"Siyah boya bitmiş" diye söylendi.
Hemen hazırlığını yapıp boyacı sandığını sırtına vurdu.
Kır bağlarından köy garajına doğru uzayıp giden toprak yol, duvar diplerine oturmuş çocuklar, kadınlar...
Sıcak mı sıcak bir gün.
Sırtında gittikçe ağırlaşıyor boyacı sandığı.
Çocuk, bir omzundan diğer omzuna aldı sandığı.
Kazanacağı parayı hayal ediyor..
Anasının verdiği parayı kolayca harcayabiliyor fakat kendi kazandığını öyle kolay kolay harcayamıyor.
Alın teriyle kazandığını pek harcamak istemiyor.
Alın teriyle kazanılan para daha bir anlamlı ve kıymetli oluyor.

Boya malzemeleri satan dükkanın önünde durdu.
Vitrine bir göz attı ve hemen içeriye girdi.
"Amca, siyah renk boya alacağım" dedi.
Gözlüklü, ak sakallı, nuranî yüzlü bir ihtiyar oturduğu yerden kalktı.
Raftaki siyah boyayı aldı.
Tozunu silip: "Al bakalım" dedi.
Boya parasını uzattı, bir eliyle de boyayı aldı.
Dükkandan çıkarken ihtiyar adam arkasından seslendi: "İşin rastgelsin evladım"
"Sağ ol amca, sağ ol..."

Köy garajına doğru yürüyordu.
Yanından akıp giden taksilere, otobüslere, kamyonlara bakıyordu.
Gözleri ışıl ışıldı çocuğun.
On iki yaşında, şişmanca, esmer bir çocuk.
Yeni yeni tanıyordu hayatı.

Köy garajına vardığında epeyce yorulmuştu.
Boyacı sandığını yere koyup etrafına bakındı.
Otobüsler sıralanmış dizi dizi...Yorgun insanlar,limonatacı ve köfteci arabaları, diğer boyacı çocuklar...
Ayakkabı fırçasını çıkarıp sandığın üst kısmına vurmaya başladı.
Tık tık...Tıkıdık tık...Tak tak...Takadak tak...Takadak tıkıdık... Tıkıdık takadak... Takadak tıkıdık... Tıkıdık takadak...
Bir süre sonra sesler kesildi.

"Şimdi çalışmanın zamanıdır" deyip ayağa kalktı.
Çay ocağına doğru seğirtti.
Çaycı Nail çocuğu görünce: "Nerde kaldın koçum?" dedi.
Sustu, bir şey demedi.
Sandığından terliğini çıkardı ve masaları bir bir dolaşmaya başladı.
"Boyayalım ağabey...Haydi şen boyacı...Parlamazsa para yok."
Kapı tarafında oturan adam seslendi: "Oğlum gel buraya"
Sese doğru koşarak gitti.
"Al bakalım, şu kunduraları bir güzel boya."
Çocuk pek sevinmişti.
Sandığından siyah boyayı çıkardı.
Fırçasını, cilasını, kadifesini sandığın üzerine bıraktı.
Bir elini ayakkabının içine sokup diğer eliyle ayakkabıyı fırçaladı.
Temizleme işi bittikten sonra siyah boyadan süngerin ucuyla birazcık alıp ayakkabının üzerine yaydı.
Şimdi süngeri boyaya banıp banıp ayakkabının üzerinde gezdiriyordu.
Boyayı iyice yedirdikten sonra kurumaya bıraktı ayakkabıyı.
Sonra tekrar fırçalayıp cila atmaya başladı.
Alnında biriken terleri elinin tersiyle sildi.
Biraz nefeslendi ve etrafına bakındı.
Tekrar işine dönüp ayakkabıları fırçaladı.
Özenle kadife çekti.
Kadife çekti mi ayakkabı parıl parıl parlardı.
Güneşe tuttu ayakkabıyı ve gözüne yaklaştırdı.
İşte en sonunda istediği gibi olmuştu.
"Ayna gibi parlıyor" dedi.
Oturduğu yerden kalkıp eline ayakkabıyı özenle aldı.
Adamın yanına koşarak gitti.
"Boyadım amca, buyrun" dedi.
Adam, cebinden çıkardığı parayı uzattı.
Çocuk, paranın üstünü vermek istedi.
Adam, yumuşak bir sesle : "Kalsın" dedi.
Çaycı Nail, elindeki tepsiyi masanın üzerine bıraktı.
"Söylemeyi unuttum koçum, arkadaşın da seni arıyordu" dedi.

Otobüslerin durduğu yere hızlı adımlarla yürüyordu.
Arkadaşını uzaktan gördü.
Arkadaşı sırtını duvara dayamış öylece oturuyordu.
Yanına iyice yaklaşınca seslendi: "Beni aramışsın..."
Arkadaşı:" Bugün hiç iş yok.Var mısın çarşıya çıkalım" dedi.
"Tamam"dedi çocuk.
Elini arkadaşının eline uzattı.
Arkadaşını oturduğu yerden bir hamlede kendine doğru çekti.
İkisinin de yüzü gülüyordu.

İlk defa ayakkabı boyamak için köy garajının dışına çıkıyorlardı.
Bir yandan şakalaşıyorlar, bir yandan da : "Boyayalım ağabey...Parlamazsa para yok.Boyayalım..." diye sesleniyorlardı.
Yürü yürü yollar bitmez.
Şimdi kurşun ağırlığında sandıklar .
Omuzlarında inceden bir sızı...
Öğle vakti olmuştu.
Hâlâ bir çift ayakkabı boyayamışlardı.
İyice yorulmuşlardı.
"Allah Allah... Bugün hiç iş yok.Boşuna dolaşıp duruyoruz." dedi çocuk.
Arkadaşı sırtındaki sandığı diğer omzuna alıp karşılık verdi:"Biraz daha dolaşalım hele"
Caddeden ara sokağa saptılar.
Daracık bir yol, uzayıp giden avlu duvarları, avlu duvarlarından sokağa sarkan iğde ve söğüt dalları, boyası dökülmüş tahta kapılar...Evlerden çocuk ve kadın sesleri duyuluyor.
Yürüdüler, yürüdüler ara sokaktaki caminin yanına kadar geldiler.

Cami avlusuna girdiler.
Şadırvandan akan suyla yüzlerini bir güzel yıkadılar.
Sonra karşı karşıya oturup birbirlerine bakmaya başladılar.
"Oh be dünya varmış" dedi arkadaşı.
Oturdukları yerden hiç kalkmak istemiyorlardı.
Camiden çıkan kişiler, şaşkın gözlerle onlara bakıyorlardı.
İhtiyarlardan biri çocukların yanına geldi.
"Boyacılığı burada mı yapıyorsunuz ?"
"Yorulmuştuk amca, dinlenmek için uğradık" dedi çocuk.
İhtiyarlar, namazdan sonra cami avlusunda toplanıp sohbet ediyorlardı.
"Boyayalım ... Boyayalım... Parlamazsa para yok."
Söğüt ağacının çevresinde oturanlardan biri seslendi: "Alın, şu ayakkabıyı boyayın bakalım.Güzel boyayın ama..."
Yanlarında duran ihtiyar: "Evladım, sen de benim ayakkabıyı boyayıver." dedi.
Çocukların gözleri o anda ışıdı.
Adeta bütün yorgunlukları gitmişti.
İçi içine sığmıyordu çocukların.
Kıpır kıpırdı ikisinin de yüreği.
Ağaçların hışırtısı, bozuk musluktan akan suyun sesi...Serin mi serin cami avlusu.
Çocuklar, ayakkabıları boyuyor; ihtiyarlar da tatlı tatlı konuşuyorlardı.
"Geçer efendim geçer...Ne günler geçiyor.Zorluklar olur ama her zorluğun ardınca bir kolaylık vardır. Gelimli gidimli dünya...Ne ekersek onu biçeceğiz Abdullah kardeşim.Hazreti Eyüp sabretti, kurtuluşa erdi.Allah bizlere de sabır versin."
Orada bulunanlar "Amin" dediler.
Sohbeti dikkatle dinliyorlardı.
Arkadaşı: "Buraya geldiğimiz iyi oldu " dedi.
Ayakkabı boyama işi bir süre sonra bitti.
İhtiyarlar ceplerindeki bozuk paraları bir araya getirip çocuklara verdiler.
"Allah bereket versin" dedi çocuklar.
Dışarıda korna sesleri, kırık dökük şarkılar...Vakit iyice ilerlemişti.

Boyacı sandıklarını sırtlarına vurup sokağa çıktılar.
Ağır ağır yürüyorlardı.
Evin yolu görünmüştü.
Kazandıkları parayı hesap ettiler.
"Dünkü kazandığımızdan az ama olsun" dedi çocuk.
"Haydi, bakkala gidelim" dedi arkadaşı.
Hızlı adamlarla köprüden inip toprak yola geçtiler.
Bir süre yürüdükten sonra bakkala vardılar.

"Amca iki ekmek, iki bardak da çekirdek..."
İki bardak çekirdek, çocuğun cebini dolduruvermişti.
Ekmekleri sıkıca kavradı.
"Gofret, sakız, bir kilo da toz şeker alacağım" dedi arkadaşı.
Daha alacakları vardı ama paraları yetmiyordu.
Elini saçına götürdü çocuk.
Raflara bir göz attı arkadaşı.
Bir süre öylece kaldılar fakat başka bir şey alamadılar.
Bakkaldan çıkıp tekrar yola koyuldular.

Güneş dağların ardına doğru çekiliyordu.
Şen boyacılar artık şehirden iyice uzaklaşmışlardı.
Şen boyacılar bugün de şendi.
İyi anlaşıyorlardı.
Kardeş gibiydi ikisi.
İçtikleri su ayrı gitmiyordu.

Hafiften bir kızıllık oluşmuştu sıra dağlar boyunca.
Şehir bir günün sonunda içine kapanıyordu.

Murat Soyak