Bayım,

İnsanlar karşısındaki Zerdüştvari kaçkınlığınızı, aradığınız mağaranın duvarında ‘Allah-Muhammed’ ya da ‘Atam İzindeyiz’ yazıp yazmamasından bağımsızca ululuyorken ben, beni hala kafası skolastik, ağzı lastik, namazı jimnastik, ideali fantastik, elinde günah kamçısı cehenneme adam toplayan co-zebani tiplemelerden addetmeniz kalbimi sızlatıyor. Alemi gün be gün didikleyip ‘İşte din bu’ deme fırsatını heyecanla kollayan post-modern ( ya da post-mortem, ne değişir ki, Tanrısızlık hayatsızlık değil midir?) şaşkınlık ne sıkılanası haldir halbuki. Biliyor musunuz, insan ne kadar entelektüel de olsa, beyin ve ruh kıvrımlarını evrimleştire evrimleştire gevşetse de, eğitse de tahammülsüzlüklerini, içinde kısık da olsa bir ses bilinç altını terennüm ettirir. Aslan şeklindeki kırmızı gözlü zili çalıp, ankara havasıyla karşılandığınız bir kaos değildir bu. Bu bir kaçıştır.

İnsanlardan kaçmayan Tanrı'yı bulabilir mi?. Bulduğunu iddia eden kişiyle Kur’an'ı duvar-mezar-nazar triosunda süründüren arasında fark yok gibi. Din insanlara Allah'ı öğretmek için gelir, oysa ki insanlar Yaradana dini öğretme çabasıyla rekreatif adımlar atarlar. Dünyayı çatlatırcasına yankılanan Tanrısal tınıyı kalplerinde ve kalıplarında hissetmeyip yaşadığı dini Rabbe kakalamaya çalışırcasına alçalanların varlığıdır seni huzursuz eden. İslam’ı İlahı aşkın ta kendisi olduğundan cahil olanların yeşil, arkadaki olası kafirin gözüne sokarcasına arabanın gerisine yapıştırdıkları ‘huzur İslam’da’ yazısındaki dilemmadır bu huzursuzluk. Yaratılan dindir yaratıkların elinde, biçare yaratıkları korkutan.

Rabbin rahmeti gazabını geçmişken, hacdan bidonladıkları zemzemlerle cehennem ateşini söndüremeyenlerin suladıkları topraklardır siz ve tanrısallık arasındaki tarafsız bölge. Israrla düz konuşmuyorum, çünkü kelimeleri tersinden kullanıcak kadar erdemsizim(!) ben de.

İnsan neden kuramaz O’nun aşkınlığı ve içkinliği arasındaki ahengi? Çok mu yetimizdir O'ndan? Ya da bir mevrus günah mı bizi karanlık çile hanemiz olan bedenlerimize hapseden? Her birimizin bir Peygambere olan kıskançlığı, ‘niye ben değil de O’su mudur hindistan cevizi gibi tatlılığımızı öyle katmerli saklamamız gerisindeki dürtü? Tanrının kulunu kıskanmasıyken onu başkasına tapmaktan men etmesinin nedeni, uyanmak bize aşkını ilan etmesini mi beklemeli?

Öyle ya, bir rüya-fal İslam’ıdır yaşanıp duran. İnsanlar gıybet eden dillerinin buzluğa yapışmasından çok, ak sakallı pir-i faniyi düşlerinde görünce silkinip kendilerine gelirler. Sabah uyandıklarında Tanrıya yöneliş konusunda içlerinde kopan o zapt edilemez fırtına sönücüdür çoğu zaman ne var ki. Bilinçsizliğin genel bilinç halinde doğumdan ölüme kadar empoze edildiği toplumların zavallı fertleriyken biz, kendi bilincimizce - ve O’nun bilincine - uzanmadaki ölümsüz hazzı duymamız ne kadar zor. Hela deliğine atmamız yetmiyormuş gibi kendimizi, kendi sifonumuzu kendimiz çekmenin telaşındayız. Zira din namusumuzdur, şerefimizdir. Dükkanımızın bekçisidir Tanrı, içinde yüzdüğümüz aşkın Bir olmaktan ziyade. Düşmanlarımıza karşı saf tutar ya bizle, kapatmışızdır cenneti o geceliğine, patrona bilmem neyi rüşvet vererek. Yöneliş için ümitsizliği bekleriz. Halbuki ümitteyken de O’nunla olmayışımızdır ümitsizliğin bânisi. Mafyamızdır Tanrı senetlerimizi tahsil eden. Tanrımız helvadan yaptığımız put gibidir, acıkınca yediğimiz. Oysa O, ıssız adada yanımızdaki üçün biri, trenlerdeki sümüklü imdat kolu, vapurlardaki tozlu can simidi olmaktan çok öte. Varolana karşı duruşumun referansıysa O, yönelişimse...yetmez mi? İşte din bu değil mi?

İşte böyle, ayakları hala yerde olanların dinleriyle gökselliği bir tutarken belki de din hakkında bu tür hayret verici dinsel düşünüşlere gark oluyorsunuz. Bırakalım bunları. İşte bak, aynı havuzda yıkanıyoruz. Kirletmiyoruz, kirlenmiyoruz. İyi ki liberal değilsiniz. Hoşgörü ilkel dürtü. Savunmasızlık. Halbuki en evrenseli bulmuşken biz, hatta tek evrenseli, iman etmeye doya doya devam edecegim..

Saygılar...