Yüreğine sağlık kardeşim! Aslında çok beğendiğim yazıların altına yorum girmek istemiyorum ama bu seferki dindiremediğim ve dindiremeyeceğimi bildiğim bir acıma dokundu.

Geçende arkadaş sohbetinde birisi bir metin okudu Rasulullah aniden evimize gelip misafir olsa ne yaparız babında. hemen herkes bir takım yazıklanmalar dile getirdi ama benim kafama uzun zamandır başka birşey takıldı :

Rasulullah gelse ve biz onu Rasul gibi karşılasak ve binlerce yanlışımızı görse bence problem oluşturmaz, düzeltme ihtimalimizi barındırıyor çünkü bu ihtimal. Ya ona senin Rasul olduğun ne malum demeyeceğimiz ne malum?

Analoji (benzeşme örnekleme ) yapıyoruz ya, oralara gidenler ve gidecekler özellikle bunu da ihtimaller arasına alsınlar. uhud savaşının yapıldığı yeri hayal ederdim kahramanlıklar ve kendimce efsaneler eşliğinde, kaf dağının ardı gibi gelirdi bana düşler içinde ama görünce efsanelerle değil bir gerçekle yüzleştim. Mekan her mekan kadar bir mekandı, hiçbir dağ '' burası Rasulun savaştığı yer ha '' der gibi bir işaret sunmuyordu bana, gördüğüm kadar değil inandığım kadardı herşey. çok düşündüm halada düşünmeye devam ediyorum : bugün ne idiyse yapmayı göze alacaklarım, sanıyorum o kadarını bulacaktım Rasulün yanında olsaydımda.

Çok iyi anlatamadım ama şöylede söyliyeyim: kendimi görmek istediğim kadar değil olduğum kadar varım yazıkki... selamünaleyküm

biraz da âsi olmak galiba... ve bunun yanında ilme müştâk olmak, tâlib olmak... naifti, nazikti, bunun yanında asiydi... ifk olayında, doğruyu söylemesine rağmen peygamberimiz defalarca sormuştur kendisine, cebrailden de bir yanıt alamamıştı zira... hep aynı cevabı aldı peygamber sonunda küstü aişe'ye... babasının evine döndü aişe... bir süre sonra peygamberin sevgisi ağır basar ve onu tekrar konuşmaya davet eder... barışmak üzere!... söylediğinin doğru olduğuna dair allah adına yemin edersen eğer, seni yanıma alacağım tekrar der.... o da, "zaten doğru söylediğim bir şey hakkında neden yemin edeyim der!" bütün hırçınlığıyla... ve tekrar barışırlar...

tabii bu olay islam tarihinde önemli bir olay... beraberinde de bazı hikmetleri de beraberinde getiriyor... meşhûr Abdullah ibn selûl'ün birincil derecede rol oynadığı bu olayda, bir çok kişinin de öldüğü rivayetler arasında... hasılı kelam, karmaşa büyüktü...

bu olaydan önce, Zekvânî ile medine'ye dönen âişe, bir ay kadar hasta yatar... dönen dedikodulardan da habersizdir... peygamber yine nezaketinden doayı hasta olduğu için konuyu açmaz, lakin gönlü kırgındır ve aklında şüpheler vardır... her zaman ona iltifat eden peygamber o hasta yattığı yerde iken, diğer hanımlarına, "şu sizinki nasıl?" diye sorar diğer hanımlarına... bir dönem peygamberin sevgilisi olmaktan bile çıkaran bu olay, elbette ki önemli...

yalnız burada bir yorum üzerinde düzeltme mahiyetinde, düzeltme olmasa bile fikir alışverişi ve konuyu açıklama babında birkaç şey de söylemek isterim...

Hz. Ali, peygamberimizi kışkırtmamıştı... bilakis, kendisi Ali bin ebi talip ve usame bin zeyd ile fikir alışverişindeydi... fikir danışıyordu... çünkü, peygamberimiz cebrailden de bir yanıt alamayınca, kafası karışmıştı ve beklediği vahiy de gelmemişti... yakınlarına danışmaktan başka çaresi de kalmamıştı... burada söz konusu olan aişe değildi sadece... aişe ve peygamberdi bir anlamda... zira o peygamberdi aişe de peygamberin eşiydi... ve hiç de yenilir yutulur cinsten olmayan bu olay henüz neticeye kavuşmamıştı... elbette ki karşı görüşler de olacaktı... ve oldu da... bunun başını bir münafığın çekmiş olması da vecizdir...

suçsuzluğuna annesinin ve babasının inanmasına da rağmen, ne annesi ne babası peygamberle konuşamamıştır... "biz onunla ne konuşalım?" demişlerdir... aişe yalnızdır artık... peygambere karşı konuşmak da çok kolay değildi... dini ve konuşmayı en iyi bilen bir kişiyle konuşmak hiç de kolay olmamalıydı... peygambere sadece şun usöyledi aişe; "Bana güzelce sabır gerekir. Anlattıklarınıza ancak Allah'tan yardım istenir (Yusuf, 18)"

peygamber henüz oturduğu yerden kalkmadan... aişe henüz babasının evindeyken... vahiy geldi... annesi; "kalk ve rasulallaha teşekkür et hadi!" der... çünkü peygamber bağışlamıştı onu artık... ama aişe, naif olduğu kadar bir o kadar da asi idi... "hayır, ben ona teşekkür etmeyeceğim... böyle bir vahiy indirdiği için allaha şükürler olsun!" der...

bu konudaki ayetlere de göz atalım:

Nur / 11. (Peygamber'in eşine) bu ağır iftirayı uyduranlar şüphesiz sizin içinizden bir guruptur. Bunu kendiniz için bir kötülük sanmayın, aksine o, sizin için bir iyiliktir. Onlardan her bir kişiye, günah olarak ne işlemişse (onun karşılığı ceza) vardır. Onlardan (elebaşlık yapıp) bu günahın büyüklüğünü yüklenen kimse için de çok büyük bir azap vardır.
12. Bu iftirayı işittiğinizde erkek ve kadın müminlerin, kendi vicdanları ile hüsnüzanda bulunup da: "Bu, apaçık bir iftiradır" demeleri gerekmez miydi?
13. Onların (iftiracıların) da bu konuda dört şahit getirmeleri gerekmez miydi? Mademki şahitler getiremediler, öyle ise onlar Allah nezdinde yalancıların ta kendisidirler.

bir anlamda kadınların önderi haline gelen ve kabul gören aişe validemiz, hadis konusunda da oldukça bilgiliydi... ve hakiki anlamda yaşamaya çalışıyordu... herşeyden sakındığı halde, bu olayı yaşaması da onun büyük bir imtihanıydı ve bu imtihanı kazandı... kazanamayanlar da oldu... nifak tohumlarının da o günlerde fazlasıyla olduğuna bir kez daha göz atalım istedim...

bu değerli yazınız için teşekkürler şule demirtaş...
...

Bu manalı ve güzel bloğun altına yorum yapmak yerine, farklı camiadan birinin yazısını link olarak vermek istedim...
http://www.8sutun.com/node/19482

...

Yara beni, yara beni
Aşkın okur yara beni,
Bıraksınlar yara beni,
Atsın yardan yara beni.

yaram yarimdir.
Yarim yaramdır.

Yaraydın gönül, yar aydın!
Heryer karanlık yar aydın,
hem ilaçtın, hem yaraydın.
(ARİA)

...