Mekke

Rütbesini Allah’tan alan şehir. Allah adına, insanı Kara’ya taşıyan nehir. İbrahim’in bıçağıyla bilenmis. Yusuf’un yüzünü taşır gökleri. Kalbi Ka’be’dir, durmaz atar: Ta-Ha, Ya-Sin…

Ka’be’nin Nefesini Tuttuğu Güne Dair

-I-

Mermerlerin de adı(mları)nı sakladığı ‘Emin’ putları kıran keskin bir sevinçle giriyor içeri. Enbiya Eşiği’nden.

-II-

Cebrail’in kanadıyla gölgelenmiş, temiz bir karanlık içerisinde bekliyor Ali. Gözleri kapalı; bir yurt arıyor, derinlemesine yol alacağı.

-III-

Dünya’ya değil, Peygamber’e açıyor gözlerini Ali.

Ali

-I-

Bir gün bir saat, mutlaka canı sıkılır tüm çocukların. Peygamber ocağında canı sıkılmayan çocuktur Ali.

-II-

Peygamber’in avucuna bırakılmış lekesiz bir elmastır Ali. Peygamber, kusursuz pırlanta işçisi.

-III-

Peygamber’in yöresidir Ali.

-IV-

Peygamber’in yazdığı tükenmez bir mektuptur Ali.

-V-

Ölümün yüzünde Cennet’i görendir Ali. (Ölümünün kapısı Cennet’e açılandır.)

-VI-

Bedir, Uhud, Hendek, Hayber… Şirke koşan toynakların tozunu dindiren yağmurdur Ali.

-VII-

Kalkanıyla Peygamber’e su taşıdı; Allah’ın rahmeti, hep Peygamber dizinde Ali.