bu sözlerim tesir ederde '' bir kitap/yorum '' okudum hayatım değişti olur; bellimi olur? gerçi o kitabı anlayabilen oldumu merak ediyorum doğrusu, Cemalçalıka sormak lazım.
.....
Sevgili nefsim yazısı ve çokça türkiyeli bir çıkış : '' acı duymak ruhun fiyakasıdır; kin, susturur insanı : adına çıdam denir...'' İ. Özel'den

'' Sevgili nefsim! '' diye başlayan bu yazı klavye tıkırtılarından süzülüp yayına girmiş olmasıyla içe dönüklüğünü yitirip hepimize dönük bir hüvviyet kazanmıştır ki bu itiraz edilecek birşey olmayıp iletişim, anlaşabilmemiz bakımından önemlidir. Ancak böyle bir girişten sonra ortaya konan düşünceler pekte tutarlı olmamış doğrusu. Bende Osman kardeşimin yazısının tutarsızlığını irdelemekten ziyade genel bir, '' tutarsızlığı içselleştirebilme '' eleştirisi yapmak istiyorum yazıdaki verileride kullanarak.( Aslında dilimin altında bir bakla vardı onu çıkarmama sebep oldu )

Seçkinlerin güç kaybına uğraması, biz cahillerin klavye ile buluşması. Benim hoşuma gidiyor doğrusu, hernekadar mabede yakışmıyorsakta sanıyorum mabedin kazları yine bizleriz pisletmek bakımından yoksa korumak ne haddimize...

'' Fikrin ağırlığı, sözün ağırlığı olmalı ve bu ağırlığa haiz olanlar konuşmalı...''
Avas-haavam çizgisinin kaybolduğu yer internet, hatta zengin-fakir ayrımınında; internet dükkanına girer 50 ykr' lik fikir beyanında bulunabilirsin. Oysa eskiden öylemiydi, 50 ykr'yi gazeteye verip tek taraflı bombardımana maruz kalırdın. Klavyenin kabahati yok hatta şu paylaşımı hiç yapamayacak ikimiz arasında garip bir yakınlaşma kuruyor, bundan sonrası için yapabileceği birşey yok zaten..Sen cemaatin buluşmalarına gelirsen ''gerçek'' olabilecek ilişkilerede kavuşabilirsin hemde klavyenin faydalarına örnek olarak verilebilir başka yazılarda bu...

Zaman öldürüyor.

Tebliğ unutuldu.

Ceddin kitaplarına dönmek : burdan başlamak istiyorum. Konumuz en temelde '' bilgi '' ; sorunumuz: ağırlığı olan bilgi ve hangi kaynaklarla edinilip sunulmalı/tebliğ ve belki tüm bunları nasıl yapabileceğimizde ilave edilmeli.

Ceddimizden iki örnek vermek istiyorum: Gazali ve İbn Arabi. Bu ikisini seçmiş olmam, hem bir '' bilgi kuramı '' önermeleri hemde bunu kuramlarına aykırı biçimde tebliğ etmelerine tamda senin yazındaki gibi bir örnek olması bakımından.
Hem Gazali hemde Arabi bilgi edinme yöntemi olarak '' keşf, ilham ve işrak'' ı önermelerine, buna mukabil duyu organlarının yanıltıcılığını ifade etmelerine rağmen duyu organlarından başkasıyla algılanamayacak ciltler dolusu kitabı yazmış olmaları bana hep şaşırtıcı gelmiştir. Dolayısıyla senin yazını eleştirmeye varıncaya dek sorgulanması gereken epey tezat var gibime geliyor. Tabi şunuda söylemeliyim: bence piyasada dolaşan ciltler dolusu kitap ne Gazali'ye nede İbn Arabi'ye aid olamaz. Çünkü bu yaman bir çelişki olur yahut '' bizim kitaplarımız dışındakiler yanıltıcıdır '' biçiminde bir istisnayı zorunlu kılarki sanıyorum onlarda böyle birşeyi söylememişlerdir.

Sözün özü, bilgi edinme yöntemi olarak kalbii keşfi kabul eden insanlar, iletişimlerinide bu yoldan sürdürmelidirler; ki sanıyorum onlarda öyle yapıyorlardır. Bilgi edinme yöntemi olarak duyularla sınırlı olduklarını ve bunlara bağlı araçları kullananlarda iletişimlerini bu yolla sürdürmelidirler. Bu böyle olunca ne klavyeyi kırmaya nede kalbi kırmaya gerek kalmaz sanıyorum....Birde ilave : tutarsızlığı nasıl içselleştirebiliyoruza ilişkin birşey söyleyemedim, oda benim tutarsızlığım; nasıl içselleştirdiğime gelince : önemsemediğim için sıkıntı yaratmıyor. Önemsenen, öncelenen herşey zorunlu olarak tefekkür etmeyi tezatları bulmayı, doğruyu aramayı, iyi kötü bir çıkarsamaya ulaşmayı en önemlisi bir '' hedef '' i gerektirir ve bu gerektirir tam da deterministlerin kullandığı anlam ve biçimde bir gerektirirdir, kaçınılmazdır, zorunluluktur, olmazsa olmazdır, hatta aşk gibi dağlayıcıdır, dağlar gibi....den sonra birşey gelmesede aklıma sanki bir derya yüklü bende imajıdır bu-da benim nefsim vede şunda haklısın klavyeyi eline geçirmiş ben cahilin cüretine bakarmısınız, doğru yanlış bir tarafa anlatıyor susturan olmazsa...

Selamünaleyküm

klavyeyi kırmak ağır kaçabilir belki, ama...........

net´i her şey sanmak, sohbet kanallarında tebliğiler filan... ve yahut "internetle o kadar bilgi elinin altında oluyor" gibi şeyler... kolay haber takibi, dünyanın öbür ucu filan...

bence sanal olandan uzak durabilmek lazım. hayata gelebilmek lazım. chatte değil hayatta olmamız lazım. bir şiiri kitabın sayfalarının sıcaklığını hissederek okumak mesela........ hayata dönmek böyle bir şey olsa gerek.

kitaplara değil de cd lere itibar edilmeye başlandı şimdilerde. "ben de bu odayı dolduracak kadar kitap var " vs deniliyor. peki bu kitapların kime ne faydası var. bilgiye ulaşmak bir tuşa dokunacak kadar kolay olmamalı bence. kolay değildir de zaten!

sanal dedik ya; sanıyoruz işte. dünyadan haberimiz olmasa nolur? bu kadar çok şey bilmesek... bildiğimiz şeyle amel etsek mesela. savrulup durmasak; bildiğimiz kadar konuşsak, bilmediğimizin farkında olsak, bilenlere itibar etsek.......

ne güzel olurdu...