İsmet özel hayranıyım. İsmet Özel iyi bir şair iyi bir düşünür ama berbat bir hatip. İsmet özel'i dinlemeyi sevmiyorum onu okumak zevk veriyor. Bu hitabet meselesi bu yaştan sonra değiştirilecek bir şey değil ama İslam aleminin birinin sözlerini kabul etmesi için o sözlerin bağıra bağıra ben burdayım şeklinde duyurulması gerekir. İsmet Özel bunu çok iyi yapmıyor yapamıyor. Yani okunmaya mahkum biri İsmet Özel. Ve bu yüzden özel zannımca.

selam + dua = baki dostluk

İsmet özel'in Türk'ten kastettiği şey farklıdır. Yani milliyetçilik anlamında bir Türklük değil onun söylediği.İsmet Özel'e göre Türk: Küfre karşı savaşan her müslüman Türkdür. Bu savaşın içine ilmi,irfani maddi manevi tüm cepheler girer. Cemal abimizin bahsettiği insanlardan ilk saydıkları İsmet Özel'e göre Türk ikinci saydıkları ise Türk değildir.
selam + dua = baki dostluk

Bunu anlamak için İsmet Özel'in tüm tanımlamalarını kavramak gerekiyor. Ben de henüz kavramış biri değilim. Bildiğim kadarıyla İsmet Özel bu tanımlamaları yaparken batılı gözüyle bakıyor ancak bu bakış açısı bence artık değişti. Çünkü İslam denince Türk akla gelmiyor artık. İslam denince adamlar terör kelimesini kullanıyorlar maalesef. Leonardo Dicaprionun dinleri simgeleyen ağaç resminde İslamın yerine Türk bayrağını kullanması İsmet Özel'in haklılığını değil Leonardonun İslam bayrağını çizemeyişini ya da çizmekten çekindiğini gösterir.
selam + dua = baki dostluk

Kimi savlar, üzerinde düşünülmek yerine, kimin söylemiş olduğu vurgulanarak, “Madem O söylemiş öyle ise vardır bir hikmeti.” çıkışıyla düşünmenin önü kesilmekte. Ya da “ Madem O söylemiş öyle ise el hak öyledir, biz kim O’nun söylediklerini anlamak kim” denerek düşünmeye kalkışanı hor görü sağanağında boğmaya kalkışılır. Denmez ki son mesaj (Kur’an) okuyanı, inananı, kendine kulak vereni, gönül bağlayanı düşünmeye akletmeye çağırır. Sen de düşün, sen de aklet!”
Ben –enaniyetten Allah’a sığınarak- uzun zaman önce İsmet Özel Bey’in “Müslüman” ismi, adı kavramı yerine ikame etmeye çalıştığı “Türk” ismi, adı, kavramı üzerine, aklettiklerimi yazma gereği duydum. Bu güne nasipmiş.
“Türk” adını, ismini, kavramını basit bir ırkçılık, bir ırk, kavim, ulus bağlamında almadığını, kullanmadığını yazılarından sözlerinden anlıyorum. Anlamadığım ise “Müslüman” adının, isminin, kavramının yerine niçin bir başka isim, kavram, ad ikame etmeye çalıştığı.
İmdi, insan bir ad vererek, bir şeyi isimlendirerek onun kendindeki eksikliğini giderir. Ad vermenin, isimlendirmenin bütün esprisi budur. Ad vererek, isimlendirerek onu bende var ederim. O bende bir ada kavuşmadan önce yoktur. Eksiktir. Adı olmayan “şey”den bahsetmenin, ismi olmayanı anlatmanın muhal olduğunu söylemek fazlalık olsa da biz muhal olduğu yargısını dillendirelim.
Madem bir “şey” bir ada kavuşmadıkça –kendinde var olan olması, bizatihi var olan olması bu hakikati değiştirmez- bizde yoktur, bizde eksiktir öyle ise ad vermenin, isimlendirmenin titizlikle yerine getirilmesi zorunludur. Bu titizliğe Hz. Adem’in meleklere üstün kılınmasında “ Ademe isimleri öğrettik..” açıklamasıyla vurgu yapılmaktadır. Adem olmak için, halife olmak için isimleri bilmek gerek, isimlendirebilmek gerek, isimlendirme yetisini kullanabilmek gerek.
İsimler, onlara yüklediğimiz anlamlar bize içinde yaşadığımız dünyanın duyumsanmasında aracılık ederler. Hem kendimizi, hem içinde bulunduğumuz evreni anlama ve anlatmada ve böylece kendimizi var etmede isimlendirmenin önemi kendiliğinden ortaya çıkmaktadır. Evreni ve kendimizi var ederken muhtaç olduğumuz isimlerin bir kökeni olması da bu açıdan zorunludur. Duyumlarımızı, duyumsayışlarımızı temellendireceğimiz bu kökendir. Ya kendimizi ve evreni bir rastlantı sonucu oluşmuş bir varlık olarak değerlendirecek ve isimlendirmelerimizi ona göre yapacak böylece eksikliklerimizi gidereceğiz ya da vahyi temel alarak kendimizi ve içinde bulunduğumuz evreni isimlendireceğiz, isimlendirerek bir anlam katacağız. Duyu ve duyumsayışlarımızı ve tavır alışlarımızı buna göre oluşturacağız.
Vahyin dışında kalındığında isimlendirmenin, anlamlandırmanın göreceliği mutlaktır. Çünkü o isimlendirmeler, anlamlandırmalar sanılara, heva ve heveslere göre şekil alacaktır. Nihayetinde burada ölçü insan tekidir. Ve her insan tekininin de kendince bir evren duyu ve duyumsayışının öyle olmadığını kanıtlayacak ussal kanıtları, öyle olduğuna ilişkin ussal kanıtlar kadar nesnesiyle örtüşmezliği savı sözkonusu bile olamaz. Vahiysiz bir var edene inananın ussal kanıtları da bu bağlamda aynı yazgıyı paylaşır. Ve var edeni kendileştirir. Var edeni kendileştirdiğinde kendi eksikliklerini de var edende görür ve var edenin eksikliklerini kendi usunca tamamlar. Tamamlama eyleminde bulunur. Tamamladığını sanır. Bu sanıyı Kur’an’ı Kerim Araf suresi 71. ayette şöyle zikrediyor: “(Hûd) dedi ki: "Artık size Rabbinizden bir azap ve bir hışım inmiştir. Haklarında Allah'ın hiç bir delil indirmediği, sadece sizin ve atalarınızın taktığı kuru isimler hususunda benimle tartışıyor musunuz? Bekleyin öyleyse, şüphesiz ben de sizinle beraber bekleyenlerdenim!”
Vahyi kendine temel alan ise vahyin doğrultusunda duyu ve duyumsayışını temellendirir. Ve bu temel üzere tavrını belirler. Vahyi iletenin (Peygamberler) bildirdiği temel isimlere, kavramlara yeni anlamlar yükler. Kavramların, isimlerin eksikliği gibi bir inanç asla gönlüne düşmez. Gönlüne düşse bile onun lanetullah’ın bir vesvesesi olduğunu bilir ve ona göre tedbirini alır. Kendinde eksik olanı tamamlama ameliyesinde “vahyin bildirdiği isimler ve kavramlarda eksiklik görme” gibi bir halet-i ruhiyeye düşmeyecek, kendinde yer etmesi, anlam kazanması için yeni açılımlarda bulunurken “vahyin kavramlaştırma ve isimlendirmelerini”n olduğu yerde kendi heva ve hevesince o kavram ve isimleri değiştiremeyeceği bilgisini de kalbine ve kafasına kazıyacaktır.
Kalbine ve kafasına vahyin isimlerini kazımayan da kendi heva ve hevesine uymanın kolaylığını yaşayacaktır. Ve bu kolaycılığın onu düşüreceği, düşürdüğü şaşkınlığı ne denli zeki olursa olsun göremeyecek, ayrımsayamayacaktır.
Son mesaj (Kur’an) bize tarafların isimlerini vermiş midir? Vermemiş midir? Vahiy bize (insana) tarafların ismini vermiştir. Mümin-münafık, Hizbullah-hizbuşşeytan, mustazaf-müstekbir vb. Bir de genel bir adlandırma vardır. O da Müslim-Müşrik. Ve Kur’an bize, yani vahyi kendine temel aldığını söyleyenlere “ Müslüman” ismini verdiğini beyan etmektedir: “Allah uğrunda gerektiği gibi cihad edin. Sizi o seçmiş, babanız İbrahim'in yolu olan dinde sizin için bir zorluk kılmamıştır. Daha önce ve Kur'ân'da, Peygamberin size şahid olması, sizin de insanlara şahid olmanız için, size MÜSLÜMAN adını veren O'dur. Artık namaz kılın, zekat verin, Allah'a sarılın. O sizin sahibinizdir. O ne güzel sahip ve ne güzel yardımcıdır!” (Hac: 78) Burada vahyi kendine temel alanın yapacağı şey bu isimleri kendinde anlamlandırmaktır. Onların yerine kendince isim ikamesi vahyi kendinde mezcetmemişlerin yaşadıkları bir çelişkidir. Arafta olduklarını bile ayrımsayamamışlardır.
Vahyin bildirdikleri, vahyin seçtikleri isimler, adlar birer heva ve heves sonucu değildir. Değildir diyen, dediği halde var olan, bildirilen isimleri, kavramları değiştirmeye kalkışıyor ise yeniden tanımlamakla, ikame etmenin aynı şeyler olmadığının ayrımında olmadığını gösterir.

cemal çalık

özellik burdan geliyor kanısındayım. Hani eskiden bulmacalarda çıkardı, '' atacılık ''; cevabı : '' atavik '' olurdu. İsmet Özelin ataları çingene olsaydı ve buradaki egemen güç çingeneler olsaydı; müslümanlık '' Türklük '' olmayacaktı; ama bu ikame (!) çabasının güçlüden yana olacağı kesin olacaktı. Cemaate değerli yorumlarıyla zaman zaman neşe katan sayın Nuh A. Tuna 'nın daha evvelki bir İsmet Özel tartışmasındaki yorumu şuna benzerdi: '' müslüman - türk ilişkisi; aborjin - japon ilişkisi '' hani şair diyor ya : '' hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır.. '' gibi. Özellikte böyle birşey, insanın kendini ve kendinden dolayı kendi ile alakalı herşeyi en özel kabulü.

Yazının yeni bir bakış getidiğini söylemek zor; İsmet Özel söylemişse elbet bir kerameti vardır; e bide türk İsmet Özel'in söylemeside ayrı bir değer. Ben bu konuda şunu söylemek istiyorum:

İnsanın tuttuğu takım sürekli yenilmeye başlayınca insan buna dayanamıyor ve takımını güçlüden yana değiştiriyor. Yenilmek en sevmediği şeydir '' özel insanların'' . Bir tek hayatlarında, hep yenilenden yana olmak ne kötü be birader. Oysa atalarımızn gücüne bir bakın. Yenilmez adamlar; nerde o günler. Bekleyin yakında. Bi keramet olmalı ya da vardır ya da olacak...

Ben, Nuh A. Tuna ya katılıyorum; bence bu keramet aborjinlerin eliyle gelecek. Türkler hakkını kaybetti.

Cemal abiye kulak vermek lazım. Hoş Ali de fena şeyler söylemiyor ama İsmet abinin yanılmasını istemiyor. Rahat olalım. Türkler yenildi, İsmet abi yanıldı. Türkiyeli İslamcılar misak-ı milli sınırları içinde, yeni bir arayışa girdiler ama ben onlara yardım edemiycem; ben yerli değilim, evet çingene bile olabilirim ama yazıkki dünyalı bir adem oğluyum. Oysa, nasıldır bilirim en saklı yerimizde duran piyango bileti gibidir '' özel olmak ''.

Dalga geçmiyorum, şakaklarımdaki döğmeler benide ele vermiyor mu: '' üzgünüm '' Üzgün ve kederli. Bende haykırmak istiyorum kardeşlerim! Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan.

selamünaleyküm

Ben Türk Dediysem Eğer

Türkler dediğimde göndermelerim
Süprüntüleri şırfıntıları hamamoğlanlarını
Kapsadı kapsayacak
Sanıyorsan yanılırsın
Türklük şiir
Türkün eni Türkün boyu
Müslümanlığı kadar
Baksan bulacak mısın
Koskoca İstanbul’da
Nef’î diye bir semt
Ama Bayram Paşa var.

İsmet Özel

-Bu epigram ilk kez 8 Nisan 2005 tarihinde ismetozel.org'da yayınlanmıştır.

Yukarıdaki bazı yorumları okuyunca çok şaşırdım açıkçası. Bazı yorumların nasıl yayımlandığına da şaşırdım.

Konu ne, neyi konuşuyoruz? Milletin lafı getirdiği yer neresi? İsmet Özel'in avukatı değilim elbette. Aksine, eğer bir konuda bir fikir geliştirsem, ve o fikrim İsmet Özel'inkine uymasa bunu İsmet Özel'e söylemekten hiç çekinmem. Çekinmedim de. Kimseyi eleştirmekten korkmam. Ama önce o konuda eleştiri yapabilecek bir birikimim var mı, varsa da eleştiri yapmam gerekir mi, bu neye yarar? İşte bunları düşünürüm. Adımızı, güya yazdığına yorum dediğimiz bazı kişilerin ismetözelci, ismeti bilmem ne falan filan yakıştırmalarına alet edilmesini istemeyiz.

Bir şey yazıyorsanız o şeyin arkasını da yazın kardeşim. Biz kendi çapımızda emek verip bu ekranın karşısına geçip düşüncelerimizi yazıyorsak siz de aynısını yapın ki, ortak bir alanımız, derdimiz olduğu belli olsun. Kısa cümleler, hızlı cümleler, vurkaçlar yapma ayaklarına gerek yok.

Bu sitede çaba ürünü yazılanlarla, 'bari bir şeyler sallayayım ben de' ya da 'yaptım oldu işte' tarzı yazılanların aynı başlık altında görüntülenmesinden rahatsız oluyorum açıkçası. Üstat Sezai Karakoç bahsinde yapılan mukayeseler de neydi öyle! Şimdi de bu yazının altında olanlar! Kötü şeylerin yanında iyi şeyler de kaynamamalı. En azından emek zayi olmamalı. Buna müsade edilmemeli. Mesela, Ali Şer adlı kişinin yazdığı yorum. Elbette ona cevap vermek için zaman harcamayacağım. Daha yaptığı alıntıyı bile anlamamış. Saçma sapan şeyler. İsmet Özel'e karşı harcama tavrı ise pek çok kelimeyle anlatılabilir ama buraya uygun olanını söyleyeyim, haddini bilmezliktir. Susarak cevap verdiğimizi anlıyordur herhalde. Ümit Demir'in yazdığı yorum ise çok yumuşak. Mizah yapmak vardır, bazen gereken odur harbiden. Yani cuk oturur yerine. Ama bazen de mizah; kaçmak, konudan kaçmak düşünmekten kaçmak emekten kaçmaktır. Uzaktan laf çevirmek zor değildir. Buna cevap vermek de zor değildir.

Her neyse, uzatmak istemiyorum yorumu. Beyhan Demirci'nin yazdığı yoruma da bir anlam veremedim. Kıt Türkçe'mle bir şeyler anlamaya çalıştım ama yok yok yani. Bu sitede İsmet Özel'i sevmeyenler acımasızca eleştiriliyor, küçümseniyor ya da ne bileyim onlara haksızlık yapılıyor filan mı demek istenmiş. Öyleyse nerede var bu? İsmet Özel yazısı altında ne konuşacaktık? Bir şeye sığlık demişsiniz ama neye dediğinizi anlamadım.

Şu Ali Şer'in bir yorumu daha. Kardeşim bir dur ya. Yazdıklarını oku. Yukarıda yazılanları oku. Meselelerin bağlamını anlamaya çalış önce, sonra gel döv kimi döveceksen.

Ama yani böyle olmaz, Mustafa Kutlu'nun bir sözü vardır, "Bir Erzurumluyla konuşurken dikkatli olacaksın!" Biraz dikkatli olmak lâzım, bir şeye mensup insanlarla konuşurken. Dikkat titizlikten, titizlik de ahlâktan geliyor. Titizlik konusunda İsmet Özel'in yazdıklarını okuyun bari.

Her neyse, şu tartışma bahsi uzamaz inşaallah. Buna gerek yok çünkü. Hepimizi ilgilendiren şeyleri konuşmadığımız zaman konuşmaya gerek yok.

Ne kadar komik gözüküyor bu yakadan; edebiyatla komedinin iç içe girişi, kalem'in en güçlü silah olduğunun unutuluşu, ülkücü geçmiş travmalarının basit flash backlerle alaya alınması...Başka komik gözüken şeyler yok mu? Anlatayım.

İsimler yetmiyor bu şahıslara. Kişilikler yetmiyor beyinlerinin metaforlarına. O yazdığını kendi ismine nakletse, kendi ismi başını gelebilecekleri kaldırmaya muktedir değil. O hakaret edemez ya! O zula'yı gösteremez ya. O ülkü ocaklarının sigara dumanına boğulmuş koridorlarından çıkıp, ivedik metrosuna atlayamaz ya....Zulayı kendisinden değil, paravandan gösteriyor...Maşa diyoruz buna. Ülkücüler iyi bilir...

Şimdi bunu başkaları anlamıyor, anlamasın muhim değil. Ama bizler tarafından barizliğin sırıtıyor be arkadaşım. Burada olan kredini böyle har vurup harman savurmana sanıyorsun ki sonuna kadar eyvallah diyecegiz. Niye diyelim arkadaşım. Sen ben gibi bir kulsun, babamın oğlu musun?

Biz ismet özel'i eleştirmeye kalksak, izmet özel kadar kitap yazmaklığımız mı gerekir. Bak Enis Batur'a. Kurmuş koloniyi, alem onu eleştirsin diye gözünün içine bakıyor. Hangi şair eleştriden nasip almamış ki, ismet özel almasın. İsmet Özel edebiyatını sevmiyorum kardeşim...Suç mu LA?

Sadece Şule Demirtaş olarak girdiğim yorumlarıma bir yenisini ekledim...Hangisiyle okursan ona atıfta bulunsun. Afiyetle ye la? Bölünmek iştah ister, emek ister, her biriyle ayrı cephelerde savaşmak ister...

Di mi LA?

ikinci bir yasam beklentisi icinde degilim;
zaten ben bu dunyada oluler arasindan dirildim

(inadına samimiyetle...)

KalınTürk mevzuuna virgül koyup Özel'in bir söyleşisinden alıntıladığım bölümü paylaşmak istiyorum...

Soru:

"Siz Müslüman olmanız ile ilgili “Ben hangi sebeplerle sosyalist oldumsa, aynı sebeplerle Müslüman oldum ” diyorsunuz. Sebepler aynı ise ha sosyalist olarak kalmışsınız ha Müslüman olmuşsunuz… Yani arada bir fark olması lazım değil mi bu değişim için, neydi o?

İsmet Özel:
Jules Romains diye Fransız bir yazar var. Bunun Türkçe’ye çevrilmiş “Dirilen Şehir”diye bir kitabı var. İncecik bir kitaptır o. O kitapta helâ duvarına yazılmış bir yazı zikredilir. “Midesine indirdiği her lokmanın karşılığını o topluma da geri iade etmeyen, vermeyen kişi o toplumda asalaktır.” Bu beni çok etkiledi.

Seni başka insanlar bir yere getirmiş bu belli bir şey. Bu başka insanlar annen baban olabilir, akrabaların olabilir, devlet olabilir. Onların sağladığı imkânlar olmadan kendin olamazsın, yani ben çalıştım, kazandım diyorsun da nerde çalıştın ve neyi kazandın. Bütün bunlar sana başka insanların verdiği şeyler. Onların sana verdiğini sen de onlara geri vermek zorundasın. Bunu yapmıyorsan asalaksın.

Asalak olmak da benim hoşuma giden bir şey değil. Şimdi ben sosyalist iken Arapça harflerini öğrenmeye başladım. Çünkü eğer ben bu toplumun iyiye gitmesini istiyorsam, bu iyiye gidiş ancak bir yerden bir yere gidiş olabilir. Hoppadanak iyiye gidilmez değil mi?

Dolayısıyla geçmişi olmayan bir toplumun geleceği olmasının imkânı yoktur. Bunun geçmişi nedir? Benim derdim oydu. Dolayısıyla da Arap harflerini öğrenmeye başladım. Ondan sonra hemen olmuş bir şey değil. O çok erken bir şeydir benim Arap harflerini öğrenmeye başlamam ama bu ihtida meselesi gerçekten öyle çok da genel açıklanabilen bir şey değil.

Şu manada çünkü eğer kişiliğinize ait bir şey değilse çok kısa bir süre sonra rengi atar ya da kokusu çıkar. Onun gerçekleşmesinde doğrudan doğruya sizin özünüze giden bir şey olması lazım..."

Soru:

Peki. Modern Türk şiiri yok, yazılmıyor gibi iddialı sözler etmiştiniz bir söyleşinizde de. Bu biraz tepki çekti şiir çevrelerince, böyle mi düşünüyorsunuz gerçekten? Yoksa söylediğiniz bir şeyi yanlış mı anladık?

İsmet Özel:
Şimdi yani buzlukta Türk şiiri taş çatlasın 1970’ekadar aktif bir şeydi, canlı bir şeydi. 1970’den 2006’ya kadar 30 sene geçti hiçbir şiir yazılmadı. Benim yazdıklarımı da şiir saymayacak mıyız? O yani bir parantez. Yani o yüzden diyorum buzlukta.

Bundan sonra bir gerçekten kendi kıymetini kabul ettirecek bir şair zümresi çıkarsa… Çünkü tek tek kimse altından kalkamıyor. Belki bir şair zümresi… Garip bir şekilde son dönemde Türkiye‘de şiir yenileşmeleri de biraz ekip hareketleri oldu. Garip şairleri var üç tane. Sonra İkinci Yeni’de de gene kümelenmiş şiir çevreleri ile yoluna girdi. Belki bundan sonra da o buzu kırarak ortadan kaldıracak bir şair zümresi lazım. İşte menfaat grupları oluyor. Al gülüm ver gülüm bir şeyler oluyor.

>>>bu cevaplar sizce yeterli midir ?