Bir haftadan beri bu yazıyla yatıp kalkıyorum. Çözmem gereken ilk soru şuydu: yorum girmeli miyim, yoksa susmalı mıyım? Bu satırları yazdığıma göre ilk sorunu aşmış bulunuyorum. İkinci sorun: neden yorum girmeliyim? Çünkü savruk bir dille yazılmasına karşın yazının bana dokunan sinsi bir üslubu var. Önce, şu soruya yanıt aradım: Milliyetçilik ne demektir? Bu sözcüğü "terör"le eş anlamda sunmak ne kadar insaflı bir yaklaşım? Peki, bunun karşıtı ne: milliyetsizlik mi? Ümmetçilik mi? Kimliksizlik mi? Veya bu "milliyetçilik" sözcüğü nasıl peydahlandı? Gayri-meşru bir terim mi? Müslüman evladı neden haz etmez bu kelimeden? Müslüman olmak milletsizleşmek midir?

Eğer sözcüğün etimolojisine bakılacak olursa, Müslümanların tamamının bir millet oluşturduğu ortaya çıkacaktır. Ayrıca sözcük Aramice bir orijine sahiptir. Dini topluluklara millet adı verilmekteydi eski İslam literatüründe. Hıristiyan milleti gibi.

Peki, milliyetçilik, Batı literatüründeki "nasyonalizm"in karşılığı mıdır? Çağdaş literatüre bakılırsa öyle gibi. Yani Batıdaki nasyonalist söylemlerin dilimizdeki karşılığı milliyetçilik. Öte yandan milliyetçiliğin bizdeki oluşumu çok geç. Osmanlı milliyetçiliği en son çare olarak benimsemiş. Ki, milliyetçiliğe geçiş sürecinden önce Osmanlı İslamcılığı denemiş ve başarılı olamamıştır. Ayrıca Türk milliyetçiliği Doğu'da Farsçılık, Arap milliyetçiliği ve hatta Kürt milliyetçiliğinden bile sonra ortaya çıkmış. Peki bu gecikmenin gerekçesi var mıdır?

Türkiye Cumhuriyeti "ulus" söylemine ve temeline dayanmaktadır. Burada ulustan kasıt Türk ulusudur. Ulus terimolojide nasyonalizmle aynı anlamda gösterilse de (özellikle Türkiye'deki sol literatürde) aynı değildir. Ulus, Eski Türkçe "uluş"un dilimize Moğolca üzerinden girmiş biçimidir. Ulus demek, aynı dili konuşan, aynı kimliğe sahip, belli bir siyasal ağrlığı olan boylar birliğini ifade etmektedir. Bu haliyle milliyetçilik anlayışını Avrupa'ya taşıyanların Türk göçebeleri olduğu anlaşılmaktadır. Müslüman olmayan göçebe Türkler Avrupa'ya iki şeyi miras bırakmışlardır: 1. Aynı dili ve kimliği palaşan bir etniğin egemenliğine dayalı siyasal kimliği ve 2. Devlet aygıtını. Yunan yasalarında ve Roma Hukukunda "ulus" anlayışı yoktur. Avrupa'da "ulus" söylemi "ulus devlet kuramından" sonra ortaya çıkmıştır. Ancak Avrupa'da ulus'un aşırı biçimi olacat "nation" anlamında nasyonalizm termi "burjuvazinin biyolojik kimliği" olarak gelişmiştir. Dolayısıyla, bizde ulusalcılık ve milliyetçilik terimi özü itibariyle nasyonalizm terminin tam karşılığı olmamaktadır. Sadece siyasal bir egemenlik kuramıdır. Avrupa'daki nasyonalizm karşılığı Müslüman toplumlarında tek uygulama ancak Emeviler dönemi İslam devletinde gözükmektedir. Ki bundan dolayı Abbasiler mevalinin, yani Arap olmayanın devleti olarak gösterilmiştir.

Osmanlı döneminde Türk terimi, "kaba, aşağılık" unsur için kullanılmaktaydı. Cumhuriyet döneminde de Türk kimliği belirleyici bir unsur değildir. Yani etnik bir dayatmayı temel almamaktadır. Türk, Türkiyeli olmanın bir milli ifadesidir ve esnektir. Bir çeşit coğrafya ile bütünleşmiş bir uyruğun tanımıdır. Bu haliyle Türkiye'de milliyetçilik denildiği zaman kast edilen şey Türk milliyetçiliği olup, ki bu terim de özü itibariyle "vatan" anlayışını kapsamaktadır. O halde bu tanım Cihat Yolcu'nun tanımıyla çatışmaktadır.

Cihat Yolcu yazısında oldukça muğlak ifadeler kullanmakta ve asla kullandığı tanımın içeriğine girmemektedir. Bunu yapmadığı gibi, kulladığı söylemlerin Türkiye'ni merkez aldığına da yer vermez. Ancak kastettiği "ülke" tanımıyla bütün söylediklerinin Türkiye'yi kapsadığı kesindir. Yazar çaktırmadan şunu demeye getiriyor: Türkiye'de bir terör varsa bunun gerekçesi Türk milliyetçiliğidir. Her halde burada terörle kast ettiği PKK'dır. Oysa, PKK'nın terörüne zemin hazırlayan Türk milliyetçiliği değildir. Bizzat PKK'nın kuruluş programında da belirtildiği gibi PKK "sosyalist bir harekattır". O zaman terör olarak PKK'ın ortaya çıkışında bir meşruluk ayarayacak olursak milliyetçilik kavramı yanına dini, geleneği, özel mülkiyeti temel alan Doğu sosyal yapısını da dikmeniz gerekmektedir. Yoksa, bu yazıdan dolayı bize yazarın niyetinden kuşku duymaktan öte bir anlama olanağı bırakılmaz. O zamanda Cihat Yolcu teröre gerekçe olarak milliyetçiliği göstermekle bir niyet mektubu kaleme almıştır diye düşünmekten başka ikinci bir alternatifi bize sunmamaktadır.

Yazının sonuç kısmı ise tam bir felakettir: "Yıllarca milliyetçiliğin hasıraltı söylemleri olan, sen Sünni'sin, komşuna saldır, sen Türk'sün kardeşini yak emirleri, milli gelirleri aynı olan "karabudun" (!?) evlatlarımızın, -pis- milliyetçiliğin kurbanı yaptı. Aynı renk tende, birinin adı Ahmed, öbürünün Mustafa, ama ikisinin de elinde silah..". Bu ağır bir iddia olup, zira kanıtlanması gerekmektedir. Yazarın bu sonuca nasıl, ne şekilde ve nereden vardığını doğrusu merak etmekteyim. Çok daha ilginci, yazar milliyetçiliği mahkum edecem derken, milliyetçi bir uslup kullanmaktan da geri kalmaz. Peki, o zaman acaba milliyetçiliğe karşı kullanılan milliyetçi uslup da neyin nesi oluyor. İkincisi diyelim yazar haklıdır ve biz milliyetçilikten vazgeçtik, peki adres ne? Ummet (hümmet) anlayışı mı? Rica ediyorum, yazar içinde bulunduğumuz çağın ve ortamın koşullarını da göz önüne alarak bize bir ummet anlayışını tanımlar mı? İddia ediyorum, milliyetçi bir terminoloji kullanmaksızın herhangi bir ummet söylemini ortaya koymanız mümkün değildir. En basitinden, son bir aydan beri sitenin gündeminden hiç düşmeyen "Filistin ve Lübnan olayları" bile ummet anlayışı görünümü ile milliyetçi terminoloji kullanılarak yazılmaktadır.

Ama, nedense her zaman olduğu gibi tabak yine Türklerin başında kırılmaktadır. Eğer bu ülkede Türk kimliğini babasının malı gibi tekeline geçirip eli sopalı beyni boş belli kesimler bulunuyorsa bunun suçu belirsiz usluplarla bir ulusa kesilemez. Türk milliyetçiliği teröre gerekçe gösterilen bazı grupların savunduğu milliyetçilik anlayışı gibi dağlarda ve sokaklarda doğmamıştır. Türk milliyetçiliği kadar İslam'a destek çıkan ve literatür anlamında son 100 yılda onu besleyen Türkiye'de ve diğer İslam ülkelerinde ikinci bir siyasal, toplumsal ve kültürel akım gösterene aşk olsun. Bana, ummet anlayışını besleyen bir tek olgudan, terminolojiden, söylemden söz edeni sırtımda taşırım. Madem çıkış yolumuz ummet anlayışındadır, Allah aşkına bu zamana kadar bu anlayışı tanımlayan bir tek eser ortaya konulamaz mıydı? Konulamamış işte! Konulamadığı gibi bazı kavramlara gayri-meşru muamelesi yapılarak içimizi yaralamak yöntemi daha kolay bir girişim olarak görülmektedir.

Saygılarımla...

Damiştim bütün siyasi rantları bir kenara bırakıp, asıl toplumsal gerginliğe bakmak gerekiyor. Sadece bir şüpheden bölge halkına dışkı yedirilecek kadar aşşağılık bir milliyetçilikle karşı karşıyayız.

Doğrudur. Türk milliyetçiliği büyük bir zaman diliminde İslamiyet'in bayraktırlığını yapmıştır. Ama gözden kaçan bir şey, zamanında Türk denilince akla Müslüman, Müslüman denilince de Türk geliyordu. Ama zamanında. Her şey gibi "Türk milliyetçiliği" de büyük bir yozlaşmaya tabii tutuldu. Artık karşımızda "dünyaya nizam getirecek, Muhammedi ruha sahip" bir ordu yok . En koyu milliyetçi kızıl elma yı hayal ediyor.

Her 15 yıllık periyotlarla Türk halkını büyük bir kavganın içine çekilmiştir. Biz bu kavgalarla uğraşırken bankalar hortumlandı vesair. Yani milliyetçiliğe vurgu yapanlar aslında vatanına, imanına bağlı olduğu için değil kesinlikle daha iyi çalmak için bu yola başvurdu. Sadece Türk Milliyetçiliği'nden bahsetmiyorum. Türk Milliyetçiliği ne kadar tehlikeli ise Kürt Milliyetçiliği de aynı derece tehlikelidir. Bunun üstesinden gelecek en büyük olgu ise Ümmetçilik'tir.

Yazının asıl teması ise şuydu. Kim olursa olsun can veren çocuğun annesinin ciğeri aynı acıyla yanıyor. Ölüm mü seçeceğiz. Eğer ölen şahıs kürt ise o güzel ölüm mü olacak. Ağıt yakan başörtülü annesine sırıtan bir gözle mi bakacağız. Eğer öyle yapacaksak ne den 30 bin vatan evladı diyoruz.
Şehit annesi’ de, ‘Cumartesi annesi’ de aynı acıyla evlatlarını: “Terör belasına 30 bin evladımızı verdik!” demiyor mu.

Ciğerler arasında ayrım mı yapacağız.hiç kimse kültürden, bölgeden, dem vurmasın! Kimse, vatanseverliği, yaratılanı sevmeyi, toprağın ve tarihin müziğinin peşine düşmeyi, milliyetçiliği karıştırmasın…
Peygamberin lanetlediği ‘kavmiyetçilik’ meselesi var ya, ne kadar şirinleştirmeye çalışırsanız çalışın, tam da ‘milliyetçiliğe’ denk düşüyor.

Hepimiz vicdan taşıyoruz.
Öyle değil mi?

Evet milliyetciyim,hemde Ibrahimin milletinde.Kucuklugumuzde bize ilk ogretilen ezberletilen arasindadir,dinim islam, kitabim kuran, milleti ibrahimdeniz.
Bir peygamberki, arap oldugu halde "arabin araptan hic bir ustunlugu yoktur,"diyor,bundan gayri sadece kafa karisikligi....
Bir kürt koyunde gecti cocuklugumun bir kismi,bir yandan Haleb radyosunda kerbela sehitlerine yapilan agitlari dinletik...bir yandan Istanbul'dan gidip gelenlerin hayat hikayeleri dinletik.aksam vakitlerinde avluya cikip yildizlara bakarken, bir yandan istanbul'u hayal eder,bir yandan halep radyosundaki insanin sarsan seslerini dinlerdik.bazen kürtce bir uzun hava.....dunyamizda bunlari ayart edebilecek en ufak bir sinir yok.bunlar bizim icin bir vucudun govdeleri oldu.Halep radyosu, istanbul. kürt köyu bu kadar birbiri ile ic ice iste....