geldiydim. hanidir sabık mevsim
renkli kitaplardan keserek bir araya getirdiklerimizin aynıydı
o kahverengi sandığımız endülüsi bahçeden geçmiştik
kar sepileniyordu renk renk çiçeklere
cezanne kılıklı ressamın belli belirsiz çizdiği
benim de ağaç olarak laciverde boyadığım
pitoresk manzaranın gölgesinde kanamıştın
tuval üstünde kapkaranlık fon gibi
temelli gerimizdeydi beni tutamayışının bıçaksız siyahlığı
işkillenmeden sabaha kadar yağarsa kar her yer deniz olabilir
diye geçirdikti içimizden ikimiz de.
bir damla daha kabuğumda bulunasın istediğimden
aşınmış dudaklarımı değdirip
altını -mavi dilimle- öpmüştüm ayaklarının.

çölü geride bıraktın artık çok uzağımda olduğunu unut!
zaman dediğin ağzı köpüklü bir avuç eskiçağ delisi
sen de gül sen de çocuksun yontula yontula…
ölmek de bitirmez alıştırdığımız mızıkçı oyunu
sonsuzluğu kabulümüz de oyunun iğdişli kuralı
çok uzağı unut sen çocuksun
bir adım ötelensen gene gül...

incir ağaçları küs yapraklarını düşürmüş yollarımıza
etrafa saçılmış ışıklarını topluyor hercai güneşler
mevsimin hüznüne katılışıdır yamru göğün uzattığı ıslak el
dilimin bohçasını bir daha çöz anadilinle…
renkli renksiz dudaklarını belli belirsiz değdir nefesime
çağlasın ağzımın ırmakları benden bu yana
bıraktığımız izlerden bulunuruz her gece birbirimize
zaman dediğin biraz gerinden gelmiştir telaş etme çocuğum!

bana inan: ‘saçlarını benim için uzat’ dediğimi
yüreğime üç kör bıçak saplanırcasına birden
aniden hatırlayıvermek için unutturmuştum
kuşlarımın kül/aynasında.