b…
yüreğim yangın yeri gibi buralarda dostum; yüreğim kudüs!
/ama yüreğimi talan eden, başkaları değil…/
yüreğini, yüreğimin üstüne koy da,
birlikte niyaz edelim onların tek sığınağı olan’a,
dost’a...
.....
sevgili dostum,
burası tüm sokaklarının sonu, bir’e çıkan Kudüs,
yüreğimin -çıkmaz bildiğim- yolları dahi bir’e çıkıveriyor burada. Kardeşlerimizin evleri sokaklar sanki, sokaklar ki ölüm kokuyor; ölüme yürüyorlar ölümü öldürerek, bir’e sığınarak! çok güçlüler dostum, ibrahim gibi istikrarlı, musa gibi güveniyorlar o’na. ellerinde -hedefine duayla, imanla atılan- taşlarıdır silah bildikleri. dostum, sokaklar ebabillerle dolu buralarda ; ama ebreheler daha azgın! tarih tekerrürden ibarettir derler ya , tekerrür eden o’nun nusreti yine. bilmiyorum dostum, o zamanlarda da o’nun adını yücelttiği için mazlum olanlar, o’nun adına yaşadığını iddia edenler tarafından yalnız mı bırakılıyordu? o zamanlarda da can’a eza veren, atılan kurşunlar değil de , kardeşlerinin umursamazlığı mıydı?

dostum,
hani senin güneş alıp başını giderken gireceğin bir evin var ya , buradakilerin güneşi hiç doğmamış, ortalık toz duman. güneşi masallarda dahi dinlememiş gazze’nin çocukları; onlar çocukların masallarla büyüdüklerinden bihaber.hani çocukken sürekli çizdiğimiz resimler vardı ya; dağların arasından akıp giden -mavi- bir dere, meyve yüklü ağaçlar, kuşlar ve bir de tepede gülümseyen bir güneş…filistinli çocuklara, yüreklerinde bir dünya kurup, bunu çizgilere dökmeleri söylense ne çizerlerdi sence dostum! güneşleri tebessüm eder miydi bizimki gibi; belki de onlar, resimlerine biriktirdikleri taşları da çizerlerdi ve hayallerindeki babalarını, annelerini de resimdeki en güvenli yere çizerlerdi. savaşı resmetmek hiç aklımıza gelir miydi dostum! bizim hayallerimiz vardı; ay ışığı vurunca camdan, yaşamaya başlardık onları bir bir… Kudüs’ün çocuklarının hayallerinde gelecek gündeki çatışmanın galibiyeti var, sen hiç bir savaşın orta yerinde hayal etmiş miydin kendini? dostum, hiç yarınımızın olmama ihtimalini düşünerek, elimizde bir taşı sıkıca tutarak, başımızı taşa yaslayıp uyukladık mı biz? /buna mecbur kaldık mı?/bunu hayal etsek bile uykumuz kaçıyor. biz belki de bir doğum günümüzde alınan bebeği kucaklayıp uykuya dalarken, onların doğum gününü bilenleri dahi yoktu yanlarında..biz masallar dinlemeyi dilerdik ya uyumadan önce/ başka ses istemezdik çevremizde/ onların kulakları alışmış silah seslerine. bilir misin dostum, onların uykusu, bir ebedi uyku oluyor ; bizim gibi kısa fasıllarla dünyadan ayrılıp dinlenecek kadar vakitleri yok !

bir tarih yazılıyor kudüs’te ve kudsiyeti yazanlar, yakıştıramıyorlar kendilerine, sonrası esaret olan bir dinlenmeyi; direniyorlar.tarihi yazanlar es geçiyor onları ama, ebedi alemde açılacak olan defterlerine yazılıyor onların tarihi; adaletin, rahmetin kalemiyle yazılıyor.
……………..
nokta!