kuşları göğe çağırana
göğüs kafesime çarpıp düşen ufka ve
damarıma damıtılmış kelimelerden
kan diye süzülen bu kardeşlik
sebep verecek yağmura
nem bu kıyamet sıcağında zulmeder
kavurur kanatlarını hayalinin bilemezsin
sonunda ölüm varsa bu nazlı keman susacak demektir
öyle ki neyi anlattıysa bestekar unutulacak demektir
zamana sığmaz
asalet dilenen sürüngen kumda iz bırakır
çöl aldırmadan kuraktır
sen kendine uğraş edin
kutulardan hane yap uslulara
aşkı göm altın kazmalarla derinden damıtılmış toprağa
zaman fıtratı tersine çevirenleri alkışlarken
bir ses de sen kap ölüler ıstırabından
bu derin iktidarına kurul korunmuşlarla
sal seni taşıyacak kıyılarına şeytanın adalarının
affet bizi Allahım

kuşları göğe çağırana
ne ıssız fikirler türedi kısa seyrinde gölgelerin
karanlıkla eşsiz bir mutabakattı kabilinki
gözünün gördüğü ile mutlu insancıkların atası
dudak kenarlarında erimiş kardeş lekesi
binbir vicdan hikayesi heybesinde
ki kalbim ateşli hastalıkla biçare şimdi
okurken parçalanıyor tolstoy...

kuşları göğe çağırana...

ne maviyi anımsatıyor o kadın yüzleri
ne gözlerinden şefkat emiyor bebekler
kudret bileklerinde altın bilezik
cinsiyet türetiyorlar meleklerine
denklik heyacanıyla leyla olmaktan vazgeçenler
yamıyorlar dağların deliklerini
asrın sadakatsız bilgeliği ile

eyvallah deyip karşı kıyıya geçmek lazım
ölmez aşk otunu ellerinden içmek lazım
şimdi tam vakti uçmanın

kuşları göğe çağırana
bin parça yiğitlerin kılıç kuşanmaları
daha demin vuruldu mertlik
asla kadın yüzlerinden geçmeyen mavi
uğramıyor bu onur durağına
ses mülkiyet demiri ile dövülüyor
kabarık pazularıyla savaşçılar meydanda vuruyorlar zamana
leşleri ile semirip tapıyorlar saatlere

kuşları göğe çağırana...
sen geçiyorsun o kalabalıktan
başı dik bir şiirsin uçarak geçiyorsun
o ses kanatlarında
La İlahe İllallah
tüm zamandan kaçarak geçiyorsun
göğüs kafesimi açarak geçiyorsun
öyle dolusun ki hakikatle
imgeyi bağrıma saçarak geçiyorsun

kuşları göğe çağırana...
demem o ki
muradım senden
beni de al göğüne