Yaşadığı çağın aynasıdır şair. Düşünce hisarındaki burçlarda kurduğu aynalara akseder hayat. Dillendirdiği her sadâ, yeşermeyi bekleyen toprakların bağrında boy atar. İçerisindeki hezeyanlar, kalbinin mağarasında birikir ve dalgalanarak duyguların kırmızı yanaklarına siner.

Şair, işçisi olduğu fikirleri sahifelere nakşederken, bir kaneviçe gibi işler onları. Yüreğini damlatır, gözleriyle okşar sözlerini. Her cümlesini, doğmamış bir bebeğin hassasiyetiyle gönlünün kozasında büyütür. Yıllanmış bir kahve tadında, dudaklarıyla mısralardaki lezzetleri kanar.

Lütufkâr kelimelerin teveccühgâhıdır şairin kalbi. Yüreğinde parıldayan gözlerini çift kutuplu aleme çevirdikçe, aşka durur sözleri ve hep bir vuslatın hayal gömleğini barındırır üzerinde.

Çağın kelime öğüten değirmenlerinde, cümle sarfetmeye çalışan insanlığın, elem çığlıkları duyulan alfabelerinde meyve veren kelimelerin yitirilişi, medeniyetin ihyasına ket vurur. Lügatimizde yeşermiş bu kelimelere tekrar sun'i tenefüsler yapmak, şairin görevidir. Şair, alfabelerin derinliklerinde varbulunan madenlerin gönüllü işçisidir ve tırnaklarıyla kazıdığı medeniyetin toprağı kadar büyütür duruşunu.

Lâl olan dillere bir nebze su serper şair. Kalbinde çağıldayan ırmakların yönünü, önce dünyası, sonra ise dili kuruyan insanlığın yüreğine çevirir. Mısralarında bir umman döner, yalıtılmış direnişlerin paragraflarını açar şair. Satır aralarında beliren her virgül, sözlerindeki nefesi simgeler; her nokta, hatibi olduğu hakikatlerin mimlediği düşüncelerin sahiline yanaşır.

Yüreklerine ince, ipek şallar saran, duygu dağarcıklarında okyanusları barındıran hanımefendilerin suskunluğu, inkar edilemeyecek bir hakikattir. Toplumumuzda şairelik vasfına haiz pek isim bulunmasa da, gözbebeklerinde doğan her çisilti, örülecek, mühürlenmiş vuslatların suretini terennüm eder. Kalplerinde şavkı latif yıldırımlar besler, dudak aralarında çarmıha gerilmiş gizler tutarlar.

Kalbinde tecelli eden bah(a)rın mavi gölgelerini dilsiz kuytulara değdiren, Lâl olan dillerde yankılanmamış sözlerin sürurunu, samimiyetin muhabbet pozlarıyla sahifeleyen mütevekkil mısraların sığınağı Lâl. Kâh, aşkın gözyaşlarını silen gül kurusu bir mendil; kâh, koynunda denizleri saklayan, içinde vahaları, renkli serapları barındıran bir sahra.

Dilsiz bir Yusuf kuyusunun çekilmeyi bekleyen menbağında yankılanan, şaire titizliğiyle dokunmuş bir kilim Lâl.