Bu sizin örmekte olduğunuz bir şey. Zihniniz bütün düğümlerin çözülmesi yönünde faaliyet gösterdiği için bu portreyi görüyorsunuz. Ve bize de işaret ediyorsunuz. Keşke hepimizin ördüğü buna benzese. Kimi gün acaba ördüğünü sökenlerden olurmuyuz endişesini taşıyorum. Çünkü biliyorum ki bu ince bir iştir ve emek ister. Allah ayaklarımızı kaydırmasın ve Din günü geldiği vakit ördüklerimiz yüzümüzü ağartsın.
Bu fotoğrafla beraber yazılar çok farklı ve aydınlatma gücü daha yüksek oluyor. Ben faydalanıyorum doğrusu.Allah yardımını üstümüzden eksik etmesin.

Resimden müzikten vs. esinle şiir yazılabilir; ama bunlar ya da başka alanlara şiir çıkarmak için bakmak, şiirin kendisine zarar veren bir şey bence. Doğuş ve tamamlanış olarak şiire ilişkin farklı yaklaşımlar elbette çok.
Şeyler içinde şiirin içine girebilecek imkânlar bulunabilir, ama şiiri şeylerin içine sokmak, onu ateşe yaklaştırmaktır, diye düşünüyorum.

Şiire; şiirin, şiir dışı her şeyle olan ilişkisini özümlediğimiz oranda değer veriyor olabiliriz.

Bir resimden/görüntüden hareketle içimizde kıpırdanan şeyler, artık kaçınılmaz olarak şiirle ifade edilmesi gerek bir hâle geldiyse yazılana şiir diyelim.
Ama resim de çok önemli bir sanat. Dolayısıyla şiirle resmi aynı sayfa üzerinde birbiriyle ilişkili olarak sunmayalım. Çünkü şiir mi resim mi.. hangisini yaptığımız sorusu ortaya çıkıyor. Yukarıdaki metin de bu soruya muhatap sayılabilir. Selim Sevkioğlu resme şiir çıkarmak için bakmamış olabilir; fakat şiirle resmi birlikte sunmakla bence hata yapmış.

''Dünya Nimetleri'' geldi aklıma...

''Gün onda ölecekmiş gibi bak akşama; sabaha da her şey onda doğarmış gibi.

Her an yeni olsun gördüğün.''

Bakmak ve Görebilmek... Resmedebilmek...Dile getirebilmek...

Selim Sevkioğlu'na Sevgiler...