Sanki yükseklerden akan çoşkun bir şelalenin içinde yanan ateşlere değerek, dinginliğe doğru açılan girdabın bağrına doğru çekilir gibi. Çağlarken akan, yanarken serinleten, düşerken yükselten ikirciklik. Hakikat zıtların içindedir. Zıtlara ulaşıp, başladığın yere dönersin. Değişen hiç bir şey yoktur hislerden başka. Tüm sır, zıtların sırrını çözmekten ibaret. Ateşin serinliğini hissetmek, acıdaki lezzeti tatmak gibi.

Cana zor gelen ne? Sabretmek. Çivi çiviyi sökermiş ya. Vur ateşe doğru.

Son derece naif ve etkiyeyici bir anlatım.. edebiyat dergilerine yakışır niteliğe haiz. Paylaştığınız için teşekkürler.

"kem niyetlere zırh olur diye muska yaparsın hasretlerden."

Hakikaten cok güzel olmus, kaleminiz kirilmasin...

"Yığınlar yürür sen idamlıklarını giyinip bakarmışsın, seni bir Züleyha'ya vurulup düşmüş cengaverler tanırmış. Var mıydın, hâyal miydin?"

Züleyha'yı bilmeyen, yangını ne bilir! uğurda vurulup düşmeyi( ölmeyi) ne bilir! cenk etmesini bilmeyen cengaverliği ne bilir! cengaveri ne bilir!. Bunlara sorma Şeyhgalibim, bunlar hayali yok bilenlerdir, varlığı tanımsız kılanlardır.

Gel sen! hayali hülyalardan aşırıp, hayatın orta yerine dikmeye çalışan aşka memur cengaverlere sor. Yokluk dahi varlıkla nasıl tanımlanırmış bir bir desinler.

yüreğine sağlık şeyhgalip kardeş

Allah yar ve yardımcımız olsun inşaallah

dualarla kalalım

Bazı kelimelerle aram bozuk bu ara, cümleler boğazımı sıkıyor. Heceler çaresiz parçalanıyor. Kelimeler susuyor artık ve ben özensiz cümlelerimin noktası oluyorum. Hayat yoruldu. Cümleler felçli. Toprak bile öldü sanki. Gözyaşlarımı veriyorum toprağa, yılgınlık olsada omuzlarımda, yeşermek için, yine de bir umut diyorum. Gitmek hevesi bırakmıyor peşimi. Gitmeliyim. Yine de gitmeliyim ve bu yürüyüş hiç bitmemeli.

Mecnunun anlayamadığı Leyla oluyorum yavaş yavaş, aşkını çöllere anlatmaktansa, sırla karıştırıp içinde büyütmeyi seçen,
ve artık sahte mecnunların yanından gözlerim kapalı, kalbimin ortasındaki acıya basıp gitmeliyim.

Bir Ortadoğu şarkısı anlatmalı aşkımı.

Kumar oynamadıkları için kendini oyunsuz zanneden sahte aşıkların yanılgısında, puslu sabah endişelerini yanıma alıp,
anlamayanlara anlatmaktansa derdimi, gri bulutları ağlatmaya gitmeliyim.
Gece yarıları aklıma düşen, sonra hatırlayamadığım cümlelerin hepsini bırakıp kurşunlara, şaşkın bakışlı bir çocuğun gözlerinden kayıp gitmeliyim.
Zerre kadar ilgimi çekmeyen büyülü dünya yalanlarını silkeleyip üzreimden, sevdiğim ara sokakların rüzgarına takılıp,
bu gürültülere inat sessizliğimi haykırmaya gitmeliyim.

Gün ağarmadan erkenden gitmeliyim.
Ayaklarıma dolanan utancım olsada, komik tesellileri, anlamsız bakışlarımı, cehennemi unutturan hayatı,
dikenli telleri ağlatan engelleri aşıp, şu lanet putları bir bir yıkıp gitmeliyim.

Beyrutlu bir kadının şarkısı anlatmalı aşkımı.
Sesinin kıvrılıp büküldüğü yerde acımalı yüreğim. Çoktan ölmüş savaşçıların gözyaşını silerken, sürükleyerekte olsa bedenimi,
dizlerimi çürütene kadar, kalabalık şehirlerin sensizlik yoksulluğunda kaybolup gitmeliyim.
Yağmur yağmalı yollarımda, asfaltları eritip avuçlarımda, yarım kalmış bir şiire ağlamaya gitmeliyim.

Toprakta ölümlerimden yer kalmayana kadar ölmeliyim. Sahici dertlerim olmalı. Emanet nefesler olmalı beni ayakta tutan ve bir gün tükenirsem son damlama kadar, acıtmaz olursa yüreğimi turnaların intiharı ve kalbim bu kadar kararmışsa,
o dağlara rüzgar gibi esip gitmeliyim.

İyi giyimli şehir eşkiyalarına dalaşırken, yollarına dökülen dikenlerin sabrını hatırlayıp, duayı unutmuş şehirlerde, ellerim uyuşana kadar, avuçlarım karıncalanıncaya dek dua etmeliyim. Akıntıda sürüklenen yaprakların çaresizliğine gizli gizli ağlamalıyım belki...

Bildiğim en uzak yürüyüşlere usul usul gitmeliyim.
..ve bu yürüyüş hiç bitmemeli, yine de gitmeliyim..

Yazınızı okuduktan sonra yazdım bunları biraz tereddüt ettim yazınızın altına doğru düzgün bir şeyler yazabilirmiyim diye. Neyse. Yazınız son günlerde okuduğum en güzel yazıydı.