Çaya dair güzel bir yazıydı.

Çay, yakınlık kurmanın bir vesilesidir.Çay, insan sıcaklığını duyurur.Hani meşhur bir beyit vardır:

"Gönül ne çay ister ne çayhane
Gönül muhabbet ister; çay bahane"

Bir sohbetin tamamlayıcısı gibidir.Aranır hep."Çayın yoksulu olmaz".Evet, bir demlik her zaman hazırdır.Hele şu güzelim kış günlerinde içimizi ısıtan...

Yalan dünyada bir çayımız var !

Selam ve dua ile...

Çay faslı güzel olmuş doğrusu...Fakat kahveden içeri hiç girmemiş birisinin anlaması zor. Bilmem nasıl karşılanır,bir gün içeri selam verip girsem ve oğlum bir çay getir desem.Cığara bilmem, tavla bilmem.
Bunun tadını anlamam zor belki fakat ceviz ağacının altında yakılmış küçük bir ateşin üstünde kara bir çaydanlık deneyimim vardır. Eşsizdir.
Bir de "sallama" çayı hiç sallamamak gerekir. Çünkü çay bu olmamalıdır. Bir şeyin aniden olgunlaşması hayra alamet değildir.
Kar altında karanlık bir kahve ihtimalim hiç yoktur.Çünkü durmadan üşüyen bir korkağım.Gece yarısı ve ben...Ben almayım sizlere afiyet olsun.

Saban abim tesekkür ederim bu güzel ve tatli yazi icin.
Su an ev tasinmaktayim ve yorgun bir halde eve gelip bi cay yapayim dedim. Doldurdum bardagima cayi ve cayima bali. Artik balli iciyorum. Üc sey mideyi batirdi bizim. Cigara, kahve ve cay. Bari cay'da biraz sifaa olsun dedik, balli ettik.
Ve oturdum Pc basina ne okuyayim, cay yazisi. Bu cayin tadi simdi cok daha derin manalara ulasti bende. Varmistir kesin de daha önce, anca kesfettik diyelim=).

Cay benim icin öncelikle kafayi dinlendirmektir. Ardindan dinlemek ve DINlendirmek icin de güzel bir vesiledir. Yani caysiz muhabbetim olmaz. Veyahut alternatifi kahve olmali, ki bu daha cok cay zevkinden anlamiyan alamanlilarin mekanlarindadir.

Cay , sabir demektir. Cayi bir yudumladikmi sabrim her nedense kirilmiyor. Basa binbirtürlü bela musallat da olsa, cay icerken es geciyorum.
Uygurlularin cay demlemesi ise tam bir sabir mucahedesi veyahut keyfidir. Bir saat beklerler yesil cayin demlenmesi icin. Sanirim orda mutlu olurdum.
Japonlar ise , azicik asiri gözüksede, cay zeremonilerini görünce sevesim geliyor bu milleti.
Zaman ayni zaman ve hizlanmamis olsada, hizlandigina kapilan insanlarin hizli yasantisi karsisinda bu sabir zeremonileri ve bizde ki gibi zamanin hakkini vermek umut vericidir.
Bir abi anlatir, tanidigi bir alman türkiyeyi cok sever, nedenine gelince söyle der:"Hersey yavas yavas"=)

Bir ay önce bende Bosna'ya gidip geldim hamdolsun. Hirvatlar kahvemize "kava" ve hatta cayimiza "cay" derler. Türkce font kullanmadigimdan, cay kelimesinin "c"'sine siz bir tersinden cati koyun. Fakat onlarda ben cappucino ictim. Kava ve cay Bosna'ya kalmaliydi. Sabrettim=)

Ben karadenizliyim (karabük). Ve benim cay demleyisim meshurdur. Kendim acik icerim (mide sagolsun) fakat deminin de hakkini veririm yani=).

Bu kadar tatli yazi yazdigimi bilmiyorum (tadini yaziya dökememis olsamda). Her cümlenin ardindan bi yudum balli cay, elhamdulillah.

Selam ile...

çay içmek bir ayrıcalıktır zannımca. aşıkın maşukla vuslatıdır o. bütün hücrelerinizin çay diye inlediği bir anda, buharı nazlı nazlı süzülen bir çayla yaşanılan vuslat anını hangi kelime anlatmayı başarabilirki... yorgunsanız o anda eğer; yorgunluğunuzun yudumladığınız çayla birlikte akıp gittiğini hissedersiniz. dertliyseniz o anda şeker yerine derdinizin eridiğini hayal edersiniz.
aldığınız her bir yudum ayrı bir muhabbet vesilesidir. muhabbet dolu gecelerin, dost sohbetlerinin olmazsa olmaz şahididir çay. ehli, çayı aşk niyetine yudumlar. aşkın çay olup yudumlandığı demleri yaşayanlar ne güzel söylemiş:
"Bir Hay'ımız, bir çayımız var".

Hay'sız ve çaysız kalmamanız duasıyla...

Cemaat ile kılınan namaz ile teheccüt gibi desek şuna teşbihte hata etmiş olmayız umarım. Cemaatin sosyal genişliğe yayılan bedenine nazar ederken, teheccütün içsel derinliğe uzanan/dalan kollarının arasında bulduk kendimizi. Evvela çayın etrafında toplananlar gibi birleşip dağıldık.. sonra kendi memelerimizden sıkılıp sağıldık. Hususi olandan özele. Yalnız içilen çay dokunaklıdır! Ne bize dokunmayan yılan bin yaşasın ne de bizi bizden ırak kılan yalnızlığımız.
Eyvallah Şaban Abak. Felsefik ve edebi örgüsü, içsel yani kısaca irfanî kurgusuyla ağyarını mani efradını cami bir çay yazısı olmuş. İçtiğimiz çaydır zannederken, midemizin içinde sindirilirken bulduk kendimizi. Eflatun’un şairler hakkında söylediği o meşhur sözü andım yine. Selam olsun tüm hepsine..

Gâh Çamlıca tepesinden şehr-i İstanbul’u seyrederken, gâh Akyokuştan diyar-ı Mevlana’nın sema edişini hissederken ; gâh kordonboyunda Ege denizine düşen yakamozlara dalıp giderken gâh çayımızdaki köpüğü Marmara denizinin köpüğüne katarken gâh Tatvan’dan Van Gölüne bakıp içlenirken yudumladık o çayı…Lakin şunu çok iyi anladık ki yalnız içilen çay da dokunaklıydı yalnız yenen yemek de…

Ben bir sülüğüm beyin zarında
Çok yaklaşma yakarım seni de anında...

yalnız içilen çay kadar yalnız yenilen yemekler, yalnız yapılan yolculuklar, üniversitede iken yalnız girilen dersler de çok dokunaklı gelirdi bana bir zamanlar. artık alıştım yalnızlığa.
"yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz" diyor özdemir asaf. ben de kanıksadım artık yalnızlığı. hiçbir yalnız yapılan eylem bundan böyle bana dokunamaz.