Cemil Meriç jurnal'de şöyle der; "gözyaşlarından inci yapmak, şairin kaderi bu." İsmet Özel'in kaderi de gözyaşlarından inci yapmak. Waldo'da (nefis muhasebesi yaptığı kitap) "şairliğini maliyet meselesi" olduğunu vurguluyordu. Resim yapması için boya, müzisyen olması için enstrümanlar gerekli, o ise en az maliyetlisini seçerek şiir yazmıştır. Metin Önal Mengüşoğlu'nun Mahrum olarak anlattığı noktasına ise katılmayacağım. Ben, İsmet Özel'in her zaman Müslüman dünya görüşüne sahip olduğunu düşünüyorum. 10 yıl sosyalistlerin arasında kaldı, onların yollarında yürüdü mü, tıpkı Müslüman olduktan sonra yaptığı gibi. Yenilgi psikolojisi ile hareket etmeden, eziklik duymadan hareket etmiştir. Bu konunun bu blog altında tartışılması da gereksizdir bence. Zira cemaat.com kurulduğundan beri (Mayıs 2003) 4 defa İsmet Özel ile ilgili blog yazılmış ve konuşulmuştur. Bunların ilki benim 2003 yaz aylarında İsmet Özel'in veda yazısı ve Ahmet Tulgar söyleşisi ile ilgili idi. Hemen ardından "otantik" de bu konuda bir şeyler yazmıştı. Ardından geçtiğimiz aylarda, İsmet Özel'in "Allah Türkleri üstün bir ırk olarak yarattı" sözlerine binaen ilk olarak Ömer Irmak, ardından Selim Şevkioğlu yazdılar sitede. Bu dört blogda da farklı minvallerden bakanları gördüm. Zira olması gereken buydu. Herkes aynı düşünecek diye bir şey yoktu elbette. Anlamadığım bazı düşünceler de oldu. İsmet Özel'i bundan bir yıl öncesine kadar neden eleştiriyorlardı, sizi anlamıyoruz diye. Yazdığı yazılarda bulanık bir ifade kullandığını söyleyenler, İsmet Özel'in en son "Türklük" ile ilgili çıkışını nasıl böyle hemen anladılar! Bunu gördüğümde bu coğrafyanın masumane tavrını çok daha iyi anlamış oldum! Bu bakımdan "kalem" adlı arkadaşın söylediği eleştiri noktasına katılıyorum. Ama önce kendi eleştirimizi yapmalıyız. Yusuf Kaplan, yaklaşık iki yıl önce medeniyet tasavvurlarına bağladığı sırada bir yazı yazmıştı köşesinde; Türkiye'de İslami bir dil ve söylemin gelişmesinde Necip Fazıl'la başlayan, Sezai Karakoç, Nurettin Topçu, Cemil Meriç ile devam eden, Nuri Pakdil, Rasim Özdenören ve Ali Bulaç'la gelişmesi gereken bu dil ve söylemin tıkandığını söyleyerek, diyalojik, analojik ve eleştirel bir dille tartışabilme ferasetini gösteremediğimizden yakınmaktaydı. Ancak İsmet Özel'i veya bir başkasını eleştirmeye başlayacaksak önce kendimizden başlamalıyız. A isimli şahsın düşüncelerine karşı gestusumuzu (davranışı bölen eylemimizi) nasıl oluşturabiliriz? Önemli olan budur.

Halid Aslan kardeşimizin söylediklerine de katılıyorum. Nasreddin Hoca misali sen de haklısın. Bir şiir yazmaya çalıştım, İsmet Özel'e uzandık. Eyvallah. Yakında bir şiir daha yazarım bu defa da Turgut Uyar derler, bir daha yazarım Ece Ayhan derler, bir daha yazarım Edip Cansever derler... Bu ülkenin yüzde doksanı şiir yazıyor zaten. Açıkçası bu blogda İsmet Özel tartışılmasını ben de istemiyorum ama konu kayıyor işte. Bütün suç vebal F.Bilge'un:) Ateşi çaldım kendi türkümü söylüyorum.

Netköylü'ye gelince... Ben şair değilim, evet. Dünyayı farklı hissedermiş şairler, benim dünyam farklı değil. Gölgede kalmak konusunda hak veriyorum, gölgede değilim zaten, şiir pek yazmıyorum. Benzetilme noktamı da anlamadım doğrusu, İsmet Özel'in hangi şiirine benziyor? Onun iki kitabından esinlendiğim bir alegori var sadece, Henry-Waldo. düşünce konusunda da İsmet Özel ile epey farklılıklarımız var.

Epik, neo-epik tartışmaları bitmez. Günümüzde akım şairleri pek kalmadı. Şairlerin büyük bir kısmı özellikle 70-80 jenerasyonu kuşak şairi. Belirli bir derginin etrafında kümelenmiş şairler var. İkinci Yeni'den sonra Türk şiiri kangren olmuştur diyebilirim. Yeni bir ses gerekiyordu. Bu yüzden neo-epik'i önemsiyorum. Rüştünü ispatlamıştır veya ispatlamamıştır bu da tartışma konusu. Temelleri Şehrengiz yada Atlılar (eski nesil) ile atıldı. 97'lere kadar ancak gider. 8-10 yıllık bir geçmişten bahsedebiliriz. Yani yeni bir şiir. Atlılar'ın dağılmasından sonra beklenen atılımı bir türlü yapamamıştır. "Dünyaya Saldıran Şair" başlıklı epistemik esprili kitap başlığıyla Şair Hakan Arslanbenzer eleştiri açısından oldukça başarılı bir dosya oluşturmuştur. "Reisin Kara Merhemi" ve "Namus"u da buna ilave etmeliyim. Atlılar dergisinin 2004 yılı itibariyle tekrar yayınlanmaya başlaması üzerine yine bu sitede Atlılar Re-loaded: Neo-Atlılar adında bir yazı yazmıştım. Neo-epik şiirin bazı ayrıntıları hariç devamlı bir okuyucusu olacağım. Bunda Turgut Uyar'ın etkisi de büyük. Arslanbenzer'in Süleyman Değirmi ...... ile Nuriye Hatipoğlu Monologlarını istisna tutmak isterim. Bu iki şiir yazılmamış olsaydı daha iyi olurdu. Eren Safi'nin de yine Atlılar'da çıkan şiirlerini performans olarak iyi bulmuyorum. Dergide ondan daha iyi şiirler de çıkabilir. Arslnabenzer'i de kısa şiir de oldukça başarılı. Güçlü bir söylemi var. Atlılar'ın son sayısında yanlış hatırlamıyorsam "Kabul" adlı şiiri ve Dergah'ta çıkan bütün şiirleri. Bence neo-epik şiiri asıl güçlü kılan bunlar. Kısa şiirlerde ki güçlü söylem.

Dipnot: Konu İsmet Özel üzerinden devam edecekse bir blog oluşturalım onun üzerinden devam edelim. Kırk yılın başı bir şiir yazdım saptırmayalım konuyu lütfen:)