cevap vereyim. Ama al kalbimi. Zor mu bu kadar? İki kelime. Teklif etme, emret. Evlen benimle de. Sesin çarpsın kulaklarıma. Yalnız iki kelime. Kalbim ortada, al senin işte ne yaparsan yap. Bir gülüş ver karşılığında bana. Aşk mı bu? Bu kadar ulu olamaz hiçbir duygu. Bir gülüş bir ömre bedel olabilir mi? Bir anne gibi üzerime titre, bir baba cesaretiyle koru beni. İstersen ayağıma pranga vur, bütün sahrayı dolaştır aç, susuz. Ama sen ol yanımda, arada bir dön gülümse, gözlerin dokunsun tenime bu yeter bana. Teklif etme, emret; yalnız iki kelime.

Genç adam zindanın derinliklerindeki arayışını sürdürüyordu. Dünyaya dair ne varsa silinmişti gözlerinden o anda. Bir tutam aydınlıktı istediği, bir tutam berraklık. Güneşi göremese de ışığı yeterdi ona. Sevdiğinin dudaklarından dökülecek olan bir cevap yetecek güneşine. Tek kelimelik bir cevap yalnızca, onu zindandan çıkartacak veya daha derinlere itecek olan. Güneşin yetmediği karanlık kör mahzenlere. Oralarda hiç sabah olmaz. Kuşlar öter bir yerlerde; ama asla duyulmaz sesleri. Bulutların sadece varlığına inanılır. Bütün kavramlar unutulur oralarda. Öykü bile acı çeker, gücü kesilir, çıkartamaz onu. Bilinen tek şey ise karanlık, çünkü görülen sadece o. Lakin karanlık onun sonu değil. Karanlık sadece an; gözden ırak, gönülden ırak bir zaman. Dahasın da ise asıl sonu; zindanın sonunda, karanlıktan geceye açılan kapıda bekleyen bir cellat. İşte bundan dolayıdır ki bir türlü sormaya cesaret edemiyordu. Cellattan korktuğu için değil, celladın ötesinde sevdiği olmadığındandır korkusu.

Cevabı beklemek soruyu sormak kadar zordur bazı zamanlar. Cevap ki sanki kader o anda. Ya evet derse diyordu genç adam. Cellada bırakmaz ya ipi kendi geçirir boynuna, sehpa umurunda değil; ama yalnız ölmek, işte o zor olan.”Evet” demesin kız; ne olur Rabbi, ne olur bütün öykülerin sahibi evet demesin. Biter her şey o anda. Bir daha başlamamak üzere her şey bu masada son bulur. “Evet” demesin. Son defa bakar sevdiğinin gözlerine, son defa bakar ve çeker gider. Gözyaşlarını içine akıtırda, kalbini tırnaklarıyla kazır, adını kanıyla yazarda; bir an olsun belli etmez kimselere. Karabasan gecelerde hep onu düşünür, sigara üstüne sigara söndürür de yine de bir kez olsun telefon başında sabahlayan sevdiğini aramaz. Dönmek yoktur o saatten sonra geriye, atılan adım ancak kırıldığında tersine döner. Lakin o, kırılan adımı tekrar kırar da yine de yolunca ilerler. Yürüyerek ya da sürünerek.

Korkunun ecele derler ya, işte öyle bir şey. Sessizliği bozmazsan sonsuza dek devam eder. Vaktiydi artık. Ne olursa olsun soracaktı; karanlığa rağmen, cellada rağmen, sonundaki güneşin umuduyla soracaktı. Gözlerine baksam sabahım doğar mı yeniden? Rabbim yardım et. Kurumuş bir çınar ağacında gezinen ufacık bir karıncayım; boyumdan büyük yüküm, kaldıramıyorum, yardım et.

Kızın yüzüne baktı genç adam. Sevdiğinin o güzel yüzünü karşısında görünce içi titredi. Dokunsan kırılacak bir dal gibi narindi kız. Her zaman doluydu göz bebekleri ve her zaman boşalmaya hazırdı. Bir an vazgeçmeyi bile düşündü genç adam. Hani ya yıkılsa dünya razı olurdu altında kalmaya, ama bir damla yaş korkutuyordu onu. Dahası üzüyor, kahrediyordu. Bir damla yaş ki sevdiğinin gözlerinden, Yakub’un Yusuf’una döktüğü gözyaşları gibi ayrılığın alameti. Bir damla yaş ki; düştüğünde öykünün tam ortasına; bundan sonra yazan, genç adamın kalbini acıtarak yazacak ıslanmış öyküyü.

Genç adam derin bir nefes aldı. Konuşmaya hazırdı artık. Ya hayat akıp gitsindi gönlünce ya da teslim olsundu cellâda. Korkuyla yaşamak, korkusuna kavuşmaktan daha da zordu çünkü. Olacakları bildiğinden yani ki iradesini zorlayacağından; tekrar bakamadı kızın yüzüne, cesaret edemedi. Kalbi kafesini parçalayıp çıkacakmış gibiydi. Bütün vücudu buz kesmişti adeta. Sevdiği karşısında; ama yüzüne bakamıyordu. Kaf dağının tepesindeydi sanki uçurumun eşiğinde... sesi göründü genç adamın boşlukta, celladın nefesini ensesinde hissetti.

Benden başkası oldu mu? dedi genç adam. O geceden kara gözlere başka bir çift göz değdi mi? Bir başkası için aydınlandı mı o karanlık? Sesini duyurdun mu bir başkasına? Kalbin de attı mı bir başkası için? Üzüldüğünde annenden gayrı seni teselli eden, sevincine ise ortak olan bir başkası oldu mu? Yani ki, iki kişi birleştin mi tek bir bedende. Ve ille de, benim bile el sürmediğim o ellere başka bir el dokundu mu? Ve bir başkası... Söyletme sevdiğim; ne olur öldürme, yaşat beni. Dar ağacına giden yol senin elinde ve cellat bir başkası.

Şaşırmıştı kız, titreyiverdi kalbi apansız. Ne diyeceğini ne yapacağını bilemez bir hale gelmişti. Durayazdı minik bir serçeyi andıran yüreği. Hayalleri eskisi gibi net değildi artık, buğulanmıştı her biri. Sevdiğine baktı kız, belki de son defa. Gözbebekleri genç adamın gözlerinin derinliklerindeydi. Onu çok seviyordu. Ama çaresizdi; yapacak bir şey yoktu bu saatten sonra. Ok yaydan çıkmıştı artık. Elveda dedi içinden, elveda...

Başını hafifçe önüne eğdi kız. Dışarıdaki kahpeleşmiş dünyadan korkup kafasını kabuğuna sokan bir kaplumbağa gibi, adeta kabuğuna çekildi. Ve “evet” der gibi başını iki yana salladı. Her şeyin bittiği andı bu. Kıyametin olmasa da eşi görülmemiş bir zelzelenin koptuğu an. Öyle ki İstanbul’un kokusunu yitirdiği an. Ne olacak bundan sonra? Çocuklar gülebilecek mi hâlâ? Kız kulesi kalabilecek mi suyun üzerinde? Uçurtmalar uçabilecek mi umursamazca gökyüzünde? Dahası genç adam nefes alabilecek mi bu lanet hayatta?

Kız, birazdan olacakları biliyordu. Sevdiği erkek hiçbir şey söylemeden masadan kalkacak ve ardına bile bakmadan çekip gidecekti. Bir daha dönmemek üzere. Kız, hâlâ kabuğundayken sandalyenin sesini duydu ve sonra da sevdiğinin nefesini daha yükseklerde. Biraz zaman sonra başını hafifçe kaldırdı yerinden, ilk ve tek gördüğü şey ise hâlâ sevdiği erkekti. Uzayan yolda sevdalısı küçülürken, kızın kalbinde her adımda daha da büyüyordu. Genç adam kadar güçlü değildi o. Sessizce doldu gözbebekleri ve yine sessizce boşaldı.

Genç adam, darağacına giden yolda bir yanardağ misalinden farksızdı öykünün sonuna doğru. Dışarıdan bakıldığında dimdik ve gururlu; içerisinde ise tarifi imkânsız, müthiş patlamalar olan bir yanardağ.