ey başımızı koyduğumuz yerden yankılanan başımız!
ne yumuşak yastıkların soğurduğu ağırlık
ne fazladan tıkırtısı tahtadan zeminlerin
dokunmakla berrak bir aynaya dönüşen
başımızı koyduğumuz yer başımız!
böylece dönüyoruz kendimizin içinde
merakımız uyanmıyor bavullara, bavul ki
içrek sırrıdır haricimizin
ve içten dışa doğrudur yolculuğumuz
dışa doğru iyice savrularaktan
yalnız bir kuğuyu hedef alarak
ömrünü kolayca tüketebilir insan
ya da koparıp ipini sağlam bir avuçtan
esrik bir uçurtma gibi tıpkı
sığınabilir göğe

oysa elimiz
elimizin uzandığı her yerde
ve hala gördüğümüze yapışıyor gözlerimiz
öperken sevgilimizi,
taşıyoruz gibi gözükürken kendimizden
kendi dudaklarımızı ısırıyoruz aslında
böylece dönüyoruz,
dönüyoruz kendimizin içinde

bizi bir yankı tutmuş kardeşim!
bizi bir yankı tutmuş kardeşim!
bizi bir yankı tutmuş kardeşim!
bizi bir yankı tutmuş kardeşim!
bizi bir yankı…
çoğalıp eksiliyoruz!

peki ayna mı, biz mi gerçek?
o mu durmadan bakıyor bize
biz mi düşmüşüz yoksa
onun dipsiz kuyusuna?
ah!, bir görebilsek ikimizi!

bizi bir ayna tutmuş kardeşim! !kardeşim tutmuş ayna bir bizi
eksilip çoğalıyoruz!