Merhaba;

Adımı merak ettiniz değil mi? Neden mi merak ettiniz: "Size herkes adımı söyleyemez de ondan".

Yazılar yazmaya geldiğimi az çok duydunuz muhitimizden. Söylediklerime bakılırsa aynı muhitten geçmişiz, hayatın çemberli tokadı değerken yüzümüze. Birbirimizi görememekten yakınmıyorsunuz değil mi? Bunu yapmanıza da hiç bir durum evla değildir; sadece içimden söylemek geçti, kalınca bayatlıyorlar. Gördüğünüz üzereyim, daktilomun tuşlarını temizlemek de yazmak için olduğundan meşguliyetlerim yazma adınadır. Siz rahatınıza koyulunuz; yüzyılların yorgunluğu sıcak terler halinde akıyor aramızdan. Bu şekilde devam edemezsiniz, siz rahatınıza koyulunuz. Şaryo girip çıktıkça rüyalarımızdan, siz hep rahat edeceksiniz; çünkü ben yazmaya geldim. Adımın ne olduğunu iliştirmek kağıdın bir köşesine, sizin için bir anlam ifade edecek mi? Belki tehlikelidir, belki sizin bekleyip durduğunuz şeydir, belki imhamın zamanı gelmiştir ve belki de adım olmamalı! Unutmak için inanın adıma ihtiyacınız yok! Dünyayı kimin taşıdığını da hatırlamıyorsunuzdur.
"Sessizce zaman geçer ve başka bir yer olur insanlar"...
...
...
...
Adım diyorum:"... önemli değildir". Beni çağırmak için benim seçmediğim bir hitaptır olsa olsa olduğu. Dinleyebiliyorsunuz değil mi? Duyuyor musunuz? Duyuyorsunuz öyle mi! Dinlemediğiniz duyuşunuzdan zahir. Kılıçlar kınından çıktı, o sesi dinleyin! Uzatmayın bu tarihin efsunkar sesini. Bu ses bir kılıç gibidir şimdi; kuvvetli ve isabetli dokunulmalısınız tuşa. Aksi halde dünyayı taşıyan adamlar kızar!
...
...
...
-Yazgı diye yoktur birşey; hem burada yazılmaz!
Hem bellidir herşey, kimin ne olduğu, ne yediği, ne giyeceği... Ölümün bile kimlere layık olduğu bellidir burada!
- Neresi burası? Ölüm ne zaman gelir? Kim getirir ölümü ? Burası kim?(...)
- Çek bir kağıt daha azalsın efkarımız?
- Tarih,tekerrür, ibaret; daha ne olsun!
- Kitap mı? Yenir mi?
- Boşver, böyle gelmişse çomak kimde!
- Bu dünya kabak tadında; bulundurmalı bir urgan her an yanında!
- Burası bizimdir, biz insanız!
- ...Yazıyorum, bir hakimin yaz demesini beklemeden. Siz neyin kavgasında, neyin tenhasında unuttunuz kendinizi!?
- Herkese ölüm!
...
...
...
Artık yeter; yoruldum, şimdi yazmayacağım!