Dinin, Allah tarafından en güzel kelam harikasıyla demetlenerek insanlara intikal ettirilmesi (ulaştırılması), aniden değil de belirli süreçler içerisinde olmuştur. İnsanoğlu da kendisini Yüce Allah’ın belirttiği çerçevelere dikkat ederek, bu dini yayma mecburiyetinde hissetmiştir. Bu yayma kelimesini ‘’Tebliğ’’ olarak da algılamak mümkündür. Ve tüm bunları yaparken insanoğlu, Allah’ın kelamını, sanatlı ve üslup’lu bir şekilde insanlara anlatmaya büyük önem göstermiştir. İşte Sanat ve Edebiyatın çıkış süreci buradan başlar.

Edebiyatımız son birkaç yüzyıl içerisinde bir sis bulutu ile kaplıydı. Kimse kimseyi anla(ya)mıyordu. Böyle bir ahval içerisindeyken bu sis perdesini aralayanlardan biri de hiç kuşkusuz Mehmet Akif İnan’dır. Akif İnan, Divan şiiri nazım biçimini ve Halk şiirini bir arada kullanarak daima özgünlüğünü korumuş ve böylece klasik şiirin üslup hususiyetini ve ifade gücünü ileriki nesillere aktarmada önemli bir rol oynamıştır. Akif İnan Edebiyatımıza yeni bir soluk getirmiştir. Sanatını yerli düşüncenin fikri imkanlarıyla besledi ve tanıttı. Yazıları ve şiirleri öyle bir kere okunup ta kenara atılacak cinsten değil de, üzerinde ciddi bir araştırma isteyen türdendir.

Yunus'un nefesini canevinde misafir etmemişlerse hangi ortak yanımız olabilir? Mevlâna'nın sesleri yankılanmıyorsa birinin içinde, ne kadar uzağımızdadır o kişi. Fuzûlî, meçhuliyse bir kişinin, insanlık meçhuldür ona. Şeyh Galib'i tanımayan hangi güzelligi, hangi aşkı tanımış olabilir? Karacaoğlan'la bir tel bağlanmamışsa aramızda, kiminledir rabıtamız?

Kısaca hayatından bahsedecek olursak;

İlk ve Orta öğrenimini Urfa'da tamamladı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü (1972) mezunu. Öğrencilik yıllarında Hilâl dergisi ve yayınlarını yönetti (1960-64), bir ara Türk Ocakları Genel Merkez Müdürü oldu. Kurucusu olduğu Eğitimciler Birliği Sendikası ve Memur-Sen Konfedarasyonu’nun Genel Başkanlığını yaptı.(1993-2000) Ayrıca 1980 yılında hac farizasını yerine getirdi. Mezuniyetinden sonra Ankara'da çeşitli liselerde ve Gazi Eğitim Enstitüsü'nde edebiyat öğretmenliği yaptı. İlk yazı ve şiirleri 1957'den sonra mahalli gazetelerde çıktı. 1959'da Derya adlı bir gazete yayımladı. Edebiyat ve Mavera dergisinin kurucuları arasında yer aldı. Daha çok Edebiyat dergisinde çıkan yazıları, 1977'de Yeni Devir gazetesinde Akif Reha imzası ve kendi adıyla yazdığı köşe yazılarıyla tanındı. Bazı ürünleri Türk Ruhu, Türk Yurdu, Filiz, Yeni İstiklal ve Hilal gibi gazete ve dergilerde yayımlanmıştı. Divan ve halk şiiri geleneğinden yararlandığı şiirleriyle kendi kuşağının usta şairleri arasında yer aldı. ESERLERİ: Edebiyat ve Medeniyet Üzerine (deneme, 1972), Hicret (şiirler, 1974), Din ve Uygarlık (deneme, 1986), Tenha Sözler (1991), Yazarın ayrıca Yeni Türk Edebiyatı adlı bir ders kitabı vardır.

Milli Gazete yazarlarından İsmail Kıllıoğlu (MÜ İlahiyat Fakültesi) Akif İnan’dan bahsederken;

Akif İnan'ı 66'ların başından beri Devlet Planlama'dan tanıyorum. Mavera dergisini birlikte çıkardık. 30 yıllık dostluğumuz var. Akif İnan, eski Türk edebiyatını, özellikle divan edebiyatını çok iyi bilirdi. Divan edebiyatını Mavera dergisinde ilk defa incelemeye başladı. Yardımsever, hiç kimseyi incitmeyen, konuşmayı seven, hitabeti kuvvetli bir insandı. Sendikacılık yapmasına rağmen öfkeli, kavgacı değildi. Derviş meşrep bir yanı vardı. Bu yönüyle ağır bir insandı. Çocukları çok sever ve onlarla ilgilenirdi. Şanlı Urfa'yı ve Urfa yemeklerini severdi. Tasavvufa ilgi duyan, ehli sohbet ve iyi bir yazardı. Necip Fazıl'ı yakından tanırdı. Onunla çok anıları vardır. Bu yüzden Necip Fazıl hakkında kitap yazması gereken en önemli kişidir. Necip Fazıl Ankara'da hep onun evinde kalırdı. Yaşamında içinde kalan, yapamadım, edemedim dediği şey: Çok sevdiği Hoca Ali Efendi'nin hayatını, kişiliğini anlatmaktı. Necip Fazıl'ın 'O ve Ben' kitabında bahsettiği Abdülhakim Arvasi hazretleri gibi o da Hoca Ali Efendi'yi yazmayı çok isterdi. Onu hatırlatan en güzel anım şöyle:

Necip Fazıl yine Ankara'ya gelmiş, Akif hocanın evinde kalıyordu. Akif İnan sohbet için yine bizi çağırmıştı. O akşam Rasim Özdenören, Cahit Zarifoğlu, Osman Sarı ve ben vardım. Bir arkadaşımız çok konuştu. Necip Fazıl da bir süre sonra: "Ben konuşmaktan değil, dinlemekten yorulurum" dedi.

Şiir, edebin muallimidir. Hayanın çocuğudur. Hassasiyetin anasıdır. Ehl-i dilin yoldaşıdır.

Şiirle tanışmamış olanlar, fukaralığın trajik tutsaklarıdır.

Şiirle merhabasını kesmiş olanlar, güzel nasiplere arka çevirmiş olanlardır.

Şiirin ikliminde yeşermeyen bilgiden de, siyasetten de ancak zarar gelir insana.

Şiirin suyuyla yoğrulmamışsa bir savaş, onun adı katliamdır.

Mescid-i Aksa

Mescid-i Aksa’yı gördüm düşümde
Bir çocuk gibiydi ve ağlıyordu
Varıp eşiğine alnımı koydum
Sanki bir yer altı nehr çağlıyordu

Mescid-i Aksa’yı görüm düşümde
Götür müslümana selam diyordu
Dayanamıyorum bu ayrılığa
Kucaklasın beni İslâm diyordu

www.mehmetakifinan.com