Gecikmiş bir İstanbul yazısı beklerken beni, etrafımda gördüklerime inanmayan ben istanbul'u kötü göstermeye çalışanlara dil çıkarıp göz ardı etsem de, içim acıyor işte. İstanbul için ağır ve O'na yakışmayan şeyler duymak incitiyor beni. En son Anlat istanbul filminde ağır yara aldı kalbim. Beni bekleyenin çocukluk masallarım olduğunu sanırken ve masalların hepsinin iyi sonla bittiğini bilirken, tüm bildiğimi sandıklarım yerle bir oldu işte. Zordur O'nu anlatmak, şimdiye kadar anlatan da çıkmamıştır. Her yazılan, çizilen anlatma çabasıdır. İstanbul'u anlatmak için onun yaşadıklarını bilmek ve yaşamak lazım. Aklıma Cemil Meriç'in bir sözü geliyor:
"Bir adami tanimak için düsüncelerini, acilarini, heyecanlarini bilmemiz lâzim, hiç degilse. Hayatin maddi olaylariyla ancak kronoloji yapilabilir. Kronoloji: aptallarin tarihi."
İstanbul'da böyledir işte anlatılacak en zor kişidir. Sadece bir şehirden öte yaşayan bir Can'dır. Acısını, heyecanını ve üstünde değil altında biriktirdiklerini bilmeden anlatılamaz.

Bu filmden sonra İstanbul hakkında ne bir şey okumak ne de görmek istiyordum. Kimse benim İstanbul'umu anlatamaz diyordum. İyi gören gözler kör olmuş ya da terketmiş buraları ve yerine nankör insanlar göç etmiş. Yazınızı okuyunca memnun oldum, iyi gören gözler demek bir yerlerde yaşıyormuş hala. Umutlanmamak elde mi?

İstanbul nedir? Sadece bir şehir, şehirlerin en güzeli, bir hayat, bir düş ya da Eylül'de doğacak bir kız çocuğu...

Uzun zamandır ayrı kaldığım bu şehri gurbetten tatmakta ayrı bir duyguymuş doğrusu. İstanbul demişken bir kitaba değinmeden geçemeyeceğim. Sadri Alışık'ın ilk ve tek kitabı, içersinde çok güzel ve içten İstanbul şiirleri var. Kitaba Taksim istiklaldeki İstanbul kültür a.ş nin kitap satış bürosundan ulaşabilirsiniz.