Kelimeleri severim. Vergisiz, algısızdır ve kişi istediği gibi kullanabilir. Bizi yazar kılan belki hissettiğimiz hassasiyet ile biraz da budur. Anlaşmak kadar "anlamak" şıkkını da severim. Ve fakat hiç sevmediğim işlerdendir "ben bunu yazdım, siz şunu anlamışsınız" türünden yaklaşımlar. Herkes hissesine düşeni düştüğü kadarıyla anlayacaktır nitekim. Sözümü söyledim, kenarıma çekildim. İsteyen istediğini alır; hatta "istediği" gibi alır. Çok da umurumda değil.

Uzun zamandır cemaat.com'um müdavimlerindenim. Cemaat sayesinde bazı hoş dostluklar da kurduk, eskiye göndermeler yaparak bazı "eşhas" ile ortak paydalar edindik. Yazdım, okudum, yorumladım. Bir nebzecik de olsa "faide" yansırsa bizim cenahtan mutluktan başka bakiye ummamaktayım. Elbet bu faidenin ne olacağı müphem bırakılmış gibi görünse de aşikardır diye düşünerek izaha mahal görmüyorum.

Cemaat'te yazıları (yorumları) vasıtasıyla tanıştığım Sayın Nadir Marmara pek dişli pek hasimane yorumlar yazmaktadır. Birilerinin sustuğu (eser hakkında değerlendirme yapmadığı veya Nadir Marmara'ya göre "yanlış değerlendirme" yaptığı) noktalarda çıkıp sözünü esirgemeden, inkar edilemez bir bilgi çağlayanı halinde, yazıları ve tabii ki yazarları hırpalıyor; bizde çok da makbul olmayan bir tarzı (vazifeyi) üstlenerek Cemaat'in "muhalefet" kanadını başarıyla temsil ediyor. Yorumlarından, şahsım adına istifade ettiğimi memnuniyetle itiraf ediyorum.

Mutlaka üslup önemlidir ve Yunus'un meşhur "Söz ola..." mısralarında hükmü noktaladığı gibi kişiyi mes'uliyet sınırlarına taşır. Nadir Marmara da üslubun biraz sert kaçtığını Cemaat veya diğer yazarlar adına konuşamayacağıma göre kendi adıma söylemekten beri duramayacağım. Heves yumağı gençleri özellikle rahatsız ettiği kanaatindeyim. Edebi portrelerde sıkça geçen sonranın unutulmaz şair ve yazarları ilk şiirlerini sundukları "üstad"ların yaklaşımlarını pek de teferruatlı anlatırlar, "sen şiiri bırak" veya "bu iş sana göre değil" şeklindeki değerlendirmelerinin ne kadar isabetsiz olduğunu hafif hiciv içerisinde anlatırlar. Lakin Üstadların ortada "eserleri" vardır. Nadir Marmara'nın sertliği kadar yazı (eh yorumla blog'u biz de ayıralım ne olacaksa) girmemiş olması da bu yorumların mecraını değiştiriyor. Özellikle gençler (aslında ben de pek ihtiyar sayılmam, gecelersiz 18,5 ne ki?) beni yorumlayan, hırpalayan, yazdıklarımı paçavraya çeviren ne yazmış bakayım diyor, karşısına çıkan durum biraz kızdırıyor zannımca. Nef'i'yi Nedim yapamazsınız ki güzel kardeşlerim...

Dibace sayıla yazdıklarım ve benle direkt alakalı mevzuuya geçiş yapalım:

Mevlana zamanındaki Konya ile bugünkü Konya'nın fiziksel anlam dışında aynı olduğunu, aradaki farkın "zaman" olduğu yaklaşımı çok güzel doğrusu. Hiç düşünmemiştim. Zamanı çıkartalım, yaşananlar aynı. Adem a.s dan beri aynı da deseniz değişmezdi benim için. Dildeki üslup gibi yaşananlarda da bir üslup vardır. İffetsizliğin aleni yapılıyor olmaması nasıl ki "olmadığı" manasına gelmezse yapılış şekli de varlığını veya olması gerektiğini deklare etmez bize. Yaptığı bir kötülükten dolayı pişman olup dile getirene "Gül Peygamberi"nin yaklaşımı ne kadar güzeldir... Derdim meşruluk değil, riyakarlık ya da münafıklık da değil bu bağlamda. Edebin yerini zalimce edebsizliğin alıyor olması can sıkıntım. Canı benim gibi sıkılan canlarla paylaşmaktır muradım.

"Önemli olan, Sayın Sayha, bunca "münafıklık" arasında Konya ile özdeşleşecek bir gerçeğe imza atmaktır. Ve gördüğüm kadarıyla, siz bu imzanın değil, bu baş döndürücü karanlığın derdine gömülmüşsünüz."

Eyvallah azizim sen öyle diyorsan... Mutlaka arkamızda ayak izi bırakmalıyız, kalıcı eserler vücuda getirmeliyiz. Ben bunun denemelerini yaptım ama sizin bundan haberiniz olmadığı için mazur sayılabilirsiniz. Yine de "acaba, olur ya baltayı taşa vurmayalım!.." nezdinde bana bir sorabilirdiniz. Yine de canınız sağ olsun. Bakın beni nerelere götürüyorsunuz? 1990 Sayha namlı bir dergimiz yayınlanmaktadır Konya semalarında. Hem de öyle kıytırık filan değil. Harbi dergi. Ayda bir yayınlanıyor. 48 sayfa, dolu dolu. Kuzguna yavrusu anka görünürmüş demezsiniz inşallah. Yaklaşık 2 sene süren ve 20 sayı çıkan bu derginin daha 8. sayısında bu fakir, yayın yönetmeni (ne demekse) ünvanıyla bir dosya hazırladı. Biraz büyük kelimeler olacak, affınıza sığınarak, tıpkı Beş Şehir gibi, tıpkı Altıncı Şehir gibi değişen ve değişmeyen yönleriyle Konya'yı "Bu Şehr-i Konya ki..." kapağıyla gündeme taşıdık. Bu o güne kadar dergi sahasında görülen bir hadise değildi. Yani diyeceğim odur ki, "bu baş döndürücü karanlığın derdine gömülmüşsünüz" değil. En azından bir şeyler yaptık ve yapıyoruz efendim.

Şehir, yaşadığımız mekan olması hasebiyle mes'elemiz. Nostaljik yaklaşımlar kadar ilmi yaklaşımlar da çalışma sahamız. Aman bu cümleden "akademik çalışma" filan çıkartmayınız; biz kendi halinde, kendince meydandayız. Site yöneticileri reklam addetmezse (ki burada yayınlamak içeriğin şişmesine sebep olabilir) şu linklere de bakmanızı önerebilirim:

Kayseri Hakkında Yazılan Eserler http://www.sayhadergi.com/?mod=content&act=topicshow&id=401

Kayseri Ağzı
http://www.sayhadergi.com/?mod=content&act=topicshow&id=199

Evliya Çelebi'den Kayseri
http://www.sayhadergi.com/?mod=content&act=topicshow&id=191

Ağam İstanbul'u Mesken mi Tuttun?
http://www.sayhadergi.com/?mod=content&act=topicshow&id=160

Listeyi çoğaltmanın anlamı yok. Siz en iyisi teveccüh gösterirseniz buraya bakın.

Kayseri Yazıları
http://www.sayhadergi.com/?mod=content&act=grupindex&f=4

"8 yıldan beri Konya yayınlarını takip etmekteyim. Kayda değer hiçbir şey görmedim." Demek ben Konya'dan yükümü topladıktan epey sonra teşrif etmişsiniz. Artık biz sizi kayseri'ye, Kayseri yayınlarına da bekleyelim. Bu arada sanal alemdeki yazılar tarafınızdan "nazar-ı dikkate" alınıyor mu? Alınmıyorsa tez zamanda bir matbaa ile anlaşma yapmak zarureti hasıl olacak. Gerçi Kayseri Büyükşehir belediyesi Kayseri kitaplarını renklendiriyor ama biz de imza atalım bir iki esere. Neden olmasın?

"Ağzını açmış küfür kusan şehrin ağzının içine bakıyor." Kinayeye güzel bir örnek olabilirdi. Alınmadan "yaşadığım şehrin ta içindeyim ve üzerime düşeni yapmaya çalışıyorum" deyip geçelim efendim.

Konyalı değilim ama Konya kadar bilir, severim Konya'yı. Bizde de Raşit Efendi kütüphanesi vardır. Mevlana Kitaplığı kadar olmasa da Kayseri'deki Raşit Efendi Kütüphanesi'nde 2 bini el yazması 9 bin 96 tarihi kitap kayda değer sanırım. Ne yapayım? Hemen bir eser seçip Türkiye Türkçesine mi çevireyim? Hatta bir üniversiteye intisab edeyim. Biraz çanta filan taşırım bölüm başkanı hocalarımın. Yüksek Lisans tezi olur mu bu transkirip işi? Doktoraya da "münafık şehirler" gibi cafcaflı bir başlık bulurum nasıl olsa!.. Yok ben en iyisi dağlara taşlara filan çıkayım, kütüphanelerdeki eserler bilinen türden. Adı bilinen ama ortada olmayan bir iki eser bulayım onları sunarım ilim dünyasına.

"O zaman buyurun, taşın altına elinizi koyun. Konuşmanın cazibesi hepimizi etkiliyor, biliyorum. Çünkü demokratik bir ortamda en ucuz şey konuşmaktır. Bende konuşuyorum, gördüğünüz gibi. Ama, sakın düşünmeyin sorumluluğu sizin üzerinize attığımı. Ben, haddimi bilen biriyim... "

Daha farklı bir öneri sunayım size. Cemaat sayfalarında bir ŞEHRENGİZ bölümü oluşturalım. Hem bu dünyada bir ilk olur. Denemesi bedava canım. Taşın altına elimizi burada da beraber koyalım. Kayseri'yi ben üstlenirim. Konya'yı siz. Diğer arkadaşlar da boş duracak değil ya. Var mısınız, nasıl yapacağımızı bütün cemaat.com üyeleri birlikte kararlaştırırız. Şairin dediği gibi: "Bismillah der başlarım bu şiire / Bu şiir götürür beni götüreceği yer..." Biz bismillah diyelim, Allah kerim... Ben Erciyes'in doğusundaki adam derim ki hem konuşalım hem icraat eyleyelim...

Saygılarımı sunarım. Vesselam.

Kimileri hazımsızlıktan yekdiğerini imhaya yeltenmiş!

Başım açık,saçlarımı ortadan ikiye ayırdım.Kimin ülkesinden geçsem,Şakaklarımda dövmeler beni ele verecek.
Cesur ve onurlu diyecekler,Halbuki suskun ve kederliyim ...İsmet Özel

Sayha'nın yazılarını her zaman ilgi ve beğeniyle okumuşumdur.Tıpkı bu blogunda olduğu gibi.Yazlılan yorumlarla konu dağılsa da Konya'daki havayı teneffüs etmiş biri olarak yorum yazmaya niyetlendim.Sevgili Sayha kardeşim yazdıklarından anlıyorum ki sen de benim gibi Konya'da yaşamış , iyisiyle kötüsüyle birçok şeye şahit olmuşsun.Sevinmişsin,öfkelenmişsin ve tecrübelerini kaleme alıp bizimle paylaş
mışsın.Sitem etmekte haklı olduğun yönler var.Her şehir gibi Konya'da değişiyor.Her şehir gibi Konya'da bozuluyor.Ama pür ü pak olan şehir var mı?
İtiraf etmeliyim Ege'de bohemce bir yaşam sürüyordum ve Konya'ya geldikten sonra başta Mevlana C. Rumi olmak üzere çok güzel insanlarla tanıştım.Hayat felsefem değişti ve şimdi eskiye nazaran çok daha mukavim çok daha huzurlu ve mutluyum.Hayatımı dolduracak büyüklükte amaçlarım evreni kuşatacak kadar engin bir aşk sağanağının altındayım.Müslümanların çoğunlukta olduğu bir ülkede yaşadığımı Konya'ya geldikten sonra anladım.Ramazan ayındaki koşuşturmacadan,iftar çadırlarından,Büyükşehir Belediyesinin düzenlediği Şehir Konferanslarından,halkın hocam(üniversitede öğrenciyken) diye hitap edişinden,komşuların bir tas çorbanın yanında bir kap daha yemek ikram edişinden,bakkalda param çıkışmayınca ''sonra verirsiniz'' deyişlerinden,(senetsiz sepetsiz) al istediğin kitabı götür diyen kitapçımdan,dini avamın sığanağı gören akadamisyenlere karşı , Kur'an ve sünnetten alıntılar yaparak ders anlatan hocalarımdan,tanımadığı halde selam veren insanlarından,sabahlar kadar gezdiğim gecelerde tek bir berduşun tasallutuyla karşılaşmamamdan,asırlardır ayakta duran camileleri, hınca hınç dolu olan cemaatiyle ve dahası hala Osmanlı'nın izlerini gördüğüm bu şehirle sevdim ve değiştim...Ben bu şehri seviyorum.....

''yapmacıklarla değil gerçeklerle olmalı her şey''