Yürüyüş, yürüyüş, sonu gelmez yürüyüş. Ne kadar da uzun yollar, ne kadar çok durak, ne kadar çok yol var. Durakların bende adı bir bir kayıtlı, yollar cetvelle çizilmişti önümde. Biraz kavis olsam, çelik bir pençe kavrardı benliğimi, hafıza kayıplarında cetvele dönerdim...

Yollar uzar, ben yürür, adım dilinde birbirimizi anlardık. Ne öğrendiysem yollar öğretti, beni ben gibi kabullendi, bir anne gibi sevdi. Asi bir kavis olsam bana gitme demedi, adımlarımdan kaynayan yüreğimi sezdi. Beni bildi, sızıyı bildi, uzağı bildi, O'nu bildi...

Gün yürür, ben yürür geride boynu bükük umutlar kalırdı. Ve sen yanımda olan mıydın, adımlarıma kafiye miydin. Ege türkülerinde suna boylu muydun, manas destanında adın geçer miydi, çöllerde adın ahu muydu.

Su gözlerine bakar mıydı, gözlerin suya bakar mıydı; kimse, su mu gözlerinde, gözlerin mi suda anlamaz mıydı. Ayaz gecelerinde kanımı ısıtan nefes, yaz sıcaklarında ceviz ağacı serinliği miydin. Elimde özlenen el sıcaklığı mıydın, gözümde eksik göz sıcaklığı mıydın.

Anadoluyu gezdim, mezopotamyadan geçtim, yemende bulundum. İnsanlar gördüm, insanlar bildim, bildikçe küçüldüm, bildikçe azaldım.

Yol biter, yol başlardı. Ve O sen miydin, yolun başlangıcı ve sonu. Çatallaştıkça yolum, beni doğruya çağıran mıydın; mataramda su, heybemde yolluk muydun; adım adım yaklaştıkça, adım adım kaçan mıydın.

Sıcak sıcak gelirdi yağmur, serin serin giderdi. Yağmur sonrası toprak kokusu sen miydin, başıma taç yaptığım ebemkuşağı sen miydin, ilk açan nevruz sana mı benzerdi, nevruz mu giyinirdin baharda, ilk dönen göçmen kuşlar sana mı gelirdi.

Mevsimler değişirdi gömlekler değişir gibi bedenimde. Kırmızı topraklar sel olurdu, boz topraklar çöl olurdu. İlk can eriği fidanı sen mi olurdun, ilk hasatta altın sarısı buğday, güzün bağbozumunda salkım salkım üzüm. Göçmen kuşlar giderken sana uğrar mıydı.

Afrikada renk körü oldum, varlığı bildim, yokluğu bildim, insan neler olabilirmiş bildim.

Aydınlık nöbeti devrederdi, gökten perdeler çekilirdi, ay pencereye çıkardı, sen de pencereye çıkar mıydın. Sen de aya bakar mıydın, ay da sana bakar mıydı, yıldızları sayar mıydın, dilek tutar mıydın, rüzgar saçlarınla oynar mıydı.

Yoldu bu, ne kadar gitsen yeter demezdi adama. Sen de yorulur muydun, kavak gölgelerinde sen de dinlenir miydin. Attığın adımları sayar mıydın. İlk adım mıydın, son adım mıydın, tüm adımlar mıydın?

"ilk nokta başlangıç noktası
hakikate
biri dedi
ilk nokta aşktır
ve öbürü dedi
aynı zamanda
son nokta"*

Yol gittim, yol oldum, duraklara adımı yazdım. Adımı gördün mü hiç, beni hatırladın mı hiç. Yol muydun, yolcu muydun, yok muydun?

Rüyaları hayattan saymıyor kimse, oysa rüyadır ne güzel şahit. Ve sen O muydun , O sen miydin...

* Sezai Karakoc