Kapılar kapalıydı. Hızlıca açtı. Beyninde çakan şimşekler gibi çarptı duvarlara kapıları...
Sebep... Sebep hayattı... Hayat... Yaşadıkları...
Arkasında fırtına vardı sanki. İki ayağı da o fırtınaya kapılmamak istercesine olsa gerek- arkada kalmamak için bir ileri, bir ileri gidiyordu... Yüreğindeki girdabın dışa vurumuydu arkasındaki hortum. Tıpkı gözlerinde yağmaya hazır bir bulutmuşçasına çakan şimşekler gibi...
Hayat... Yaşadıkları...Her şey her şey zifiri bir boşluktaydı...
Bunlar,bukalemunlaşmadan önceki son çırpınışlarıydı...Son direnme çabaları...

Konjonktüre ayak uyduranların ayak sesleri geliyordu dört bir yanından...Küresel dünyada her şey,içi boşaltılarak, bütün "vazgeçilmez"leri bir bir törpülenerek ve adım adım ve yavaş yavaş küreleştiriliyordu... Beyinler dahil!!
Son çırpınışlarıydı...

Hayır! Bütün damlar mavi değildi! Şu dam kırmızıydı! Görüyordu!
Haykırdı, var gücüyle, tüm sesiyle, avazı çıktığınca; "Hey bakın, tüm damlar mavi değil, şu dam kırmızı!... Bakın, görmüyor musunuz?... Ne kadar az görüyorsunuz!"
Sesler yankılandı kulaklarında: "Anarşist!" "Bölücü!" "Hain!"
Küresel postallar konuştu,kapılar kapalıydı: "Susturun, içeri atın! Tüm damları mavi görene dek vurun gözlerine!"
Kör olmamak için son çırpınışlarıydı.

Elbiselerini giymiş, güzel bir bahar günü sahile gitmişti, dalgaların önünde durup, umutla dolduracaktı içini. Ama kumlar ama deniz çoktan tapulanmıştı. Sesler yankılandı dört bir yanında: "Gerici!" "Yobaz!"
Deniz umut değildi, hüzündü bundan gayrı...

Dayanamadı. İlme gitti, mektebe. Çınlıyordu kulakları aynı nidalarla: "Örümcek kafalı!" "Aşırı dinci!" Sağır olmak üzereydi, içeri girmeden, kapıdan tepildi.
Kulak hekimine gideyim dedi ama önce tüm simge ve sembollerinden "temizlenmeliydi". O sırada yanından, simgesinden sıyrılmadığı için tedaviyi hak etmeyen bir kadının cesedi çıkarıldı, eldivenli ellerle.. Maazallah, simgesini bulaştırabilirdi hala!Teröristlik kapıverirdi insan...

Girmedi. Haykırmaya başladı yine: "Hayır, herkes gri giymek zorunda değil ! Ben yeşil giyebilirim, giyebilmeliyim!"
Çelikli çevikler "Höd!" dedi. "Bre densiz, sen kimsin! Devletin koyunu! TASMANI TAM SIKMADIK HERHAL! Bu beyin sana fazla. Bu coplar bu sivri fikirlerini yuvarlayacak, bu elektrik de beyninin fazla hücrelerini alacak.. Tutun!"
Hayatta kalmak için son çırpınışlarıydı...

Zombileştirme makinasının karşısına geçti. Bir sürü içi boşaltılmış küresel küreler pardon kafalar vardı. Birileri poptu, birileri yıldız. Onlarsa, alkış efekti robotları...Çarmıhlı bir komser,bir müslümana, hocalarından pardon papalarından fetva alma şartıyla içeri girebileceğini söylüyordu. Bir inekboy canı sıkıldığında, cana susadığında, son teknolojilerini; şimdiye kadarki tüm cahil, dar kafalı, bencil yöneticilerinin bıraktıkları,adına sefalet denen mirası,sırtlarına kambur edip kuzu kuzu yaşayan insanları "kobay" yerine koyup,onların üzerinde deniyordu. Üstelik bunu yapan "cow" kadar beyni olan bir "boy"du. Ama para onundu,güç onundu. Para istediğini öldürebilme hakkı sağlıyordu. Aklına mukayyet olmak için son çırpınışlarıydı...

Zira her şey aklını almaya uğraşıyordu. Akledebileceği bir aklı olmamalıydı, başkasının aklıyla akletmeliydi yada başkası onun adına akletmeliydi. Zaten küresel akıl nasıl olsa en akıllıydı.

"Hey!" dedi. Bu ne biçim sistem! Bana/insana en uygun sistem zaten burada yazmamış mı? Eee.. Niye kimse görmüyor bunu? Kafasını kaldırdı. Kitabın alimleri aynı kitaptan ayetleri birbiriyle çatıştırıyor/çarpıştırıyor, karınca kurban edilebilir mi diye tartışıyordu. Şu farz mıdır,bu gayrı müekket midir.. Kitap muayyen günlerde çıplak elle tutulabilir mi?

"Hey,oradakiler! Bırakın bunları! Asıl dini anlatsanıza! Dinin öngördüğü toplum sistemini, devlet sistemini anlatsanıza!! Uyutmasanıza! Dini,bir uyuşturucu olarak kullanmasanıza! Sudan tartışmalarla, gerçekleri kapatmasanıza!"
"Hey,kardeşlerim! Uyansanıza! Dininizi takvim yaprakları yerine Mushaf yapraklarından öğrensenize! Düşünsenize! Okusanıza! Düşünsenize!"

Din bile tek "ip" değildi artık. Her grubun kendi ipi vardı. Hiç kimseninkine tutunmayınca boşlukta kaldı. Din, kandil gecelerine, camilere, sohbet odalarına, zikr dergahlarına kapatılmıştı. Bir kez daha bağırayım derken,
Baba, çattı kaşlarını. Yer gök inledi: "Şeriatçı!" "İrticacı!" "Öcüü!" "Pis dinci!"
"Sisteme uyum sağlamazsın ha! Sürüden ayrılmak istersin ha!

Köpeklerinin ağzından salyalar çıkmaya başladı. Kudurdular ki zaten kuduzdular! Kaptılar! Her yerden her yerden saldırıyorlar, her yerden yaralıyorlardı. Susmamak için, kendini susturmamak için, "Vazgeç!" diyen sesi bastırmak için son çırpınışlarıydı...

Bu muydu hayat?! Hayat, bu muydu?! Bu muydu dünya?! HAYAT, BU MUYDU?! Şimşekler çakan gözleri artık bıraktı yağmurlarını. Yağmurlar ki sel oldu, aktı. Ayakta durmak için son çırpınışlarıydı.

Beyni tüm bunları bir bir yüzüne çarptı..
Daha fazla duramadı.
Yıkıldı!
Bu muydu dünya ?! Hayat, bu muydu?!