Sesler adedince...

Harfler ne kadarsa...

Kelimeler ağırlığınca...

Cümleler miktarınca...

Şükürler olsun Mevlâ'ya...

İsimleri var, güzel...

Sıfatları var, güzel...

Kulları var, güzel...

Yolları var, güzel...

Halleri var, güzel...

Hâlimizi hâl, kâlimizi kâl eyle
Yâ Râb, ârif eyle, kul eyle, lâl eyle...

Amin...

Vel-Hamdü Lillahi Rabbi-l Âlemîn...

... Mutluluk anlamaktır ...

Dua; hava kadar su kadar can kadar ihtiyaç ve dua; su kadar tuz kadar hurma kadar vakitli...

Dua; şükür ve tövbenin inceliklerine varma adına bu tür iç döküşler, arz-ı hal etmeler, yanmalar yakılmalar, hiçliğini sunma ve sunsuzu ummalar insanın içindeki bazı paslanmış yerleri ışıldatıyor, hareket ettiriyor..!
Dua etmenin o güvenli, serin, içli, özgür zemininden kopmadan düşünmek, etmek-eylemek, düşündürmek tesirli ve duru-tertemiz oluyor.
Bazen dua etmek yerine hala ses çıkarmaya çirkin sesler çıkarmaya devam ettikçe çirkinleşiyor, güvercinlerin yollarını kaparken kargalara fazlasıyla zemin oluyoruz. Sesimizi soluğumuzu güzelleştirmek için dua etmeli, duru yalın bir duruşa sahip olduğumuzu ortaya koymalıyız.
Siyasi laflar etmenin belirsiz, menfaate çıkarlara ilişin konuşmaya yakın olan o iç gıcıklayıcı alanından koparak -en azından bazen- dua etmenin netliği, beyazlığı, kopkoyu beyazlığı ile hemhal olmalıyız. Fiili ve kavli duayı tüm sesimiz soluğumuz ile yapmalı böylece meydan okumalıyız. Daha kendi nefsine meydan okuyamamış sözlerimiz aslında o kadar cılız ki...
Yüzlerimizden nurun kopup gittiğini görmek üzmeli bizi... Bazen -en azından bazen- belgelerden, bulgulardan, insan işi, insandan insana olan işlerden uğraşlardan kaçarak Güzel olana, En Güzel olana yönelsek.. keşke hep birlikte bunu daha çok yapsak...

Bunları yazarken aklıma Mevlana İdris'in 'Masal' isimli şiiri geldi. Düşüncelerimin, hislerimin geri kalanını o şiirden bir parça ifade eder diye onu yazayım yalnız:

"Çocuktum her şeyi anladığımı sanıyordum
Sonra büyüdüm, bombaların ve bankaların
Dağlardan ve ırmaklardan daha fazla olduğunu gördüm

Bahçıvanlar generallerden
Menekşeler mermilerden azdı

Yenilmişti dünya
Yenilmişti dünya

Duanın özgürleştiren rüzgarı
Çekilmişti yüzlerden
İnsanlar dua değil
Yönetmelik okuyordu"

Dünya telaşı içinde kupkuru yollara dalıp vakit öldürüyoruz. Yüreğimiz toz duman içinde kalıyor. Ve günaha isyan ettiren duygular bir bir gözden kaybolmaya başlıyor. Öyle zamanlarda içimi alabildiğine sıkıntı basıyor. Çare; yüce kitabımızın nurlu satırlarına sığınmak, en azından ayetlerden biriyle ferahlamaya çalışmak...
Bazen; "şu anda bir yudum su olsa da yüreğimi tozundan dumanından arındırsam" dediğim anlarda bir gönül ehli denk geliyor, bir çift söz ediyor ki, yürek dolup taşıyor ve gözler alabildiğine yaşarıyor. Ya da bir kaç satır, bir kaç mısra...
Allah ebediyen razı olsun Metah kardeşimizden. Böyle yazılara çok ihtiyacımız var.

Bir adamın kalemi bu kadar güçlü olabilir.

sonsuzluk O'nu ararken çıktı karşıma. Ama yine ve o zaman da bilmiyordum, O'nu tekrar aramaya var mıydı gerek...
"Kim demiştir, Ademin tek derdi hicrandır gerek
Ummanın yek, ırmağın yek, cümle alem yek imiş..."
bunu bana diyen de sendin ya azizim...
s-Onsuz olan O'nsuz olamaz, olmadı da...yaşadık ve öğrendik birlikte...sen demiştin yine bunu da.şöyle düşünüyorum da ne çok şey demişsin...
ve gerçekten "kalemin ne güçlü..."
kalemin Rabbi'ne, kalemdeki kelamın sahibine...Ahh...Ne denli acı ki hayat, ne denli O'nsuz...
dili, şüphesiz ki burada da çok iyi kullanmışsın azizim...kelimeler titizlikle seçilmiş yine.artık bir çok yazan kişinin dile gereken önemi vermediğini senin yazılarını okuyup da dile gereken önemi verdiğini görünce fark ediyorum. bir milletin değişim süreci dille başlar.türkçe türkçe olarak kalmalı ve nihayetinde de biz, biz olarak...
her neyse bırakayım şimdi bunları bir kenara, senin ardından patlatmalıyım bir dua...okkalısından hem de...
sen seversin...asrın zarif düşünen genci...