Günah, insan varlığının tanımlanışı olduğu kadar doğasının doğa denilemeyecek hale gelmesinin de adıdır.. Duyguların ve aklın bütünlüğü insan olgusunda birleştiği an, varlık kendi anlamını bulmakta yada anlamını bulmak için kendisinden dışarıdaki olana farklı, farklılaştırıcı bakışlar fırlatmaktadır. Duygusal olanın neşe, coşku, arzu, kin, nefret vs. olması zamanı unutturan bir durumdur. İnsan bu halde diğer olanlara körleşir ve yaşadığı yoğunlukta varlığını unutur.

Duygusal olana yoğunluk insan aklının siyasetini de belirler. Bu anlamda mutlak akıl yoktur. Mutlak doğru iddiasının zorunlu duygusallıkla ortaya çıkması aklı bir kullanım aracı yapar. Aklın kendisine bütün kültürlerde vurgu yapılması ve toplumsal yaşamın determine edilmiş akılla sürekliliğinin sağlanması duygusal(bireysel) alanla çatışmasının nedenini oluşturur. Bu çatışma toplumsal algıda özerk alanın yasaklanması; suç yada günah olanın belirlenmesine neden olur.

Suç da günah gibi duygusal istemlerle ortaya çıkar. İnsanın kendine sahip olamamasının ve dışındaki olguların kışkırtmasının sonucu yasaklar çiğnenir. Suçun topluma karşı işlenmişliğinden halk tarafından cezası beklenir ve işkenceyi hak eder, çünkü yasalara uygunluk ve sadakat; kurallara uymayanlara karşı yasa koyucuları acımasız yapar.

Suçun belirlenişi ve suçlunun teşhir edilmesi tarihten günümüze, insan vicdanında suçluya karşı oluşan toplumsal kini şenliğe dönüştürür ve halklar cezalandırmanın toplumsal vicdanı tatmin etmesi için olabildiğince yasa koyucu ve uygulayıcılara baskı yapar. Baskının nedeninde toplumun olması; suç işlenirken suçluyla birlikte doğrudan yada dolaylı olarak halkın da ilişkili olması vardır. Rasyonel ve kültürel örgütlenmenin her boyutunda toplumsal dengesizlikler insan duygulanımlarını her zaman için tahammülcü yapmaz. İnsanların gözleri başkaları ile gördüğü için çatışma ve biçilen kadere tahammülsüzlük suç eğilimlerini artırdığından; herkes suç yada suçlu ile ilişkilidir.

Suç ve günah kavramı; ontolojik ve sosyal güvenlik alanlarına ait iki farklı kavramdır. İşlevsel açıdan benzerlikleri olduğu kadar birbiriyle farklılığı daha fazladır. Dinin yasakladığının toplumsal olanın meşrulaştırması, toplumsal olanın yasakladığının dinin meşru görmesi insan varlığında gerilimlere neden olur. Olaya günümüz gerçekliğinden bakarsak; suç günaha göre baskın bir gerçekliktir. İnsan kendini sınırladığı, yaşamına yön verdiği, anlaşılmaya çalışıldığı hatta varoluşsal anlamda kendisini tamamlarken günahtan daha fazla suçun etkisi ve suçlu olma korkusunun altındadır. Bu etki insanın yine yasaklayan insanla mücadelesini ister. Bu anlamda demokrasi gibi çağdaş siyasal söylemler insanın insan karşısında ki yüceleşmesi korkusunu yine insanın kendisine vurgu yaparak aşmaya çalışırlar. Aşma gerekliliği kutsal olana karşı verilen savaştır. Rasyonel ticari kapitalizm örgütlenmesi tartışılmayan ve üzerinde sadece susulan putların varlığına izin vermez. Yani demokrasilerin kahramanı herkestir yada yoktur.

Özgürlüğün tartışılmaz varoluşsal bir durum olması ve insan merkezli çağdaş söylemlerin özgürleştirmelerle ortaya çıkması; yeni toplum inşa etme gayesinde olanların kahraman yaratmak ve insanları bu kahramanlarla geleceğe taşıma siyaseti çağın özgürleştirici ideallerine terstir. Modern toplum kahramanlara ve onların yüceliklerine izin vermeyen, insanın yine kendisini kahraman görmesini isteyen bir zihniyet inşası ile insanın kendisiyle bırakıldığı bir medeniyet anlayışıdır. Suç bu gerçeklikte kriminolojik bir vakıa olmaktan öte anlaşılması gereken de bir olgudur. Çünkü demokratik söylemler suçu anlamaya çalışırken bilimsel anlamda insan varlığına önem verirler ve suçun nedeni olarak yasaları da suçlarlar.

Yasaların insan özgürlüğünü merkeze alan kabulünden sonra ceza ile başlaması ve hakların belirsiz tanımlamalarla belirlenişi insan görünüşünün(istatistik) korkutulması amaçlıdır. Bu anlamda modern toplum ve onun disipliner yapısının en korktuğu alan özgürlüktür. Özgürlük modern yaşam biçiminin kutsalı iken bunun karşısında var olan erklerin "devlet gereklidir" vurgusu, yani "kurallar olmazsa kargaşa çıkar ve sonucu da kaostur" yaklaşımı modern yaşam şeklinin en büyük çelişkisidir.

Suçun bağışlanması bireyin karşısında duygusuz ve ortak akılla hareket eden halk tarafından mümkün olmaz. Her bağışlanma emsal oluşturacağından suçun meşrulaştığı bir yapının ortaya çıkma korkusu vardır. Dolayısıyla menfaatçi rasyonalite her türlü kötülüğü deneyleyerek yada varsayarak öngördüğünden; insanın ruhsal dünyasındaki boşlukları din ve onun geleneği karşıtı istemlerle meşru görerek, insanın iç dünyasında ki sınırlamalarına getiremediği kontrolü olabildiğince ceza ve suçu tespit edici aygıtlar yaratarak baş etmeye çalışır.

Dinin konu yaptığı günah gerçeği ile modern disipliner günümüz rasyonalitesinin ürettiği suç kavramı; acımasızlık noktasında karşılaştırıldıklarında ikincisinin bağışlanamaz ve cezasız kalamaz ilkesi günahtan daha fazla acımasızdır. Günahta insanın yaptığı kötülüğün yine yapan tarafından bilinmesi gibi bir durum vardır. İnsanın bildiğini Allah’ta bilir. Dolayısıyla insanın hiçbir şeyi bir başkasına gizli kalamaz. Günahın tövbe(pişmanlık) ile giderilmesi, insanın doğru olana yine kendisinin eliyle yönelmesi söz konusu olduğundan Tanrıya pişmanlı yakarış olarak kendini gösterdiği olumlu tarafı vardır.

Günah sakınmanın yitirildiği ve günahla gelen suçluluğun insan varlığını vicdanla sardığı bir durumdur. Din, suçu günah diye tanımlayarak insana bir yanılma hakkı verir ve iyi olana dönüşü kolaylaştırır. Buradaki asıl olan insan kalbinin derinliklerindeki gizli niyettir. Ayrıca günah olgusuyla insan bir ideale yönlendirilmiştir. Günahı işlemeyi düşünüyor yada yaşıyorken kendisine ve başkalarına zararlı olduğunun hikmetli bilişi vardır. Günahın öncesinde ki uyarışı ve insanın günahla daha kötüye gideceği; suçta olduğu gibi hak koparma şeklinde değildir. Günahın bireyselliğinden bu anlamda toplum değil insanın kendisi suçludur ve insan suçlu gibi yakalanmamıştır; cezasını Allah’ın merhameti kaldırabilir.

Modern bilim bu olayı psikoloji ile anlamaya ve aşmaya çalışır. Kalbin derinliklerinden insana seslenen Tanrının modern psikolojide ki karşılığı: insanın kendisinden yine kendisi gibi olan bir insana konuşmasıdır. Çünkü insanın anlaşılarak, sorunların nedenlerine yeni nedenlerle müdahale edilerek yasaların suç gördüğü sapkınlığın giderileceği düşünülür.

İnsanların günahtan fazla suçtan ve suçlu olmaktan çekinmeleri Allah’tan çok devletten korktukları anlamına gelir. Devletin de varlığını hissettirip görünmemesi Tanrıyı her dönem oynamasındandır. İnsanın hüsranı da korkularındaki bu yanılmadır.